ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΛΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ?

ΓΙΑ ΟΣΟΥΝ ΞΕΡΟΥΝ ΙΣΤΟΡΙΑ (... και γι αυτους που θέλουν να μαθουν)

Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλαδα αντιμετώπισε αποτελεσματικά παρα πολλούς εχθρούς : τούρκους, ιταλούς, γερμανούς, βουλγαρους που επιβουλευθηκαν τα εδαφη της και να στερήσουν την εθνική της ασφάλεια και κυριαρχία.
Αυτούς τους αγώνες, η πατρίδα μας τους πλήρωσε με αφθονο αίμα και θυσίες. 
Καθε γωνια της εχει και ενα ηρωο πεσόντων να το θυμιζει.
... Κομένο Αρτας,
Κανδανος Κρήτης,
Καλάβρυτα,
Δίστομο, 
Μονοδέντρι Λακωνίας,
Κοκκινιά Αττικής .....
και αλλα πολλα πολλα μερη ....
Οι παραπάνω τοποθεσίες έμειναν στην ιστορία για τα ιδιαιτέρως ιδεχθή εγγληματα που διέπραξαν ναζί κατα τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής :
Εκτελέσεις παιδιών και βρεφών, ομαδικές εκτελέσεις ανδρών και γυναικών, σφάξιμο εγκύων γυναικών, βασανιστήρια, εμπρησμοί ανθρώπων και περιουσιών, εν ψυχρώ εκτελέσεις ηλικιωμένων και τοσα αλλα που ο ανθρωπινος νους δεν δυναται να τα καταλάβει.  Τα εγκλήματα όλων των αλλων εχθρών, ωχριούν μπροστα στα εγκλήματα των γερμανών κατα της πατριδας μας.
   Ειναι δυνατό να πιστέψουμε οτι ολοι αυτοί  οι εγκληματίες μετεξελιχθηκαν σε ανθρώπους ?
   Είναι δυνατό να μας πεισουν οι απόγονοί τους οτι δεν πηραν τα γονίδια της διαστροφής τους ? 

  Πρίν μερικά χρόνια ειχα μια συζήτηση αναμόχλευσης μνημών της γερμανικής κατοχής, με τον πατερα μου. Παιδι δεκαεξάχρονο της κατοχής, χωρις να εχει ζήσει παιδικά και εφηβικά χρόνια, με ενα πληθος εμπειριων βιας, τρόμου και θανάτου.
''Πατέρα'' του λέω, μετα απο κάμποση ωρα, ''σε όλες τις χώρες υπαρχουν οι καλοί και οι κακοί''.
''Γερμανός και καλός δεν υπάρχει''  μου απαντα.
Καπου εκει σταμάτησε και η κουβέντα μας....
 Θεωρώ οτι σαφώς υπαρχουν και εξερέσεις, γερμανοί λογικοί και σκεπτόμενοι.
Μα δεν κυβερνούν αυτοι. Η εξουσία τους δείχνει φανατισμένους ναζιστικούς απογόνους. 
   Οταν ισοπεδώθηκε το Βερολίνο κανεις δεν πίστεψε στην ανοικοδομηση της Γερμανίας. Αυτό πραγματοποιήθηκε ομως. Κυρίως με τη παραγραφή των χρεών της.
Αυτο η σημερινή της κυβέρνηση το εχει ξεχασει, η κάνει πως δεν το θυμάται. 
Το μεγαλύτερο ποσοστο των κατοίκων αυτης της χωρας ειναι οπαδοι της σαβουροφυλλάδας Bild, και ουραγοί της φανατισμένης φιλοσοφίας του Σόιμπλε, ''αξιου'' τεκνου των ναζί προγόνων του.  
Ενας υγειής λαός βγάζει και υγειείς εξουσίες, κατα συνέπεια μια αρρωστημένη εξουσία προδίδει εναν αρρωστημένο λαό στην πλειοψηφία του.

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ, ΜΕΣΑ ΜΑΣ (ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ)

ΑΝ ΘΕΛΩ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ, ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΘΑ ΣΥΝΩΜΟΤΗΣΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ???
(Η ΜΗΠΩΣ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΥΚΟΛΟ ΑΛΛΟΘΙ ?)

Αν μου ζητούσαν να επιλέξω μια φράση-κλειδί που ακουγόταν πολύ στην Ελλάδα τις προηγούμενες δυο δεκαετίες, δεν θα είχα κανένα ενδοιασμό: «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε πολλές φορές από χιλιάδες χείλη απλών πολιτών. Μπορεί να την είπες κι εσύ. «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε, ως απάντηση, από εκατοντάδες «καλλιτέχνες» και ηθοποιούς, όταν ερωτήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια για τα όσα συνέβαιναν στη χώρα μας. Το πίστευαν; Το έλεγαν γιατί ήθελαν να τα έχουν καλά με όλους και να μη χάσουν «πελάτες»; Πάντως, το έλεγαν.
Τις προηγούμενες δεκαετίες, η πολιτική στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο δημοφιλής όσο είναι σήμερα. Αν ξεκινούσες πολιτική συζήτηση, οι άνθρωποι δυσανασχετούσαν. Ήταν «βαρετό».
Κάτι ακόμα που δεν ήταν διόλου δημοφιλές στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες ήταν η γνώση και η πνευματικότητα. Ο χαρακτηρισμός «κουλτουριάρης» σου ερχόταν αμέσως σαν ταμπέλα όχι αν προσπαθούσες να πεις κάτι πολύ βαρύ και ασήκωτο αλλά αν έκανες το λάθος να ξεφύγεις λίγο από το Κλικ, το Nitro, το ποδόσφαιρο και τα τηλεοπτικά κλισέ.
Αν δεν άκουγες Βίσση, Ρέμο, Σφακιανάκη, Ρουβά και Χατζηγιάννη, ήσουν κουλτουριάρης. Κι έτσι φτάσαμε κάποια στιγμή να θεωρούνται κουλτουριάρικα τα λαϊκά τραγούδια του Τσιτσάνη και του Χατζιδάκι.
Μιλώντας με νέους ανθρώπους, συνειδητοποιείς πως δεν έχουν διαβάσει σχεδόν τίποτα. Εντάξει, δεν ήμασταν ποτέ ένας λαός βιβλιολάγνων που δεν άφηναν το βιβλίο από το χέρι αλλά οι παλαιότερες γενιές όλο και κάτι είχαν διαβάσει. Έστω, τους κλασικούς συγγραφείς. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν κορόιδευαν αυτούς που αγαπούσαν το διάβασμα.
Δεν είναι τυχαία η επιτυχία του «Αλχημιστή» του Πάολο Κοέλιο στη χώρα μας. Αφενός το βιβλίο ήταν μικρό και αφετέρου περιείχε μια φράση που οι Έλληνες αποστήθισαν μαζικά: «Όταν επιθυμείς κάτι, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις». Πώς; Μόνο με την επιθυμία; Χωρίς κόπο; Χωρίς πόνο; Χωρίς διάβασμα; Χωρίς γνώση; Ό,τι κι αν εννοούσε ο Κοέλιο, οι παθητικοί -και λόγω Ορθοδοξίας- Έλληνες καθησυχάστηκαν, αφέθηκαν στο σύμπαν και το περίμεναν να συνωμοτήσει υπέρ τους. Το σύμπαν δεν συνωμότησε.
Η αδιαφορία για την πολιτική και η απόλυτη αντιπνευματικότητα οδήγησαν στην χρεοκοπία. Πρώτα στην κοινωνική, ηθική και πολιτιστική χρεοκοπία και μετά στην οικονομική.
Ακόμα κι αν διαφωνεί κάποιος πως η αδιαφορία της πλειοψηφίας των πολιτών για την πολιτική και η αποστροφή τους για την γνώση οδήγησαν στην οικονομική χρεοκοπία, δεν θα διαφωνήσει στο ότι οι πολίτες καλούνται σήμερα να αντιμετωπίσουν την χρεοκοπία με τα πνευματικά εφόδια που απέκτησαν όλα αυτά τα χρόνια. Δηλαδή, με τον Σφακιανάκη, τη Μενεγάκη, τα ζώδια, τους μάγειρες, τις συνταγές και ό,τι άλλο πρόβαλε η ιδιωτική τηλεόραση.
Κοίταξε τα cd που αγόρασες όλα αυτά τα χρόνια, τα βιβλία που διάβασες (αν διάβασες), θυμήσου τις ταινίες, τις θεατρικές παραστάσεις και τις συναυλίες που παρακολούθησες (αν παρακολούθησες), γιατί είναι αυτά τα όπλα με τα οποία θα αντιμετωπίσεις την χρεοκοπία. Αυτός είσαι.
Βέβαια, ένα μεγάλος αριθμός Ελλήνων αντιμετωπίζει την χρεοκοπία με μόνο εφόδιο την αποβλάκωση που του πρόσφερε η ελληνική τηλεόραση. Και συνεχίζει να αποβλακώνεται.
Χρειάζονται εφόδια για να σκεφτείς. Και αυτά τα εφόδια δεν θα τα βρεις στην τηλεόραση.
Η τηλεόραση δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία, την γνώση και το πνεύμα. Είναι ένα μέσο που μπορεί κάποιες φορές –και υπό προϋποθέσεις- να είναι ενδιαφέρον και ψυχαγωγικό αλλά στην Ελλάδα δεν συνέβη ούτε αυτό. Η ελληνική τηλεόραση απευθύνεται στα χαμηλά ένστικτα και –με ελάχιστες εξαιρέσεις- είναι ένας σκουπιδοτενεκές, με ξεπουλημένα λαμόγια, χαζογκόμενες, βιζιτούδες και διάφορους άλλους φελλούς.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι οι Έλληνες που σέβονται τον εαυτό τους δεν εμφανίζονται στην τηλεόραση. Ίσως, να δέχτηκαν να εμφανιστούν σε κάποια αξιοπρεπή εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης αλλά μέχρι εκεί.
Το να μην εμφανίζεσαι στην τηλεόραση σημαίνει -μεταξύ άλλων- πως δεν πιστεύεις πως πάνω απ’ όλα είναι το κέρδος. Γιατί η τηλεόραση έχει να κάνει με πολλά χρήματα.
Όλα αυτά τα χρόνια, τα πρόσωπα της ελληνικής τηλεόρασης δεν ενδιαφέρονταν, βέβαια, για την πολιτική. Ήταν εθνικοί σταρ, οπότε ανήκαν σε όλους τους Έλληνες και δεν έπαιρναν ποτέ θέση για τίποτα. Επίσης, τα πρόσωπα της τηλεόρασης –τουλάχιστον αυτά που κυριάρχησαν- είναι βαριά αμόρφωτα.
Σε μια χώρα που μεγάλο μέρος των πολιτών δεν ενδιαφέρονταν για την πολιτική και την γνώση -και η «εκπαίδευσή» τους ήταν τηλεοπτική-, δεν θα πρέπει να κάνει σε κανέναν εντύπωση το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή εκφράζει σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας.
Αν δεν σε ενδιέφερε ποτέ η πολιτική και, παράλληλα, έχεις την εντύπωση πως ο Καζαντζάκης είναι ποδοσφαιριστής, είναι απόλυτα λογικό –όταν χρειαστεί- να εκφραστείς πολιτικά με το απόλυτο σκοτάδι, τον φασισμό, τους ψευτοτσαμπουκάδες, τις μαγκιές, τις κλωτσιές, τα ουρλιαχτά και όλη αυτήν την κτηνωδία που εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή. Το κτήνος το εκφράζουν τα κτήνη.
Φυσικά, δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπάθεια των τηλεοπτικών προσώπων για τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Μαζί τους αισθάνονται πολύ άνετα, αφού πνευματικά βρίσκονται στην ίδια κατάσταση: σε αυτή του χιμπαντζή.
Η Χρυσή Αυγή δεν ήρθε τώρα. Ο νεοναζισμός δεν ήρθε τώρα. Ο φασισμός δεν ήρθε τώρα. Θα έπρεπε να τον είχες διακρίνει στον ναρκισσισμό της Ελένης, στην εγωπάθεια του Σάκη, στη ρηχότητα της Ρούλας και του Γρηγόρη, στον αδίστακτο κυνισμό του Θέμου και στην κτηνώδη βλακεία που κουβαλάνε όλα αυτά τα εγωκεντρικά ανθρωποειδή που θεοποίησαν το εύκολο κέρδος, προώθησαν την ιδιωτεία και πούλησαν τη ψυχή τους στον διάολο.
Κι αν αυτοί έβγαλαν πολλά χρήματα, αυτοί που τους παρακολουθούσαν μαγεμένοι –και τους παρακολουθούν ακόμα αφού είναι πια ανάπηροι πνευματικά- παίρνουν για τρόπαιο τη Χρυσή Αυγή.
Οι πολίτες έχουν χρέος να ασχολούνται με τα κοινά και να ενδιαφέρονται για την πολιτική.
Οι πολίτες έχουν χρέος να φροντίζουν την ψυχή τους και το μυαλό τους, να επιζητούν την γνώση και να αποφεύγουν τα σκουπίδια.
«Μας πρόδωσαν οι πολιτικοί» λένε οι πολίτες. Ναι, αλλά πολύ πριν, οι πολίτες είχαν προδώσει τους εαυτούς τους. Το πρώτο δεν θα είχε συμβεί, αν δεν είχε συμβεί το δεύτερο.
Ο φασισμός είναι εδώ. Μέσα μας.

Πηγή: pisirikos.net

Στον ουρανό χορεύουνε - Νίκος Ξυλούρης

ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ, Η ΟΧΙ ?

    Η ΚΡΙΣΗ Δ Ε Ν ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ (ΑΛΛΕΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΧΩΡΕΣ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ) ------- Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΓΧΩΡΙΑΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ !!!! ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΧΩΝΕΨΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ !!!!! ------
ΑΥΤΟ ΔΙΟΡΘΩΝΕΤΑΙ ?
- Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑΙ !
ΑΛΛΑ ΜΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ :
1. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΥΕΛΙΚΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΕΓΧΩΡΙΕΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ, ΒΙΟΤΕΧΝΙΕΣ ΚΑΙ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ (αφορά ευελιξια τόσο στην παραγωγή όσο και στη διάθεση των προϊόντων εντος και εκτός συνόρων)
2. ΠΡΟΜΗΘΕΙΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΜΕ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ Η ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ (και οχι απο κινέζικες βιομηχανίες)
3. ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΑΝΕΙΟΥ ΑΜΕΣΑ, Η' ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΜΕΣΑ ΣΕ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ
4. ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΩΣΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ
5. ΟΡΚΩΤΟΙ ΛΟΓΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥΣ (οι πιο πολλοι ειναι με παθητικό και επιβιώνουν χωρίς προοπτική με αλόγιστες κρατικές επιχορηγήσεις)
6. ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΓΟΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ
7. ΤΕΛΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΑΤΟΜΩΝ, Η ΦΟΡΕΩΝ, Η ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ ΜΕ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΠΑΤΑΛΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ (βασική προϋπόθεση εδω ειναι να λειτουργήσει η δικαιοσύνη απρόσκοπτα, αμερόληπτα, αδιακρίτως για όλους, και δυνατά)
------ ΑΣ ΣΥΜΠΕΡΑΝΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΠΟΣΟ ΕΤΟΙΜΗ ΕΙΝΑΙ (ή πόσο θέλει να είναι έτοιμη)  Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΑ ΠΡΑΞΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΤΑ ΘΕΩΡΩ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ, ΚΑΙ ΑΣ ΠΡΑΞΕΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ !!! --------
Σ. Αραχωβίτης

Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ !!!

Μια μέρα, περπατώντας στο δρόμο, ένας μεγάλος πολιτικός αρχηγός κόμματος χτυπήθηκε από ένα φορτηγό και πέθανε. Η ψυχή του ανέβηκε στον παράδεισο (μάλλον κατά λάθος) και βρέθηκε μπροστά από τον Άγιο Πέτρο. 

- Καλώς ήρθατε στον παράδεισο! είπε ο Άγιος Πέτρος, και συνέχισε:

Έχουμε ένα πρόβλημα. Βλέπετε, ένας πολιτικός του αναστήματος σας σπάνια περνάει από εδώ και δεν ξέραμε τι να κάνουμε με σας. Έτσι σκεφτήκαμε το εξής: Θα περάσετε μια μέρα στην κόλαση, και μία στον παράδεισο, και εμείς θα σας αφήσουμε να επιλέξετε πού θα περάσετε την αιωνιότητα.
Ο άνδρας οδηγήθηκε στον ανελκυστήρα, ο οποίος τον κατέβασε στην κόλαση. Οι πόρτες άνοιξαν και ο άντρας βρέθηκε ακριβώς στη μέση ενός γηπέδου γκολφ, κομψό και πράσινο.
Λίγο μακρύτερα είδε μια λέσχη και μπροστά πρώην συναδέλφους του κόμματος και φίλους του επιχειρηματίες, που είχαν ήδη πεθάνει, ντυμένους κομψά και πολύ ευχαριστημένους. Έτρεξαν να τον χαιρετήσουν, τον αγκάλιασαν και άρχισαν να θυμούνται τα καλά χρόνια, όταν πλούτιζαν εις βάρος του λαού. Έπαιξαν χαρούμενοι μια παρτίδα γκολφ, στη συνέχεια δείπνησαν στον σύλλογο, διασκεδάζοντας και τρώγοντας χαβιάρι, και το βράδυ συντροφιά με μια όμορφη νεαρή .
Συναντήθηκε ακόμη και με τον Διάβολο, ο οποίος αποδείχθηκε ότι είναι ένας συμπαθητικός τύπος, διασκεδαστικός, είπαν ανέκδοτα και χόρεψαν.
Ήταν τόσο καλά που δεν κατάλαβε, όταν ήρθε η ώρα να φύγει. Όλοι τον ξεπροβόδησαν. Ανέβηκε μέχρι την πύλη του Παραδείσου, όπου ο Άγιος Πέτρος τον περίμενε:
- Τώρα είναι η ώρα να πάς στον παράδεισο!
Ο πολιτικός, πέρασε τις επόμενες ώρες πετώντας από το ένα σύννεφο στο άλλο, χαϊδεύοντας μια άρπα και τραγουδώντας παιδικά τραγουδάκια.
Οι 24 ώρες πέταξαν, και ο Άγιος Πέτρος ήρθε:
- Περάσατε μια μέρα στην κόλαση και μία στον παράδεισο, είναι η ώρα να επιλέξετε!
Ο άνθρωπος το σκέφτηκε για μια στιγμή, και στη συνέχεια είπε:
- Ο παράδεισος είναι πολύ όμορφος, αλλά νομίζω ότι θα ένιωθα καλύτερα στην κόλαση.
Ο Άγιος Πέτρος τον συνόδευσε στον ανελκυστήρα και κατέβηκε στην κόλαση. Όταν άνοιξε την πόρτα, βρέθηκε στη μέση μιας ερήμου, που καλύπτονταν με κάθε λογής σκουπίδια. Είδε τους φίλους του ρακένδυτους κι αξιολύπητους, να σκάβουν μέσα στα σκουπίδια για να βρουν κάτι να φάνε.
Ο Μέγας Διάβολος τον υποδέχτηκε και τον χάιδεψε στον ώμο.
- Δεν καταλαβαίνω, είπε ο πολιτικός, χθες ήμουν εδώ και ήταν όμορφες γυναίκες, γκολφ, έφαγα από όλα τα καλά και διασκέδασα πολύ. Τώρα το μόνο που έχετε είναι ένα ξερό μέρος, γεμάτο σκουπίδια, και οι φίλοι μου φαίνονται κακομοίρηδες και αξιοθρήνητοι.
Ο Μέγας Διάβολος χαμογέλασε και του είπε:
- Χθες ήταν η προεκλογική εκστρατεία! ΣΗΜΕΡΑ ΨΗΦΙΣΕΣ!

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΤΑΙ Η ΒΙΑ ΑΠ΄ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ; (ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ)

Καταδικάζεται η βία απ’ όπου κι αν προέρχεται; Του Νίκου Μπογιόπουλου

στις Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013 - 11:00 π.μ.

«Κατεβαίνουνε, και ανάφτει του πολέμου αναλαμπή το τουφέκι ανάβει, αστράφτει, λάμπει, κόφτει το σπαθί./ Γιατί η μάχη εστάθει ολίγη; Λίγα τα αίματα γιατί; Τον εχθρό θωρώ να φύγει και στο κάστρο ν' ανεβεί./ Ακούω κούφια τα τουφέκια, ακούω σμίξιμο σπαθιών, ακούω ξύλα, ακούω πελέκια, ακούω τρίξιμο δοντιών.
/ Με τα μάτια τους γυρεύουν όπου είν' αίματα πηχτά, και μες στα αίματα χορεύουν με βρυχίσματα βραχνά/ Κοίτα χέρια απελπισμένα πώς θερίζουνε ζωές! Χάμου πέφτουνε κομμένα χέρια, πόδια, κεφαλές,/ και παλάσκες και σπαθία με ολοσκόρπιστα μυαλά, και με ολόσχιστα κρανία, σωθικά λαχταριστά./ Παντού φόβος και τρομάρα και φωνές και στεναγμοί παντού κλάψα, παντού αντάρα, και παντού ξεψυχισμοί./ Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη και κυλάει στη λαγκαδιά, και το αθώο χόρτο πίνει αίμα αντίς για τη δροσιά./ Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!». 

Αυτό προφανώς και δεν είναι ο «ύμνος στη βία». Είναι αποσπάσματα και στίχοι από τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν». Και προέρχεται δια χειρός Διονυσίου Σολωμού. Οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται;» τι έχουν να πουν; Τον… καταδικάζουν τον Σολωμό; Τον… καταδικάζουν τον ελληνικό εθνικό ύμνο; Το «σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή» το καταδικάζουν;    

«Όταν η διοίκησις  βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονα του, το να κάμη τότε ο λαός, ή κάθε μέρος του λαού, επανάστασιν, ν' αρπάξη τα άρματα και να τιμωρηση του τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν απ' όλα τα δίκαια του και το πλέον απαραίτητον απ' όλα τα χρέη του. Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον οπού είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώτες και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των
βουνών, εν όσω ν' ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε ν' αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων (…)»

Αυτό δεν είναι συνταγή κάποιου «κουκουλοφόρου». Είναι απόσπασμα , από το «Νέα Πολιτική Διοίκησις», το επαναστατικό κείμενο του Ρήγα Φεραίου. Οι κύριοι του  «καταδικάζετε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται;», πώς και δεν τον έχουν… καταδικάσει ακόμα τον Ρήγα;

 Όταν ο Κολοκοτρώνης έπαιρνε στο κατόπι τον Δράμαλη στα Δερβενάκια, όσο να ‘ναι μια τόσο δα βία την άσκησε. Των κυρίων του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» πώς και τους ξέφυγε ο Γέρος του Μοριά;

Σηκωθείτε παιδιά της Πατρίδας/ Η μέρα της δόξας έφθασε/ Ενάντια της τυραννίας μας/ Το ματωμένο λάβαρο υψώθηκε/ Ακούστε τον ήχο στα λιβάδια/ Το ουρλιαχτό αυτών των φοβερών στρατιωτών/ Έρχονται ανάμεσά μας/ Να κόψουν τους λαιμούς των γιων και των συζύγων σας./ Στα όπλα πολίτες/ Σχηματίστε τα τάγματά σας/ Προελάστε, προελάστε/ Αφήστε το μολυσμένο αίμα/ Να ποτίσει τα αυλάκια στα χωράφια μας./ Ιερή αγάπη για την Πατρίδα/ Οδήγησε και στήριξε τα εκδικητικά μας όπλα/ Ελευθερία, λατρευτή Ελευθερία/ Μπες στον αγώνα με τους υπερασπιστές σου/ Κάτω από τις σημαίες μας, άσε τη νίκη/ να σπεύσει σε σένα, ρωμαλέα δύναμη/ Έτσι ώστε στο θάνατο οι εχθροί σου/Να δουν το θρίαμβό σου και τη δόξα μας». 

Αυτά τα «αιμοβόρα» λόγια είναι στίχοι από την «Μασσαλιώτιδα», τον εθνικό ύμνο της Γαλλίας. Σε αυτόν τον ύμνο στεκόταν προσοχή ο Ζισκάρ Ντε Στεν όταν παραχωρούσε το αεροπλάνο του για να γυρίσει από το Παρίσι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, το 1974. Οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» ανάμεσα στον Ζισκάρ και στην Αντουανέτα, διαλέγουν την Αντουανέτα;

Ναι μεν «Η Ελευθερία οδηγεί το Λαό», αλλά με όπλα, με σπαθιά και γιαταγάνια; Τς, τς, τς… Αλήθεια, των κυρίων «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;», πώς και τους ξέφυγε (και) ο Ντελακρουά;

Αλλά ας θυμηθούμε και κείνο το τραγούδι της Αντίστασης:
 «Δε φοβάμαι την κρεμάλα, δε φοβάμαι το σκοινί/Και στο διάβα μου όλοι τρέμουν ράλληδες και γερμανοί/ Ράλληδες, ταγματαλήτες, μπουραντάδες, γερμανοί/ Τα κεφάλια σας θα πέσουν, απ’ τ’ αντάρτικο σπαθί»

Η και το άλλο «Το τραγούδι του Άρη» που τραγουδιόταν σε όλη την Ελλάδα μετά τη μάχη στο Μικρό Χωριό, το 1942:

«Βαριά στενάζουν τα βουνά/ Κι ο ήλιος σκοτεινιάζει/ Το δόλιο το Μικρό Χωρίο/ Και πάλι ανταριάζει/ Λαμποκοπούν χρυσά σπαθιά/ πέφτουν ντουφέκια ανάρια/ ο Άρης κάνει πόλεμο/ μ’ αντάρτες παλικάρια». 

Εδώ οι κύριοι του  «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» διαπιστώνουν πολύ σοβαρό πρόβλημα; Μάλλον θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχε αντάρτικο σπαθί, τότε, ή κι αν υπήρχε, να ήταν πιο «φιλικό» με τους ναζί και τους γερμανοτσολιάδες;

Ανταρτοπούλες του ΕΛΑΣ, μαχήτριες κατά του ναζιστικού ζυγού. Μήπως θα τις πάρει κι αυτές η «μπάλα» των κυρίων  «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» 

Ακούστε αγαπητοί σημαιοφόροι της προπαγανδιστικής πυροβολαρχίας του «καταδικάζω τη βία απ όπου κι αν προέρχεται»: Έχουν περάσει πολλές χιλιάδες χρόνια που ο άνθρωπος ήταν σκλάβος, μετά έγινε δουλοπάροικος και τους τελευταίους αιώνες προλετάριος, δηλαδή μισθωτός σκλάβος, για να μπορούμε πια να αντιληφθούμε τι κρύβεται πίσω από τον δήθεν «πασιφισμό» σας:

 Η δική σας «καταδίκη της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται», αποτελεί έναν «κομψό», κατ’ επίφαση «δημοκρατικό», τάχα μου «φιλελεύθερο» και πάντα ραφιναρισμένο  τρόπο για να υπονομεύετε το δίκιο του αγώνα των καταπιεσμένων. Πώς; Μα παίρνοντας «ίσες» αποστάσεις τόσο ανάμεσα στο «δίκιο», στις «ελευθερίες» και στο «δικαίωμα» του καταπιεστή να καταπιέζει, όσο και στο δίκιο, στις ελευθερίες και στο δικαίωμα του καταπιεσμένου να αντιδρά. Να αντιστέκεται. Να μην συνθηκολογεί με την καταπίεση και με τον καταπιεστή του.

Το θέμα σας – ας είμαστε ειλικρινείς - δεν είναι η αποκήρυξη της βίας και της κάθε βίας, όπως λέτε. Εκτός αν αποκηρύσσεται και τον κ.Βορίδη και την γνωστή δήλωσή του περί της «νόμιμης κρατικής βίας». Εσείς που «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» την «νόμιμη – κατ’ εσάς – κρατική βία» την αποκηρύσσετε;    
Πίσω από τον δήθεν «πασιφισμό» σας και από τα διαγγέλματα «κοινωνικής ειρήνης» προς μια κοινωνία που της έχετε βάλει μπουρλότο, στόχος σας είναι να σπιλώσετε  τον αγώνα του καταπιεσμένου ενάντια στον τύραννο και τον εκμεταλλευτή του, βαφτίζοντας «βία» την αντίσταση και τη διαμαρτυρία του. Κι αφού τη σπιλώσετε και τη συκοφαντήσετε, μετά σπεύδετε να την αντιπαραβάλλεται με τη βία του εκμεταλλευτή, με τη βία των μνημονίων, με τη βία της φτωχοποίησης, με τη βία των ΜΑΤ, με τη βία των νόμων σας. Αυτή τη βία, βέβαια, δεν την λέτε βία. Την βαφτίζετε «νομιμότητα» και «δημοκρατία».

Φυσικά οι πάντα ευπρεπείς εστέτ του δήθεν ανθρωπισμού, θα συνεχίσουν το ίδιο τροπάρι: «Καταδικάζετε τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται;»... Νομίζουν ότι έτσι θα φέρουν πιο κοντά όχι μόνο το «Τέλος της Ιστορίας», αλλά και το τέλος της φιλοσοφίας. Μεγαλεπήβολος στόχος, αλλά κατά κακή τύχη των διακόνων της ιστορικής αφασίας και της πολιτικής υποκρισίας υπάρχει η πραγματικότητα. Και   προς δόξαν της πραγματικότητας, τη βία - ως συστατικό στοιχείο της ύπαρξης των κοινωνιών όπου αντιπαρατίθενται αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα - είτε την καταδικάζεις, είτε δεν την καταδικάζεις, αυτή υπάρχει. Ερήμην των ηθικοπλαστικών κηρυγμάτων και τρις ερήμην της πολιτικής κατεργαριάς.
Καταδικάστε τη βία όσο θέλετε, 24 ώρες το 24ωρο. Όμως: Για όσο στον κόσμο θα επικρατεί ο νόμος του ισχυρού, γα όσο θα θεωρείται «δημοκρατία» να υπάρχουν οι «από πάνω» και οι «από κάτω», για όσο το δίκιο θα καθορίζεται με βάση την δύναμη και θα υποτάσσεται σε αυτήν,  για όσο οι κοινωνίες θα χωρίζονται σε τάξεις όπου οι πεντακοσιομέδιμνοι  θα κάνουν κουμάντο πάνω στους ζευγίτες και όλοι μαζί πάνω στους δούλους, το να καταδικάζεις τη βία (ακόμα κι όταν αυτή η καταδίκη είναι ειλικρινής) είναι τόσο μάταιο όσο το να καταδικάζεις το γήρας. Η’ το θάνατο. Όσο κι αν τον καταδικάσεις, αυτός υπάρχει. Και θα υπάρχει μέχρι τη δευτέρα παρουσία (τουλάχιστον...). Πριν σπεύσουν κάποιοι να πουν ότι όποιος αναγνωρίζει το αναπόφευκτο της ύπαρξης της βίας ταυτόχρονα την «δικαιώνει», απαντάμε: Η αναγνώριση ότι ο θάνατος υπάρχει, μόνο κάποιος παράλογος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι συνιστά εκδήλωση «αγάπης» προς το θάνατο ή δήλωση «δικαίωσης» της ύπαρξής του ή ότι αναιρεί την απέχθεια απέναντί του.
Το ίδιο συμβαίνει και με τη βία. Επομένως το ζητούμενο δεν είναι η ρητορική καταδίκη της βίας - «μαμής» της Ιστορίας κατά Μαρξ. Το ζητούμενο είναι η δίκη, η καταδίκη και ο εξοβελισμός της «μάνας» και του «πατέρα» της βίας και όλων όσοι την γεννούν. Ας πάρουμε για παράδειγμα, το θέμα του πολέμου. Τι πιο βίαιο! Αλλά αν θέλεις να είσαι σοβαρός, το πώς τοποθετείσαι απέναντι στον πόλεμο δεν μπορεί να τελειώνει (ούτε καν να αρχίζει) με την έκφραση της καταδίκης του πολέμου. Γιατί έχει και «παρακάτω». Η μήπως δεν έχει «παρακάτω»; Δεν απαιτείται, δηλαδή, να προσδιοριστεί ο χαρακτήρας του πολέμου; Το «καταδικάζω τον πόλεμο» σε βγάζει, τάχα, από την υποχρέωση να τοποθετηθείς, να πάρεις θέση αν είναι δίκαιος ή άδικος ο πόλεμος, από πλευράς εκείνων που είτε ως αμυνόμενοι, είτε ως επιτιθέμενοι, συμμετέχουν σε αυτόν;
Εκτός αν καταλήξουμε ότι κάθε πόλεμος είναι άδικος και ότι με ένα «καταδικάζω τον πόλεμο» ξεμπερδεύουμε. Αλλά τότε εξίσου «άδικο» με τους Τούρκους το '21 είχαν και οι επαναστατημένοι Έλληνες. Όμως, αν κάθε πόλεμος είναι «άδικος», και αν η αδικία επιμερίζεται εξίσου σε όλους όσοι συμμετέχουν ή εξαναγκάζονται να συμμετάσχουν σε αυτόν, τότε καλύτερη  δικαίωση του «αδικητή» δεν μπορεί να υπάρξει.

Η «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας» και της Αμερικανικής Επανάστασης, που αναγνώριζε την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων και τα αναφαίρετα δικαιώματα του κάθε πολίτη, όπως η ζωή, η ελευθερία και η επιδίωξη της ευτυχίας, κάπως έτσι προέκυψε.  Οι κύριοι  του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» την καταδικάζουν;

Όταν επομένως μιλάμε για βία, το χρέος μας δεν είναι να αραδιάζουμε επίθετα και προσδιορισμούς για να αποδείξουμε πόσο απεχθής μας είναι, μη και δεν πάρουμε μέρος στο γενικό μεθύσι κάποιας αταξικής, απολίτικης και αντι-ιστορικής «συναδέλφωσης». Υποχρέωση του καθενός - εφόσον σέβεται τον εαυτό του - είναι να προσδιορίζει το χαρακτήρα της βίας.

Και στο σημείο αυτό, αφήνουμε τη «βαριά φιλοσοφία» και ερχόμαστε στην τρέχουσα επικαιρότητα: Υποχρέωση του καθενός, αν μάλιστα είναι αξιοπρεπής (ούτε κομμουνιστής ούτε μη κομμουνιστής, ούτε αριστερός ούτε δεξιός, ούτε προοδευτικός ούτε συντηρητικός, αλλά «απλώς» αξιοπρεπής), είναι να μην επιτρέπει να συκοφαντούνται οι κοινωνικοί αγώνες μέσα από τη χυδαία επιχείρηση να διασυνδεθούν, να παραλληλιστούν ή πολύ περισσότερο να ταυτιστούν με το  ναζιστικό έγκλημα. Με το φασιστικό λιντσάρισμα. Με την ατομική τρομοκρατία. Με την παρα-κρατική δράση. Με την προβοκατόρικη, δολοφονική δράση τύπου «Μαρφίν» κοκ.
Δεν υπάρχει πιο ευδιάκριτο σινιάλο επερχόμενης πολιτικής «ανωμαλίας» από τη χυδαιότητα που ισχυρίζεται, άμεσα ή έμμεσα, ότι η λαϊκή αντίσταση αποτελεί τάχα τη «δικαίωση», τη «νομιμοποίηση», τον «τροφοδότη», το «συγκοινωνούν δοχείο»  ή ακόμα και τον «γεννήτορα» (!) της τραμπούκικης, της υποκοσμιακής, της ναζιστικής και κάθε μορφής φασιστικής  βίας.
Εκείνο που ισχύει είναι το ακριβώς αντίθετο:
Οι μαζικοί, λαϊκοί, κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες, εφόσον είναι τέτοιοι, όχι μόνο δεν αποτελούν την «κατάφαση», αλλά την πιο κατηγορηματική, την πιο εκκωφαντική άρνηση - μέχρι του σημείου της κατάργησή της - της βίας που ασκείται πάνω στον καταπιεσμένο. Η κατάργηση αυτής της βίας, που γεννά όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και το καθήκον της αντίστασης απέναντί της, είναι και ο μόνος δρόμος για την αντιμετώπιση της βίας, γενικά, και της διάχυσής της.
Υποχρέωση, τελικά, του καθενός - εφόσον σέβεται τον εαυτό του - δεν είναι να εξαντλείται στην «καταδίκη της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται». Είναι η καταδίκη και η αντίσταση στη βία, αλλά από εκεί  που πραγματικά προέρχεται. Είναι η καταδίκη, η αντίσταση και η αποκάλυψη της βίας – και όσων κρύβονται πίσω της - που αναπαράγει, ενισχύει, διευκολύνει  και «νομιμοποιεί» την καθεστωτική βιαιότητα.

 Μήπως γνωρίζουν οι κύριοι «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» από πού παίρνει εντολές αυτό το παλικάρι;

Τα όσα σημειώνουμε παραπάνω μόνο από κάποιον συκοφάντη ή εντελώς ευήθη θα ερμηνεύονταν ως στάση που προσεγγίζει τη βία ως κάτι, τάχα, το επιθυμητό. Εκείνο που λέμε είναι ότι η βία αντιμετωπίζεται υπό το πρίσμα της μόνης ελεύθερης προσέγγισης που μπορεί να υπάρξει. Και η μόνη ελεύθερη προσέγγιση είναι εκείνη που διαθέτει επίγνωση της αναγκαιότητας.
Αν πάλι όλα αυτά δεν ισχύουν, τότε όχι μόνο θα πρέπει να «καταδικάσουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», αλλά θα πρέπει να ζητήσουμε και «συγγνώμη»:
Να ζητήσουμε «συγγνώμη», για παράδειγμα, για λογαριασμό του Άρη και του αντάρτη του ΕΛΑΣ που άσκησαν βία κατά της χιτλερικής χολέρας. «Συγγνώμη» για λογαριασμό του Καραϊσκάκη και του Κολοκοτρώνη. «Συγγνώμη» για λογαριασμό του στρατιώτη του Κόκκινου Στρατού που τσάκισε το κτήνος του ναζισμού στο Ράιχσταγκ. «Συγγνώμη» για λογαριασμό των κολίγων στο Κιλελέρ. Συγγνώμη για λογαριασμό εκείνων που γκρέμισαν τη Βαστίλη και των άλλων που πολέμησαν για την κατάργηση της δουλείας στην Αμερική. «Συγγνώμη» για λογαριασμό και του πιτσιρικά της «Ιντιφάντα» που πετούσε τόσο βίαια τις πέτρες του στα τανκς των Ισραηλινών. «Συγγνώμη» και για την άποψή μας ότι ο λαός μας,  οργανωμένα, αποφασιστικά και μαζικά - δηλαδή δημοκρατικά - έχει κάθε δικαίωμα να πάρει την «όψη που με βιά μετράει τη γη» και να αποτινάξει από το σβέρκο του τα μνημόνια και ό,τι γεννάει τα μνημόνια.
«Συγγνώμη»; Δεν θα μπορέσουμε…

Από τη μια η βία του ισραηλινού τανκ. Από την άλλη η βία της πέτρας του Παλαιστίνιου πιτσιρικά. 

Ερώτηση: «Καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;». Απάντηση: «Όχι»!

Νίκος Ξυλούρης - Να μ΄αγαπά δε μ΄αγαπά

ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ

ΤΙ ΕΧΕΙ ΤΟ ΜΕΝΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ? 
Σε εποχές πείνας και εξαθλίωσης ενός λαού εμφανίζεται στις τηλεοράσεις, πληθώρα εκπομπών μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής.  Τυχαίο ?  Οχι βέβαια, καθόλου.  Η τηλεόραση ειναι ένα απο τα πιό προσιτά μέσα πληροφόρησης του κόσμου. Ακόμα και ενα φτωχό σπίτι, μια τηλεόραση τη διαθέτει.
    Συνέπεια αυτού ειναι να χρησιμοποιείται εκτός απο την μαζική πληροφόρηση, και για την μαζική αποβλάκωση, η καθοδήγηση των μαζών του μη σκεπτόμενου κόσμου, σύμφωνα με συγκεκριμένα συμφέροντα της μιντιακής, και κατ επέκταση πολιτικής εξουσίας.
     Αυτές οι ''αναισθητικές ενέσεις'' αποβλάκωσης κυρίως, τών δελτίων ειδήσεων,  διανθίζονται στο ενδιάμεσο με εκπομπές μαγειρικής. Είναι ο πιό έντεχνος τρόπος ωραιοποίησης της κακής πραγματικότητας. Οι καλοπληρωμένοι ''σεφ'' παρουσιάζουν πρωτοποριακές συνταγές, που θα ενθουσιάσουν τους καλεσμένους σας, κατασκευάζονται φαντασμαγορικά γλυκισματα, υπέροχες τούρτες. ... Παραπάνω απο τα μισά νοικοκυρια της Ελλάδας όμως αδυνατούν να φτιάξουν αυτά τα εδέσματα. Ούτε κάν να προμηθευτούν τα βασικά υλικά για τη στοιχειώδη τροφή της ημέρας.  Το απόγευμα όμως μετά από ενα κουραστικό μεροκάματο, η μετα από καθόλου μεροκάματο, έχοντας στο ντουλαπάκι δυο παξιμάδια, λιγο λάδι και λίγη ζάχαρη μόνο, η τηλεόραση θα ανοιξει και θα συντονιστεί στούς ''μάγειρες''.
    Ισως αυτο να αποτελεί ενα ελάχιστο ''στολίδι'' στη μιζέρια της καθημερινότητας, ίσως να αποτελει ημίωρη διακοπή του μυαλού απο τα άσχημα της ημέρας.  Το σίγουρο όμως είναι οτι και αυτο αποτελει δόση αναισθησίας, που διοχετεύεται αργά στίς φλέβες του θεατή - πολίτη - ψηφοφόρου.   Καταστρέφει αργα αλλα σταθερά τη σκέψη, την κριτική, την απόπειρα αντίδρασης στα κακώς κείμενα της εξουσίας.  Αποτρέπει το διάβασμα, συνθηματολογεί, κατευθύνει. Εκφυλίζει την επαφή με την ιστορία, τις παραδοσιακές αξίες, τον πολιτισμό, τη θρησκεία.   Η εικονική πραγματικότητα εγκαθίσταται στο  DNA, και αυτή με τη σειρά της μεταλλάσεται σε εικονική ευτυχία.  Δρά δηλαδή όπως και η ηρωίνη, που μετα κάποιο χρονο δημιουργεί ισχυρο εθισμό και εξάρτηση καθως και απόδραση απο την πραγματικότητα.   Η συνέχεια δε μπορεί παρα να ειναι τραγική :  

•  Ψηφοφόροι άβουλοι, χωρίς κρίση
• φαινόμαινα βίας και φανατισμού λόγω απομονωσης απο την ιστορία του τόπου μας
• διαιώνιση καθεστώτων και κυβερνήσεων που εξυπηρετούν συμφέροντα, και μόνο το λαό τους δε σκέφτονται
• απομονωση απο την παράδοση του τόπου μας. Αν εξαιρέσουμε την πρώην ΕΡΤ, δεν θυμάμαι τα ιδιωτικά κανάλια να έχουν δείξει εκπομπές δημοτικής μουσικής, παραδοσιακών χορών, εκπομπές λαογραφικού περιεχομένου....  απο μαγειρική έχουμε πήξει !!!  (τελευταία και πολιτιστική αναβάθμιση του λαού με τούρκικα σήριαλ !!!  αν ειναι δυνατο !!!!)

Τώρα δίκαια θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης :  δεν υπαρχει λύση σ΄αυτόν τον κατήφορο ?

ΝΑΙ  Σαφώς και υπάρχει !!!    ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ !!!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ, ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΥΣ.  ΜΑΘΕΤΕ ΝΑ ΚΡΙΝΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΕ. ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ ΣΤΑ ''ΣΕΡΒΙΡΙΖΟΜΕΝΑ''.

ΟΙ ΚΑΚΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΒΟΛΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΟ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΠΟΛΥ ΕΙΝΑΙ :             Η ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΜΟΡΦΩΣΗ.



ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΡΑΧΩΒΙΤΗΣ
ΞΗΡΟΚΑΜΠΙ ΛΑΚΩΝΙΑΣ

ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ

Παράνομη η παρουσία της κ.Σιουρούνη στην Δημόσια Διοίκηση σύμφωνα με το νομικό συμβούλιο του κράτους

Τετ, 11 Ιαν 2012 - 12:37

Tης Γιούλης Παπαδοπούλου.
Με αφορμή την  προκλητικότητα των ενεργειών της  διοικήτριας του Παναρκαδικού, να παραμένει και στις 2 θέσεις της παρά την αντίθετη νομική επιταγή,  αλλά κυρίως μετά από την ΣΙΓΗ ΙΧΘΥΟΣ που εξακολουθούν να τηρούν όλες οι αρμόδιες αρχές, επανερχόμαστε για τελευταία φορά στο θέμα.
Για να δουν  το φως της δημοσιότητα τα  τελευταία και αδιάσειστα στοιχεία  της παρανομίας.
Για να μάθουν  οι αναγνώστες μέχρι που μπορεί  να φθάσει η αμετροέπεια του  βαθέως κομματικού Κράτους.
Για να έχουμε  έτσι ολοκληρωμένο το πακέτο  των δημοσίων εγγράφων που  αποκαλύπτουν την ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ   και έτσι ατόφιο να το προωθήσουμε  ΚΟΙΝΟΠΟΙΩΝΤΑΣ το προς πάσα  κατεύθυνση.
Η αρχική μας καταγγελία για το ασυμβίβαστο της μετάθεσής  της από τον Πύργο, απεδείχθη  τελικά  πως ήταν ψήγμα, σε σχέση  με τις σωρείες  παρανομιών, που  έχουν διαπραχθεί στην Καλαμάτα στο ΤΕΙ και στο Τμήμα Διοίκησης Μονάδων Υγείας και Πρόνοιας, από την συγκεκριμένη κυρία Σιουρούνη Ελ. και την συνάδελφό της στο ίδιο ΤΕΙ αλλά στην επόμενη βαθμίδα του Επίκουρου καθηγητή, κ. Καστανιώτη Αικ.
Η υπόθεση αποκαλύφθηκε, μετά από ΕΠΩΝΥΜΗ καταγγελία, που  έγινε προς την Υπουργό Παιδείας και Υγείας, για τον παράνομο διορισμό των δύο εκπαιδευτικών επί θητεία (πριν δηλαδή μονιμοποιηθούν )του ΤΕΙ Καλαμάτας, την κ. Αικ. Καστανιώτη και Σιουρούνη Ελένη, οι οποίες διορίστηκαν από την κυβέρνηση Παπανδρέου, το 2010, σε υψηλές θέσεις (Πρόεδρος της Επιτροπής Προμηθειών Υγείας η πρώτη και Διοικήτρια του Νοσοκομείου Πύργου η δεύτερη) ενώ ταυτόχρονα κράτησαν παράνομα τις θέσεις τους στο ΤΕΙ Καλαμάτας (υπό το καθεστώς μερικής απασχόλησης).
Η καταγγελία στάλθηκε στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, το οποίο γνωμοδότησε τον Μάρτιο του 2011 (συνημμένο έγγραφο). Βάσει  της γνωμοδότησης του Ν.Σ.Κ. οι άδειες δεν θα έπρεπε να τους έχουν δοθεί, διότι δεν είχαν μονιμοποιηθεί  στις θέσεις που κατείχαν στο ΤΕΙ  Καλαμάτας. Ο Νόμος είναι σαφής. Υπάλληλος δεν δικαιούται ΟΥΤΕ απόσπαση, ΟΥΤΕ μετακίνηση, ΟΥΤΕ καμία μεταβολή πριν ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ.
Η γνωμοδότηση αυτή, έγινε δεκτή από  την Υπουργό Παιδείας κ. Διαμαντοπούλου (παραθέτουμε  συνημμένο έγγραφο  όπου φαίνεται η ΙΔΙΟΧΕΙΡΗ  ΦΡΆΣΗ ΄΄ΓΊΝΕΤΑΙ ΔΕΚΤΉ΄΄ και η υπογραφή της Υπουργού) με 6μηνη καθυστέρηση !!! Έτσι με αυτό τον τρόπο, κινήθηκαν οι υπηρεσιακές διαδικασίες προς το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, Διεύθυνση Μισθών και Συντάξεων. Το παράξενο εδώ είναι, πως η υπουργός έκανε 6 μήνες να αποδεχθεί την γνωμοδότηση… και αυτή με τη σειρά της, ως υπουργική απόφαση πλέον, έφθασε 41 μέρες μετά να πρωτοκολληθεί στο Γενικό Λογιστήριο. Και αυτό έγινε την 11/11/2011…. Δηλαδή την ημέρα της ορκωμοσίας της κυβέρνησης Παπαδήμου…. Όλα τα τυχαία και παράξενα συμβάντα μαζί!
Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες από το Υπουργείο  Παιδείας, επειδή η καταγγελία ήταν επώνυμη, προωθήθηκε στην Εισαγγελία, από το Υπουργείο και είναι εν εξελίξει οι έρευνες.
Επίσης  μας πληροφόρησαν ότι ο φάκελος  έχει διαβιβαστεί  και προς το Υπουργείο  Οικονομικών, διότι  ΄΄στην περίπτωση που έχουν καταβληθεί μισθοί και από τους 2 φορείς εργασίας και δεν έχουν επιστραφεί, ως αχρεωστήτως καταβληθέντες, έχει διαπραχθεί ποινικό αδίκημα έναντι του Δημοσίου, που επισύρει απόλυση΄΄
Να θυμήσουμε εδώ, την δημοσιευθείσα επιστολή της διοικήτριας προς το ΤΕΙ που ζητάει να της καταβάλλουν τα λεφτά που σταμάτησαν να της πληρώνουν τους 2 τελευταίους μήνες, εξ αιτίας αυτής της απόφασης του Ν.Σ.Κ (δημοσιεύθηκε στο τελευταίο άρθρο 14 Δεκ 2011).
Η απόφαση του  ΤΕΙ Καλαμάτας, να δώσει άδεια  για μερική απασχόληση λόγω της μετακίνησης  των 2 κυριών προς την Δημόσια Διοίκηση, έγινε κατόπιν αποδοχής της Γενικής  Συνέλευσης του ΤΕΙ νομικής γνωμοδότησης, που προσεκόμισε η κ. Καστανιώτη και που κατόπιν έκανε χρήση της και η κ. Σιουρούνη. Όπως απεκαλύφθη αργότερα, οι 2 κυρίες, απέσπασαν ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΑΔΕΙΕΣ, αφού παραπλάνησαν τα Διοικητικά Όργανα, δηλ την Γενική Συνέλευση. Διότι η γνωμοδότηση που έφεραν στο ΤΕΙ για να καλυφθούν νομικά, είχε συνταχθεί και υπογραφεί από την κ. Ευγενία Ζερβοπούλου που τυγχάνει να είναι ….η κόρη της κ Σιουρούνη! Και όχι νομικός σύμβουλος Υπουργείου ή άλλου δημόσιου φορέα. Σας επισυνάπτουμε και την επιστολή-γνωμοδότηση… Που φυσικά γίνεται καπνός μετά την απόφαση του Ν.Σ.Κ.!!!!!!!
Είναι σαφές ότι  η έως τώρα συγκάλυψη και ολιγωρία  στην απόδοση ευθυνών αλλά και  η καθυστέρηση των νόμιμων  διαδικασιών, γίνεται από στελέχη  των υπουργείων φιλικά διακείμενα προς τις εν λόγω κυρίες, οι οποίες συνεχίζουν απρόσκοπτα… το έργο τους.
Από όλα τα στοιχεία που ως τώρα έχουμε φέρει στη δημοσιότητα, γίνεται εμφανές πως υπάρχει  σωρεία παρανομιών και ευθυνών παράλληλα, έχει δε ιδιαίτερη βαρύτητα και χαρακτήρα  η όλη υπόθεση, διότι αφορά  σε δημόσιους λειτουργούς (;) στον ιδιαίτερα  ευαίσθητο χώρο της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, σε διασπάθιση του δημοσίου χρήματος την περίοδο που ο λαός στραγγαλίζεται οικονομικά και σε διαχειρίστριες θεμάτων του νευραλγικού τομέα της Υγείας, που νοσεί από τις σπατάλες και τις ατασθαλίες ετών.
Τέλος αναφέρουμε, πως στην προτελευταία συνέλευση  του 2011, του ΤΕΙ  Καλαμάτας, στις 2 Δεκεμβρίου, ημέρα Παρασκευή, σε μια θυελλώδη Γενική Συνέλευση, αποκαλύφθηκε το μέγεθος της  απάτης  των 2 κυριών, οι καθηγητές έλαβαν απόφαση για ΑΝΑΚΛΗΣΗ της ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ  άδειας και για  ΑΜΕΣΗ επιστροφή  των δύο εκπαιδευτικών  στα καθήκοντά  τους.
Οι δύο κυρίες, ΑΡΝΟΎΝΤΑΙ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΈΨΟΥΝ.
Το σκάνδαλο, είναι  ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ.
Αποδείχθηκε ότι οι δύο κυρίες παράνομα έλαβαν άδεια, σύμφωνα με την  γνωμοδότηση του  Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.
Αποδείχθηκε ότι  η γνωμοδότηση, βάσει της οποίας έλαβαν την άδεια, ήταν της κόρης της κ. Σιουρούνη. Άρα η Γενική Συνέλευση του ΤΕΙ εξαπατήθηκε!
Αποδείχθηκε ότι  βάσει των εγγράφων (που τα επισυνάπτουμε) οι δύο κυρίες, είχαν ορκιστεί στα καθήκοντά τους ΠΡΙΝ πάρουν καν την (παράνομη) άδεια του ΤΕΙ.
Η Υπουργός Παιδείας έκανε  δεκτή την γνωμοδότηση  του Ν.Σ.Κ. ότι οι άδειες είναι παράνομες.
Το  ΤΕΙ Καλαμάτας, τους ζητά να επιστρέψουν  στις θέσεις τους.
Οι  κυρίες αδιαφορούν και  ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑ  ΔΙΟΙΚΗΣΗ. Και πληρώνονται  κανονικότατα από  την διπλοθεσία τους.
Στην  κ Σιουρούνη κόπηκαν από το ΤΕΙ οι μισθοί του τελευταίου διμήνου και ζητάει να της καταβληθούν…
  Αν και γνωρίζει  και η ίδια, πως  ακόμα ούτε μόνιμη  έχει γίνει, αφού  ΠΟΤΕ δεν συνεκλήθη  ΕΚΛΕΚΤΟΡΙΚΟ για  να κρίνει την  αίτηση μονιμοποίησής  της στο ΤΕΙ  Καλαμάτας και  στη βαθμίδα του  Καθ Εφαρμογών.  Κι αυτό επειδή  το ΤΕΙ βρισκόταν  σε διαρκή αναμονή  έκδοσης απόφασης  του Ν.Σ.Κ. για  την νομιμότητα  των κινήσεων των 2 προαναφερθεισών κυριών, ιδίως δε μετά την αποκάλυψη της ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ της Γενικής Συνέλευσης!!!!
Με  απλά λόγια, η κυρία  Διοικήτρια έφυγε  για την Δημόσια  Διοίκηση, ΧΩΡΙΣ να έχει τέτοιο δικαίωμα. Αυτό επιβεβαιώθηκε  από την απόφαση  του Ν.Σ.Κ. Επίσης παρέμεινε στο  ΤΕΙ ΧΩΡΙΣ να έχει μονιμοποιηθεί και  έχοντας ξεπεράσει ΚΑΤΑ 2 ΧΡΟΝΙΑ την τριετία ΄΄επί θητεία΄΄ στη βαθμίδα του Καθηγητή Εφαρμογών….
Ή έπρεπε να έχει εκλεγεί στην επόμενη βαθμίδα με ΕΚΛΕΚΤΟΡΙΚΟ ή με την ίδια διαδικασία, να έχει μονιμοποιηθεί στην βαθμίδα που είχε. Τίποτα από τα δύο δεν έγινε. Μόνο μια αίτησή της έγινε… για μονιμοποίηση… η οποία ΠΟΤΕ δεν αποφασίστηκε από το ΤΕΙ για τους λόγους που προαναφέραμε.  Άρα;;;;;
Ποιος κρύβεται πίσω από  όλη αυτή την αναισχυντία; Γιατί…και για ποιο λόγο καλύπτει τόσο απροκάλυπτα, τόσες κατάφορες παρανομίες;
Τι  κάνουν οι κ.κ. Υπουργοί Υγείας και Παιδείας;
Επειδή μάλλον το μόνο που κάνει το βαθύ κράτος των  κομματικών υμετέρων, είναι να καθυστερεί όσο μπορεί και να κωφεύει σε όσα  πιο πολλά καταφέρνει, η απόφαση  του πόρταλ και της γράφουσας, είναι να σταλεί το σύνολο των στοιχείων που έχουμε συγκεντρώσει, σε κάθε αρχή και αρμόδιο που θα μπορούσε να δώσει τέλος στην παρανομία.
Το γνωστό σλόγκαν  πως δεν είναι η μόνη παρανομία… ή η μεγαλύτερη ίσως… μας αφήνει αδιάφορους παγερά. Αυτήν καταφέραμε να διαλευκάνουμε ως το απύθμενο βάθος  της, με την βοήθεια πολλών αναγνωστών, αυτή θα καταγγείλουμε. Όποιος μπορεί να μας βοηθήσει σε άλλες ανάλογες, είμαστε στη διάθεσή σας.
Από κάπου πρέπει ν΄αρχίσουμε για να φθάσουμε στο τέλος. Αν μπορούμε να ελπίζουμε ακόμα…
Για την ενημέρωση  των αναγνωστών αναφέρουμε πως ο  φάκελος των στοιχείων, κοινοποιήθηκε με το άρθρο στους αρμόδιους φορείς και υπεύθυνους.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΟΥ

Παύθηκε από τα καθήκοντα της η διευθύντρια του Παναρκαδικού Νοσοκομείου Τρίπολης, Ελένη Σιουρούνη.
Την περασμένη Τετάρτη η διευθύντρια είχε επιτρέψει σε μέλη της Χρυσης Αυγής να μπουν στο νοσοκομείο για να ελέγξουν τα νομιμοποιητικά έγγραφα αλλοδαπών νοσοκόμων

 

Για  όσους δεν ξέρουν, η εν λόγω κυρία ήταν καθηγήτρια στο ΤΕΙ Καλαμάτας , και παράνομα διορίσθηκε και διοικήτρια στο ΓΝ Πύργου αρχικά, και μετά στο Παναρκαδικό και όταν υστερα από καταγγελίες βγήκε η Γνωμοδότηση του ΝΣΚ οτι είναι παράνομη και όχι μόνο αυτή , μετά από πολύ μακρά πορεία και αφού εξήντλησε όλα τα περιθώρια παραιτήθηκε από το ΤΕΙ...... Αυτή η ιστορία ομως έχει πολύ βάθος, και η κα Σιουρούνη είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου...

 

Ο μέγας προστάτης της κυρίας, είναι ο πρόεδρος του ΤΕΙ Καλαμάτας κ.Κανάκης, που σφύριζε κλέφτικα έγιναν οι αποκαλύψεις και καταγγελίες των παρανομιών της. Δεν δόθηκε προκλητικά απάντηση, όταν του ζητήθηκε να πει ΓΙΑΤΙ δεν κινούσε τις ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΕΣ διαδικασίες, όπως του ζητούσαν 2 υπουργεία,το Δικαιοσύνης και το Παιδείας. Που έκρυβε στα εμπιστευτικά πρωτόκολλα τα έγγραφα που έρχονταν ως επείγοντα από το υπουργείο για την επάνοδο αυτής της κυρίας ΚΑΙ της άλλης της κ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ ΑΙΚ. που εξακολουθεί να διαπράττει το ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑ της ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ πολυθεσίας στο δημόσιο και ο Λυκουρέντζος την έχει δίπλα του σαν πρόεδρο της ΕΠΥ (Επιτροπή Προμηθειών Υγείας) τοποθετήθηκε μέσα στο κατακαλόκαιρο με τρόπο ΚΑΡΑ-ΠΑΡΑΝΟΜΟ εκλεκτορικό, σαν μόνιμη καθηγήτρια στο ΤΕΙ του ΚΑΝΑΚΗ !! Και οι 2 κυρίες πήραν θέσεις στη Δημόσια Διοίκηση ΕΝΤΕΛΩΣ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΗΣΑΝ ΜΟΝΙΜΕΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ. Αυτό έγινε επειδή τις κάλυπτε ένα παρακρατικό σύστημα γνωστού παρεακίου, που εκτείνονται τα πλοκάμια του και στα 2 πρώην μεγάλα κόμματα και ήθελαν δικούς τους ανθρώπους και ΟΧΙ καθαρούς, για να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους, που ήταν η μετακίνηση ή μετακύληση κονδυλίων, προς όπου τους βόλευε.... Έπεται συνέχεια στις αποκαλύψεις. Η κυρία διοικήτρια απλά έχασε τον έλεγχο και τα ήθελε όλα δικά της. Και όταν ο υπουργός την άδειασε στις 4 Φεβρουαρίου στον real fm για το ότι άφηνε το ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΟ χωρίς θέρμανση για ολόκληρες εβδομάδες, έχασε την σιγουριά της και πάνω στην ανασφάλειά της πόζαρε με τους Χρυσαυγίτες.!!!! Όπερ και της έφαγε το κεφάλι... Κι εμείς ξεβρωμίσαμε από ένα τρωκτικό.... Αλλά όχι από τη μπόχα του παρακράτους που μας κυβερνά...

ΤΡΟΪΚΑ - ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΟΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ

Πότε θα λογοδοτήσει το υπουργείο Οικονομικών;
Του Γιάννη Βαρουφάκη
Στις 22 Οκτωβρίου, η διεθνής επιστημονική κοινότητα δεν πίστευε στα μάτια της διαβάζοντας τα νέα ότι ιταλικό δικαστήριο καταδίκασε σε έξι χρόνια κάθειρξη…
έξι σεισμολόγους επειδή απέτυχαν να προειδοποιήσουν τον πληθυσμό για τον σεισμό στην πόλη L’ Aquila το 2009. Εμφανώς, το δικαστήριο δεν κατανόησε ότι η σεισμολογία βρίσκεται στα σπάργανα: μπορεί να προβλέψει πού θα γίνει μεγάλος σεισμός αλλά όχι το πότε. Συνεπώς, η φυλάκιση των επιστημόνων δεν ήταν παρά μια απόφαση απελπισίας του ιταλικού κράτους μπροστά στην (έως τώρα) αδυναμία του ανθρώπου να προβλέψει τις βουλές του Εγκέλαδου.
Όπως έχω γράψει αλλού, εμείς οι οικονομολόγοι είμαστε χειρότεροι από τους σεισμολόγους. Όπως οι σεισμολόγοι, είμαστε κι εμείς ανίκανοι να προβλέψουμε τις μεγάλες κρίσεις, τους οικονομικούς σεισμούς (τύπου 1929 ή 2008) που απειλούν με διάλυση την κοινωνία. Τουλάχιστον, όμως, οι σεισμολόγοι δεν φταίνε ούτε για τον σεισμό ούτε και για τους μετασεισμούς. Αντίθετα, οι οικονομολόγοι είμαστε ένοχοι: Πίσω από κάθε τοξική οικονομική πολιτική, ή κάποιο τοξικό παράγωγο, κρύβεται ένα όμορφο μοντέλο κάποιου επιτυχημένου οικονομολόγου. Αν δεν υπήρχαμε, ή τουλάχιστον αν δεν είχαμε τόσο μεγάλη πίστη στον εαυτό μας, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος, η Κρίση λιγότερο έντονη.
Οι αποτυχημένες προβλέψεις του Υπουργείου Οικονομικών
Έρχομαι λοιπόν στο δια ταύτα: Καμία αποτυχημένη πρόβλεψη στην ιστορία της οικονομικής επιστήμης δεν ήταν τόσο οφθαλμοφανής όσο εκείνη των οικονομολόγων της τρόικα και, βεβαίως, του δικού μας Υπουργείου Οικονομικών! Καθώς, μάλιστα, αυτές οι παταγώδεις αποτυχημένες προβλέψεις αποτελούν τα θεμέλια των οικονομικών πολιτικών της τελευταίας τριετίας, που καταδικάζουν μια ολόκληρη γενιά στην απαξίωση της χώρας της και στην αδυναμία να ελέγχουν την ζωή τους, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να λογοδοτήσει το υπουργείο Οικονομικών. Εχθρός της ιδέας της φυλακής, δεν προτείνω μια τύχη σαν εκείνη που επιφύλαξε το ιταλικό δικαστήριο για τους σεισμολόγους. Όμως μια ωραία απόλυση (από την στιγμή που δεν διαθέτουν την ευαισθησία να παραιτηθούν) θα ήταν το λιγότερο που απαιτεί η λογική και η δικαιοσύνη.
Μια ματιά στο παρακάτω διάγραμμα πείθει άμεσα για του λόγου το αληθές.
Τον Μάιο του 2010, με την υπογραφή του Μνημονίου, παρόλο που η μισή χρονιά είχε ήδη περάσει (και το υπουργείο ήξερε τα στοιχεία του πρώτου εξαμήνου), η πρόβλεψή του για το χρέος του 2010 (ως ποσοστό του ΑΕΠ) έπεσε έξω δεκαπέντε ποσοστιαίες μονάδες! Όχι μία και δύο, εντός δηλαδή των ορίων του στατιστικού σφάλματος. Δεκαπέντε!
Την επόμενη χρονιά, για το 2011, η πρόβλεψη του υπουργείου έφτασε το αμίμητο 25,5%. Σύμφωνα με το Σχέδιο Προϋπολογισμού που μόλις πρόσφατα κατατέθηκε στην Βουλή, φέτος η πρόβλεψη του υπουργείου επί υπουργίας κ. Παπακωνσταντίνου (και του αρχικού Μνημονίου) θα αποδειχθεί σχεδόν 40% χαμηλότερη από το πραγματικό χρέος ενώ του χρόνου, το 2013, αν τα πράγματα πάνε όπως ελπίζει ο Γιάννης Στουρνάρας, η απόκλιση του χρέους (από το επίπεδο που προέβλεψε το υπουργείο το 2010) θα χτυπήσει κόκκινο, αγγίζοντας το 47,3%.
Τι έφταιξε;
Αυτές οι προβλέψεις είχαν έναν σαφώς προκαθορισμένο και κυνικό στόχο: Να στοιχειοθετήσουν, να θεμελιώσουν την πολιτική του Μνημονίου 1. Να πείσουν ότι τα νούμερα εκείνα «έβγαιναν». Οι κύριοι της τρόικας, και ιδίως του ΔΝΤ (όπως γνωρίζουμε πλέον καλά) κατασκεύασαν (μετά από απαίτηση του Βερολίνου) τις προβλέψεις με κόκκινο χρώμα στο διάγραμμα έτσι ώστε να περάσουν τα τεράστια δάνεια από την Ομοσπονδιακή Βουλή του Βερολίνου (προσφέροντας στους γερμανούς βουλευτές την ψευδαίσθηση ότι πρόκεται για ένα παροδικό πρόβλημα ρευστότητας του ελληνικού κράτους).
Το γεγονός ότι δεν υπήρχε καμία, μα καμία, πιθανότητα να πιαστούν αυτοί οι στόχοι, με αποτέλεσμα η εικόνα της Ελλάδας να κατακρεουργείται καθημερινά (σημ. ο γερμανός πολίτης που βλέπει το παραπάνω διάγραμμα δεν ενδιαφέρεται για το αν οι στόχοι εκείνοι ήταν ή δεν ήταν άπιαστοι) δεν ένοιαζε την τρόικα. Εκείνη απλά ήθελε να κουκουλώσει για ένα ή δύο χρόνια το «ελληνικό πρόβλημα». Εμείς όμως; Το δικό μας Υπουργείο Οικονομικών; Δεν ένιωθε την υποχρέωση, στον βαθμό που παιζόταν η ήδη πληγωμένη αξιοπιστία της χώρας, να δημοσιοποιήσει δικές του προβλέψεις που να είναι ρεαλιστικές, που να δώσουν στην ελληνική πλευρά περισσότερα επιχειρήματα και, εν τέλει, να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών και των αγορών – εμπιστοσύνη που μόνο το «πιάσιμο» των στόχων μπορεί να επιφέρει;
Αντί για αυτό, το Υπουργείο Οικονομικών έπραξε σαν έναν ανόητο που για να πάρει επιδότηση από τον ΣΕΓΑΣ διατρανώνει ότι τον Ιούνιο θα πηδήξει 2,45 μέτρα στο άλμα εις ύψος. Μόνο γελοιότητα παράγει αυτή η τακτική. Και καλά ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος έχει αποδείξει έμπρακτα ότι το μόνο που τον ενδιέφερε είναι να λέει ναι», «μάλιστα», «όπως επιθυμείτε» στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Οι οικονομολόγοι όμως του υπουργείου, του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, γιατί δεν έβγαλαν ένα δικό τους πόρισμα; Γιατί δεν παραιτήθηκαν; Ήταν ένοχοι αποσιώπησης ενός τεράστιου προβλεπτικού σφάλματος, το οποίο γνώριζαν ότι απειλούσε να καταστρέψει την χώρα; Ή μήπως πίστευαν αυτές τις προβλέψεις; Και στην μία και στην άλλη περίπτωση, πρέπει να απολυθούν πάραυτα. Σκεφτείτε το: Σε ποια μεγάλη εταιρεία οικονομολόγος-λογιστής πέφτει τόσο πολύ έξω και κανείς δεν του ζητά να λογοδοτήσει;
Πολλοί κριτικά ιστάμενοι προς τον γράφοντα αναγνώστες λένε: «Όταν είσαι έξω από τον χορό…» Δεν είναι έτσι φίλοι και φίλες. Όλοι μας είμαστε στον ίδιο χορό και όλοι μας έχουμε ευθύνες. Κανείς οικονομολόγος που γνώριζα εκείνη την εποχή στο εξωτερικό ή στην Ελλάδα (χωρίς οργανική θέση σε κάποιο υπουργείο, τράπεζα ή οργανισμό) δεν αποδεχόταν τις προβλέψεις αυτές. Όλοι μας, δεξιοί και αριστεροί, έλληνες, αγγλοσάξονες, ολλανδοί κλπ., συμφωνούσαμε (και φωνάζαμε) ότι «τα νούμερα» δεν βγαίνουν. Διακρίναμε μάλιστα το μέγα σφάλμα στις προβλέψεις υπουργείου-τρόικας. Ήταν το εξής:
Η εσφαλμένη υπόθεση
Θεωρούσαν ότι ο λεγόμενος «πολλαπλασιαστής» της ελληνικής οικονομίας ήταν μικρότερος του ενός και μάλιστα πολύ κοντά στο μηδέν. Τι σημαίνει αυτό; Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Έστω ότι το κράτος ξοδεύει φέτος 1 ευρώ πιο πολύ από πέρσι. Αν το εθνικό εισόδημα αυξηθεί κατά x ευρώ, τότε λέμε ότι ο πολλαπλασιαστής ισούται με x. Αντίστοιχα, αν το κράτος «αφαιρέσει» από την οικονομία 1 ευρώ (π.χ. αυξάνοντας την φορολογία κατά 1 ευρώ, ή μειώνοντας τις δαπάνες τους κατά 1 ευρώ), και ο πολλαπλαστιαστής είναι x, τότε το ΑΕΠ, το εθνικό εσόδημα μειώνεται κατά x ευρώ. Η υπόθεση ότι ο πολλαπλασιαστής της οικονομίας μας εν έτει 2010 ήταν κοντά στο μηδέν «βοήθησε» την τρόικα και το υπουργείο να επιχειρηματολογήσουν ότι οι μεγάλες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες θα είχαν πολύ μικρό αντίκτυπο στο ΑΕΠ.
Προφανώς, ο πολλαπλασιαστής της οικονομίας όχι μόνο δεν ήταν κοντά στο μηδέν αλλά προσέγγιζε το 1,5 με 2 (με αυξητική πορεία όσο πέρναγε ο καιρός και φούντωνε η κρίση). Δηλαδή, για κάθε 1 δις ευρώ «μέτρων» το ΑΕΠ μειωνόταν κατά 2 δις. Κάπως έτσι η ελληνική οικονομία απώλεσε 55 δις εθνικού εισοδήματος από το 2010 έως σήμερα, στέλνοντας το χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στην στρατόσφαιρα και την αξιοπιστία της χώρας στο ναδίρ. Από αυτές εδώ τις σελίδες, εξηγούσα τον Αύγουστο του 2010, το μέγα προβλεπτικό σφάλμα του Υπουργείου Οικονομικών και της τρόικας [τόσο όσον αφορούσε την ελληνική οικονομία (και τον πολλαπλασιαστή της) όσο και το διεθνές περιβάλλον]: η υπόθεση πως η λιτότητα θα έχει μηδαμινό αντίκτυπο στο εθνικό εισόδημα της Ελλάδας και των εταίρων της.
Ήταν μια «ηρωική», μια κυνικότατη, υπόθεση που κόπηκε και ράφτηκε στα μέτρα των προτεραιοτήτων του Βερολίνου, το οποίο αποφάσισε να δώσει ένα μεγάλο δάνειο παρουσιάζοντας στην Γερμανική Βουλή ένα κάλπικο πρόγραμμα προσαρμογής – ένα πρόγραμμα που, για να επαληθευτεί, έπρεπε να παραβιαστούν οι βασικοί νόμοι των μακροοικονομικών. Και επαναλαμβάνω: Εκείνοι την δουλειά τους έκαναν. Το Υπουργείο Οικονομικών όμως;
Θα πουν κάποιοι ότι αυτές οι προβλέψεις θα είχαν επιτευχθεί αν η κυβέρνηση είχε καταφέρει να εφαρμόσει το Μνημόνιο, αν είχε μειωθεί έγκαιρα το χρέος μέσω ιδιωτικοποίησεων, αν είχαν γίνει οι διαρθωτικές αλλαγές. Δεν είναι έτσι αγαπητοί αναγνώστες. Τον Ιούνιο του 2011, πάλι από αυτές τις σελίδες, δημοσιοποιήσαμε μια προσομοίωση του δημόσιου χρέους με βάση τα εξής υπεραισιόδοξα σενάρια: Το Σενάριο 1 (γκρι γραμμές) έδειχνε πως θα εξελιχθεί το ποσοστό χρέους αν πιάναμε πλήρως τους στόχους του επικαιροποιημένου Μνημονίου 1 άνευ ιδιωτικοποιήσεων και νέων μέτρων. Το ακόμα πιο αισιόδοξο Σενάριο 2 (οι κίτρινες γραμμές) προσέθετε την υπόθεση ότι οι ιδιωτικοποιήσεις θα απέφεραν €15 δισ το 2011, άλλα €15 δισ το 2012, και επί πλέον €10 δις το 2013 και €10 δισ το 2014. Όπως φαίνεται από το σχεδιάγραμμαστο πάνω αριστερά μέρος του άρθρου εκείνου, και τα δύο αυτά σούπερ-αισιόδοξα σενάρια, που υπέθεταν την πλήρη και επιτυχέστατη εφαρμογή του Μνημονίου, οδηγούσαν το δημόσιο χρέος της ώρας σε εκρηκτικό μονοπάτι.
Και τώρα;
Μόλις τελείωσα την μελέτη του Προϋπολογισμού του Κράτους για το 2013. Αν και είναι εμφανές ότι ο Γιάννης Στουρνάρας έχει κάνει προσπάθειες να εμφυσήσει έναν μεγαλύτερο ρεαλισμό στις προβλέψεις του υπουργείου του, δυστυχώς η κατάσταση δεν έχει αλλάξει ριζικά. Ο Προϋπολογισμός προβλέπει ότι τα νέα μέτρα των περίπου 11 δις, αν περάσουν τελικά, θα οδηγήσουν σε περαιτέρω συρρίκνωση του ΑΕΠ από τα 194 δις το 2012 στα 183 δις το 2013, στέλνοντας το χρέος (ως ποσοστό του ΑΕΠ) στα 189,1%. Που τέτοια τύχη! Χρησιμοποιώντας τις τελευταίες εκτιμήσεις του ίδιου του ΔΝΤ για το μέγεθος του πολλαπλασιαστή της ελληνικής οικονομίας (βλ. πιο πάνω) φαίνεται ότι τα μέτρα των 11 δις (και ιδίως οι περικοπές άνω των 2 δις μισθών και συντάξεων) θα μειώσουν το ΑΕΠ της χώρας στα 172 με 173 δις – οπότε το ποσοστό χρέους θα ξεπεράσει για πρώτη φορά το… 200%. Και τότε πώς νομίζετε ότι θα αντιδράσει η γερμανική πολιτική σκηνή σε ένα νέο αίτημα για άλλα 100 δις;
Πρόταση
«Καλά όλα αυτά», θα μου πείτε. Έστω ότι έχεις δίκιο. Τι κάνουμε; Έχουμε εναλλακτική από το να περάσουμε τα μέτρα αυτά και να πάρουμε την δόση; Ο καλός φίλος Σταύρος Θεοδωράκης χθες έθεσε το ερώτημα αυτό: «Θα μπορούσε αυτή τη στιγμή να γίνει κάτι διαφορετικό;» Ναι Σταύρο, όχι μόνο θα μπορούσε αλλά επιβάλλεται κιόλας.
1. Δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας, με συμμετοχή και του Σύριζα, στην βασή συμφωνίας (α) να μην ψηφιστούν τα μέτρα των 11δις τώρα αλλά (β) να συμφωνηθούν άμεσα οικονομίες της τάξης των 2,5 δις έτσι ώστε να επιτευχθεί σήμερα κι όλας το πολυπόθητο πρωτογενές πλεόνασμα που εξασφαλίζει ότι το δημόσιο δεν χρειάζεται δανεικά για να καταβάλει μισθούς και συντάξεις
2. Άμεση εκμετάλλευση της τεράστιας και δημόσιας διένεξης μεταξύ της κας Lagarde και του κ. Schauble, με στόχο την επίτευξη συμφωνίας διασύνδεσης των αποπληρωμών των χρεών μας στην τρόικα (συμπεριλαμβανομένης και της ΕΚΤ) με την σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας
3. Αίτημα προς τις Βρυξέλλες (α) αποσύνδεσης των κεφαλαίων που έχουν λαμβάνειν οι ελληνικές τράπεζες από το ελληνικό δημόσιο χρέος με (β) παράλληλη μεταφορά των κονδυλίων ύψους 12 δις (που απομένουν από το ΕΣΠΑ 2007-2013) που έχει λαμβάνειν η ελληνική οικονομία στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (χωρίς ούτε μια δεκάρα από αυτά τα 20 δις να περάσουν στο ελληνικό κράτος) ώστε να χρηματοδοτηθούν επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα
Τα παραπάνω δεν συγκροτούν κάποια εύκολη λύση. Είναι ένα σκληρό και κακοτράχηλο μονοπάτι. Είναι όμως το μόνο που μπορεί να μας οδηγήσει στην απόδραση από την καταστροφή. Θα σημάνει ότι η δόση δεν θα δοθεί και οι ελληνικές τράπεζες θα πρέπει, όπως τώρα, να συνεχίσουν να επιβιώνουν, νεκτροζώντανες, με την παροχή ρευστότητας της ΕΚΤ (που θα συνεχιστεί απρόσκοπτα καθώς, διαφορετικά, ο όλος ο σχεδιασμός του κ. Draghi ανατρέπεται για ολόκληρη την Ευρωζώνη).* Όμως, μια τέτοια κίνηση θα:
επιβραδύνει τον ρυθμό συρρίκνωσης του ΑΕΠ
δείξει στους εταίρους μας ότι μπορούμε εντός του ευρώ και χωρίς δανεικά (με άμεση εξαφάνιση του πρωτογενούς ελλείμματος)
δώσει στον ελληνικό λαό μια αίσθηση ότι αρχίζει να ξαναπαίρνει τις τύχες του στα χέρια του
απομονώσει το αυγό του φιδιού
θα δημιουργήσει συνθήκες μιας νέας, ουσιαστική διαπραγμάτευσης με την Ευρώπη, σε διαφορετική λογική, που ανοίγει δρόμους για το ξεπέρασμα της Κρίσης σε ολόκληρη την Ευρωζώνη.
Βέβαια, από αυτή την κυβέρνηση (όπως και με τις προηγούμενες δύο) δεν περιμένω μια τέτοια κίνηση. Δεν έχει ούτε το κουράγιο ούτε το ήθος για να την κάνει. Τουλάχιστον, ας ζητήσει ο κ. Σαμαράς αυτό που θα ζήταγε ο οποιοσδήποτε CEO μεγάλης επιχείρησης: να λογοδοτήσουν οι συνάδελφοι του Υπουργείου Οικονομικών για τα εγκληματικά τους προβλεπτικά σφάλματα. Αν δεν το κάνει, επιλέγει να πορεύεται στα τυφλά, με στοιχεία που παράγουν οι πιο ανίκανοι οικονομολόγοι που έχουν πατήσει τον πλανήτη Γη.

ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΖΟΜΕΝΟΙ

Το θεμα δεν ειναι καινούριο.  Αν ρίξουμε μια ματιά στίς κυβερνήσεις των κρατών του κόσμου θα συναντήσουμε μια τεράστια ποικιλία. Άλλες τις κρίνουμε καλές άλλες κακές, αλλές δημιουργικές αλλές οπσθοδρομικές, αλλες αυταρχικές, αλλες διεφθαρμένες, αλλες επικίνδυνες.  Κάποιοι ηγέτες ξεχωρίζουν για τις ικανότητες διοίκησης των κρατών τους και κάποιοι άλλοι για την χαρακτηριστική ανεπάρκειά τους. Θα επικεντρωθώ στα δημοκρατικά καθεστώτα βέβαια, εκει όπου οι ηγεσίες προκύπτουν από δίκαιη εκλογικη διαδικασία. Με δύο φράσεις θα μπορούσα να πώ ότι: άξιες ηγεσίες προκύπτουν απο άξιους ψηφοφόρους  (όπως και το αντίθετο, ανάξιες και ανεπαρκείς ηγεσίες προκύπτουν από ''κακους'' ψηφοφόρους).  Δέν ειναι σκοπός μου αυτη τη στιγμή να κρινω τις ηγεσίες, αλλα θα προσπαθήσω να αγγιξω την ''εκλογική συμπεριφορά'' του ψηφοφόρου. Ας ψάξουμε μαζί να βρούμε κάποια ''είδη''  του αν μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη:

• ο ψηφοφόρος του συμφέροντος (να διοριστεί ο δικός μου άνθρωπος σε καμια τρύπα του δημοσίου, να μου κανει ο βουλευτής διάφορα ρουσφέτια κλπ)
• ο ψηφοφόρος ο παραδοσιακός (π.χ.  εμένα η οικογενειά μου ήταν παντα δεξιά, και εγω δεξια θα ψηφίζω παντα)
• ο ψηφοφόρος της ξερής αντίδρασης (ψηφίζω το κάτι άσχετο - χωρίς να ελέγχω αν ειναι καλό η κακό - απλά έχω σιχαθεί αυτους που με κυβερνούσαν μέχρι τώρα)
• ο ψηφοφόρος διαμαρτυρίας (μοιάζει με τον προηγούμενο αλλα ψηφίζει κόμματα με ακραίες η εκκεντρικές ιδολογίες)
• ο ψηφοφόρος της τελευταίας απόφασης - γνωστός απο τα κανάλια και ώς ''αναποφάσιστος'' (είναι αυτός που θα ρίξει την ψήφο στήν κάλπη ανάλογα με την κρίση του η οποια μεταβάλλεται και ζυγίζεται έως και την τελευταία στιγμή).
• ο οργανωμένος ψηφοφόρος (είναι αυτός που ειναι ενταγμένος σε ένα κόμα και θα ακολουθει πιστα την γραμμή του κόματός του)
• ο σκεφτόμενος ψηφοφόρος (αυτός που θέλει να ρίξει την ψήφο του μετά από μελέτη πάνω στα εξαγγελμένα προγράμματα των κομάτων).
• ο ψηφοφόρος ο κατευθυνόμενος απο το οικογενειακό του περιβάλλον (συνήθως ανήμποροι υπερήλικες που κουβαλούν στις τσέπες τους τα σημαδεμένα ψηφοδέλτια απο τους δικούς του)
• ο πιτσιρικάς ψηφοφόρος (ψηφίζει για πρώτη η δευτερη φορά στη ζωή του και συνήθως είναι έρμαιο της κατεύθυνσης των media - χωρίς αυτό να αποτελει κανόνα).

Η εξουσία με απλά λόγια έχει καθήκον την προάσπιση του κοινωνικού συμφέροντος.  Έλα όμως που πολλες φορές μονο αύτο δεν επιτυγχάνεται. Και εδώ έρχεται η ερώτηση:
Φταίει η κυβέρνηση ή αυτή που την ψηφισαν ?  Πώς μοιράζεται η ευθύνη ?      επισημαίνω τα σημεια κλειδιά της απάντησης :
1.  Συνήθως οι υποψήφιοι που ''εκπέμπουν''  αυτοπεποίθηση ψηφίζονται και όχι απαραίτητα οι ικανοι.  Τρομερές ικανότητες κρύβονται σε ανθρώπους χαμηλών τόνων. Οι εκ γεννετής ηλιθιοι, κρύβονται πίσω από μια έπαρση, που με τη σειρά της ''εκπέμπει''  επιφανειακή σιγουρια και δυνατό χαρακτήρα. 
2. Η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας, τόσο από την οικογένεια όσο και από το σχολείο. Η σωστή παιδεία αναπτύσει την κριτική σκέψη, η οποια με τη σειρά της γίνετα η καλύτερη ασπίδα στις ελεγχόμενες διαστρευλωτικές επιθέσεις των κατευθυνόμενων media.
3. H άγνοια της Ιστορίας της χώρας. Η ιστορία μας έχει πληθώρα παραδειγμάτων πρός μίμηση η προς αποφυγη και η γνώση της μας κάνει πνευματικά πιο ώριμους.
4. Το πάθος για εξουσία κάποιων !!!  Στήν πραγματικότητα μια θέση που είναι ευνόητο οτι έχει πολυ δουλεια και ευθύνες θα έπρεπε να ''φοβιζει'' και όχι να αποτελει χαρούμενο στόχο η κατάκτησή της. (Εδω το μόνο που μπορούμε να υποθέσουμε για να εξηγήσουμε το φαινόμενο ειναι τα τράστια οικονομικά ωφέλη που προκύπτουν για τον υποψήφιο - επίσημα και ''ανεπίσημα'')
5. Η ηλίθια νοοτροπία της ''οικογενειακής παραδοσιακής ψήφου'' (δε χρειαζεται σχόλιο)
6. Το χειρότερο απ΄όλα είναι ότι οι εξουσίες προσπαθούν με παρα παρα πολλους τρόπους να ''κρατήσουν'' τους ψηφοφόρους σε ένα επίπεδο ελέγχου και υπνωτισμού.
Όπλα τους?  οι κακές ειδήσεις, η παραπληροφόρηση, η ελλειπής πληροφόρηση, η εσκεμένη ανεπάρκεια της δημόσιας παιδείας, πολλες φορές η βία ή το διακριτικά ελεγχόμενο παρακράτος.  

Αν θέλουμε να συμπράνουμε κατι απ όλα αυτά ειναι ότι πρέπει καθημερινά να πασκίζουμε να γίνουμε καλύτεροι, αντικειμενικότεροι, να καλλιεργήσουμε την κριτικη μας σκέψη, να γίνουμε δικαιότεροι απέναντι στους άλλους και απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.


Σταύρος Αραχωβίτης
Ξηροκάμπι Λακωνίας

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑΙΟΥ ΟΔΗΓΟΥ

Καλά ... θα μπορουσε να αναρωτηθεί κανεις...  υπαρχει τέτοιο συνδρομο?
Τι σημαίνει αθηναίος οδηγός? οδηγεί διαφορετικά απο τους αλλους Έλληνες...??? Θα το δουμε παρακάτω:
Δέν διεκδικώ κατ αρχήν τον τίτλο του τέλειου οδηγού. Παρατηρώ πολύ στους δρόμους την οδήγηση των άλλων οδηγών, στίς πολλές ωρες που περνω στο τιμόνι. Στα ταξίδια πρός και από την Αθήνα εχω παρατηρήσει όμως πολλα κοινα χαρακτηριστικά στην οδήγηση, οδηγών που οι πινακίδες των αυτοκινήτων τους ξεκινούν  απο Ζ, Υ, Ι (αθηναίοι δηλαδη):
1. προσπέραση και αλλαγή λωρίδας χωρίς φλας
2. στροφή χωρίς φλας
3. οδήγηση με χαμηλή ταχύτητα στην αριστερή λωριδα της κατεύθυνσης και
   δεξιά με μεγαλύτερη
4. προσπέραση απο δεξιά
5. θέση του οχήματος για δεξιά η αριστερή στροφη στη μέση του δρόμου και
   όχι στην δεξια η αριστερή μεριά της λωρίδας αντίστοιχα
6. υπερβολική ταχύτητα και επικινδυνοι ελιγμοι προσπέρασης
7. δεν τηρείται αποσταση ασφαλειας απο το προπορευομενο όχημα και μαλιστα οταν αυτο κινειται με μεγάλη ταχύτητα
8. επιθετική οδήγηση με κορναρισματα και φωτα να βιαστει ο προπορευόμενος
   να ανοιξει δρομο για να περάσει ο αγχώδης βιαστικός
9. προτεραιότητα στους πεζούς στίς διαβασεις σπάνια δινει κάποιος

αυτα τα συναντω πολυ πολυ συχνα...
να αναφέρω και κάποια άλλα λιγότερο συνηθισμένα :
- οδήγηση με τσιγάρο και κλειστά τζάμια
- οδήγηση μετα απο διασκέδαση με αρκετά ποτακια και ταχύτητα
- οδήγηση με δυνατή μουσική
- οδήγηση πατώντας τη διπλη διαχωριστική


δεν τους εχει μιλήσει κανενας δασκαλος οδήγησης γι αυτό το ρημάδι το φλας που ειναι σε κάθε αυτοκίνητο?   δεν ενδιαφέρονται οι ιδιοι να μαθουν τους βασικούς κανόνες οδικής κυκλοφορίας και ας έχουν ''λαδώσει'' για να πάρουν την αδεια οδήγησης? δεν καταλαβαίνουν οτι με την οδική αυτη ''συμπεριφορά'' τους βαζουν σε κινδυνο τη ζωή τους και τη ζωή συνανθρώπων τους? δεν θα σταματήσουν καποια στιγμή να φτιάχνουν εικονοστασακια στις εθνικές οδους?

ΜΕ ΑΠΛΗ ΑΝΑ (ΛΟΓΙΚΗ)

  Είναι φανερό οτι βρισκόμαστε στίς σημαντικότερες πολιτικές εξελίξεις στή χώρα μας απο τη μεταπολίτευση. Αν αναλογιστούμε την πορεία της χώρας μας την τελευταία εικοσαετία μπορούμε να βρούμε πολλά θετικά μα και αρνητικά. Το πρόβλημα όμως είναι τα αρνητικά, τα οποία αθροίζονται,  συσσωρεύονται και φτάνουν σε κάποιο χρονικό σημείο να γίνονται βουνά απροσπέλαστα.
 Ο ρόλος κάθε κυβέρνησης είναι να ''ανακαλύπτει''  έγκαιρα αυτά τα αρνητικά και να τα διορθώνει πρίν αυτά γιγαντωθούν.  Πρέπει δηλαδή να έχει μαντικές ικανότητες? Θα μπορούσα να το πώ και έτσι. Με βασικό και μόνιμο γνώμονα το κοινό συμφέρον και με την στελέχωση υπουργείων, διπλωματικού σώματος και δημοσίων υπηρεσιών με τα κατάλληλα και  σωστά επιλεγμένα άτομα (η γνωστή και πολυ-φορεμένη λέξη αξιοκρατία) δεν θα ήταν και τόσο δύσκολο.
  Το πολιτικό σκηνικό σε περίοδο κρίσης αλλάζει.  Η κρίση δεν εμφανίστηκε ξαφνικά στη χώρα μας. Είναι αυτό που ανέφερα πιό πάνω η ''άθροιση'' των ''αρνητικών'' που έχουν φτάσει πλέον σε μη διαχειρίσιμο επίπεδο. Θα ήταν χαζό να δούμε το θέμα απλά επιφανειακά. Δέν είναι μια αρρώστια η ένας υψηλός πυρετός που με το κατάλληλο αντιβιοτικό θα περάσει. Είναι όμως κάποια ερωτήματα που έχουν περάσει από τη σκέψη κάθε Έλληνα πατριώτη και η απάντηση είναι σταθερά αρνητική :

•  Υπάρχει αξιοκρατία στη χώρα μας ?
• Υπάρχει αμερόληπτη δικαιοσύνη στη χώρα μας ?
• Υπάρχουν αμερόληπτα ΜΜΕ και ειδικά σε επίπεδο τηλεόρασης ?
• Υπάρχει πραγματική αγάπη προς το περιβάλλον μας, απο τους διοικούντες ?
• Υπάρχει σωστή παιδεία ?
• Υπάρχει  σωστή υγεία ?
• Υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη ?

  Εάν υπάρχει κάποιος που απαντήσει ''ναι'' στα παραπάνω σίγουρα νομίζει οτι ζεί σε άλλη χώρα.
Τώρα που ο ''κόμπος έφτασε στο χτένι''  συμβαίνει όμως και το εξής όμορφο:   Ο κόσμος ο πολύς αρχίζει και ''ξυπνάει''.  Αυτός που ήταν καθηλωμένος στον καναπέ και νανουριζόταν με ποδόσφαιρα και χαζο-σήριαλ, αρχίζει να παρακολουθεί και ειδήσεις.  Το πιο ωραίο είναι ότι το κομμάτι της φαιάς ουσίας που ήταν αδρανοποιημένο αρχίζει να λειτουργεί και να αναπτύσσει ''κριτική σκέψη''. Ακόμα και οι οικονομικά βολεμένοι σε άχρηστες δημόσιες θέσεις αρχίζουν να προβληματίζονται όταν η θέση τους και ο μισθός τους βρίσκονται σε διαπραγμάτευση η αμφισβήτηση.  Οπότε απο εδώ και στο εξής προκύπτουν και άλλα ερωτήματα.............
 Τι διάολο γινόταν τόσα χρόνια και μας έχει πάρει ο κατήφορος? τι πήγε στραβά ? Αφου όλες οι κυβερνήσεις έλεγαν οτι το παλεύουν, οτι μοχθούν για το καλό του κόσμου....
Εδώ πρέπει να γελάσουμε και μάλιστα για δύο λόγους:  Ο ένας είναι να σκεφτούμε την πιπίλα που έχουν στο στόμα τους όλοι οι ''επαγγελματίες'' πολιτικοί μας, που λέγεται ΑΝΑΠΤΥΞΗ... (ρε που την είχαν κρυμμένη και την ξαφνικά την ανακάλυψαν ?) .   Ο άλλος είναι να αναλογιστούμε :  εμείς  σκεφτήκαμε καθόλου την ταλαίπωρη την Ελλάδα μας η την προσωπική μας ευημερία και μόνο ? (το τομάρι μας με λίγα λόγια).  Μήπως δεν βολεύει πολλούς η σκληρή αυτοκριτική ?
   Καί ένα μικρό παιδί θα μπορούσε να καταλάβει ότι ανάπτυξη = ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής. Ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής συνεπάγεται με τη σειρά της, μείωση των εισαγωγών, αύξηση των θέσεων εργασίας (μείωση της ανεργίας) και στην τελική μείωση της εξάρτησης της οικονομίας μας από άλλες χώρες....  Η πλάκα η μεγάλη είναι οτι μας μιλάνε τώρα για ανάπτυξη αυτοί που την διέλυσαν. Θέλετε μερικά παραδείγματα?  Μεγάλες κλωστοϋφαντουργικές (VETLANS NAUSSA, ΠΕΙΡΑΪΚΗ-ΠΑΤΡΑΪΚΗ) διαλύθηκαν. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΖΑΧΑΡΗΣ, διαλύθηκε. ΟΤΕ (κερδοφόρος) πουλήθηκε, η μάλλον για την ακρίβεια ξεπουλήθηκε....  Θα μπορούσα με παραδείγματα να γεμίσω κάμποσες αράδες. 
Οι αγροτικές επιδοτήσεις έγιναν επενδύσεις ή πανάκριβα τετρακίνητα?
Ελέγχθηκαν όπως έπρεπε οι επενδυτές? 
Πραγματικά σοβαροί επενδυτές βοηθήθηκαν από το υπουργείο ανάπτυξης στην επένδυσή τους στη χώρα μας, η με το πρόσχημα δυσκολιών διεκπεραίωσης των εγγράφων τους έπρεπε να καταβάλουν την ανάλογη μίζα στα λαμόγια που είναι σε θέσεις ''κλειδιά'' και που στην ουσία καταστρέφουν την λειτουργία των υπουργείων και όχι μόνο.      Όλα αυτά είναι κοινά μυστικά....
 Πως διάολο θα εμφανιστεί έτσι η ''ανάπτυξη'' ?
  Αρα μιλάμε για αναγκαιότητα κάθετης αλλαγής νοοτροπίας στη λειτουργία του κράτους.  Ο κόσμος αρχίζει και καταλαβαίνει οτι το ''σάπιο'' αυτό κατεστημένο και οι υποστηρικτές του πρέπει να πάνε στην πάντα.
Ο απαράδεκτος νόμος ''περι ευθύνης υπουργών'' έρχεται στο προσκήνιο με επιθετικά έντονη κριτική. Η επαναφορά του εκλογικού νόμου σε απλή αναλογική επίσης.  Τα νέα δεδομένα στην Ευρώπη απαιτούν κυβέρνηση Ελλήνων που πραγματικά αγαπούν και νοιάζονται για τη χώρα, κυβέρνηση συνεργασίας και ταυτόχρονα εθνικής συνεννόησης. Οι διαιρεμένοι Έλληνες πάντα θα είναι η εύκολη λεία σε κάθε εθνικότητας ''αρπακτικά''.

Σταύρος Αραχωβίτης
Ποταμιά Λακωνίας 

Με λένε Σπύρο και είμαι.. μαλάκας!! | TreloKouneli.gr

Με λένε Σπύρο και είμαι.. μαλάκας!! | TreloKouneli.gr

ΠΟΣΟ ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ ?

Ο λόγος είναι για την ελληνική τουριστική ''Βιομηχανία'' η οποία τεινει να γίνει ''βιοτεχνία''.
   Η Ελλάδα μας έχει δύο υπέροχα δώρα από το Θεό. Τον άφθονο ήλιο και την απέραντη θάλασσα που την περιβάλλει. Αυτό το ξέρουν οι Σουηδοί, οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί, οι Άγγλοι, οι Φιλανδοί..  και άλλοι πολλοί λαοί και κυρίως αυτοί που στερούνται αυτα τα δύο πολύτιμα δώρα. Τα ξέρουν καλά αυτοί που στίς πατρίδες τους ο ουρανός είναι καλυμένος με σύννεφα στο μεγαλύτερο μέρος του έτους. Το θέμα είναι: εμείς έχουμε συνειδητοποιήσει την αξία τους ;   Χιλιάδες είναι αυτοί που έχουν φτιάξει τουριστικά καταλύματα, έχουν επενδύσει μεγάλα ποσά με σκοπό να υποδεχτούν τις μάζες τουριστών απο όλο τον κόσμο, ειδικά τα καλοκαίρια.  Πληροφορούμαστε όμως την μείωση των κρατήσεων θέσεων σε ξενοδοχεία τα δύο τελευταία χρόνια, γεγονός που έρχεται σε πλήρη αντίφαση με τα παραπάνω.        
    Υπάρχει κάποια ερμηνία κάποια διακαιολογία ;
Αυτό θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω από την μέχρι τώρα εμπειρία μου και τις επαφές μου με επιχειρηματίες του τουρισμού. Θα επισημάνω ''δυνατά'' σημεία με σκοπό και μονο τη βελτίωσή ή αναβάθμιση τους. Σε κάθε δουλειά υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί επαγγελματίες, έλα όμως που στον τομέα του τουρισμού πρέπει οι ''κακοί'' να μειωθούν έως και να μηδενιστούν. Τα λάθη τους μπορεί να είναι όχι ζημιογόνα μονο για τους ίδιους αλλά και για την πατρίδα μας γενικότερα. Ας προσπαθήσουμε να φτιάξουμε μιά λιστα κανόνων δεοντολογίας που δεν απευθύνεται μόνο σε ιδιώτες αλλά και σε όλους τους φορείς που εμπλέκονται σε θέματα τουρισμού :

1.  Ανάδειξη στίς φυσικές ομορφιές κάθε τόπου απο τους φορείς τοπικής αυτοδοιήκησης με κατάλληλο έντυπο ή ηλεκτρονικό υλικό όπως παραλίες, φαράγγια, βουνά, μονοπάτια, θάλλασα, υποβρύχιες ομορφιές.

2.   Ανάδειξη αρχαιολογικών χώρων από τους κατάλληλους φορείς . Η πατρίδα μας έχει μεγαλο πλήθος τέτοιων χώρων σε κάθε γωνιά της.

3.   Ποιότητα εξυπηρέτησης του επισκέπτη από τον ιδιοκτήτη του καταλύματος. Η λέξη ποιότητα συνεπάγεται όμως ένα άθροισμα ενεργειών και συμπεριφοράς που συνοπτικά είναι: ευγένεια, χαμόγελο, προθυμία, πληροφορίες σχετικά με τα εκεί αξιοθέατα, καθαριότητα, ήρεμο περιβάλλον, σωστή διακόσμηση, σωστή επιλογή μουσικής ελλήνικής και ξένης (λεπτομέρειες που φαίνονται ευνόητες δεν τηρούνται όμως σε πολλες περιπτώσεις ή οχι στο σύνολό τους).

4.   Γνώση αγγλικής γλώσσας και μίας ακόμα αν είναι δυνατό (γαλλικά, ισπανικά, γερμανικά) από τουλάχιστο ένα άτομο στο τουριστικό κατάλυμα.

5.   Απαραίτητος ηλεκτρονικός εξοπλισμός (για πρόσβαση  στο internet). Μήν ξεχνάμε οτι παρα πολλοι τουρίστες επικοινωνούν με τις δουλειές τους μέσω e-mail). Έτσι πιθανώς να εξασφαλίσουμε και μεγαλύτερη χρονική παραμονή του επισκέπτη στο χώρο μας.

6.   Λογικές τιμές. Είναι ένα σημείο λεπτό στήν τουριστική ''βιομηχανία''. Εν ολίγοις πρέπει να συμβαδίζουν οι παρεχόμενες υπηρεσίες με τις χρεώσεις.  Πρέπει πάντα να φαίνεται οτι οι υπηρεσίες είναι κατα τι μεγαλύτερες από την χρέωση. Μήν ξεχνάμε οτι με τον τρόπο αυτό ο καλύτερός μας διαφημιστής θα είναι ο ευχαριστημένος τουρίτας ο οποίος δεν θα διστάσει να προτείνει τον χώρο μας (και κατα συνέπεια τον τόπο μας) σε συγγενικά του η φιλικά του πρόσωπα.

Αυτοί είναι οι έξι γενικοί κανόνες. Σε όλα αυτά προστίθενται και αρκετές δευτερεύουσες ενέργειες μα και αυτές σημαντικές όπως :  συνεργασία τοπικών φορέων αυτοδιοίκησης με τους κοντινούς επιχειρηματίες τουρισμού, ανάδειξη τοπικών εθίμων, συντήρηση δρόμων και μονοπατιών, έυκολη ηλεκτρονική πληροφόρηση (δημιουργία ιστοσελίδων), καθαριότητα δημοτικών χώρων, ασφάλεια διαμονής και μετακινήσεων.

Ας σκεφτούμε όλοι πόσο απέχουμε απο αυτούς τους κανόνες. Μήπως έτσι θα μπορέσουμε να εξηγήσουμε η να βελτιώσουμε κάποια ''κακώς κείμενα''; 

Η ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ)

''....... Εκείνο όμως που ωχριά μπροστά στά άλλα Πελοποννησιακά γεγονότα, αλλά και σε όλα σχεδόν τα γεγονότα που συνέβησαν την περίοδο της εχθροκρατίας, είναι ο αφανισμός της ιστορικής πόλης των Καλαβρύτων. Όλοι σχεδόν, πλήν ελαχίστων, οι άνδρες των Καλαβρύτων και των γύρω χωριών, εξολοθρεύθησαν. Τα σπίτια παρεδόθησαν στίς φλόγες. Και τώρα στα ερείπια γυρίζουν σα φαντάσματα τα γυναικόπαιδα της πόλεως, ενώ λίγο παρακάτω, σχεδόν άθαφτα βρίσκονται τα πτώματα υπερχιλίων ανδρών, συζύγων, αδελφών, παιδιών.
   Ο νούς του ανθρώπου σταματά μπροστά στην χωρίς προηγούμενο τραγωδία τών Καλαβρύτων.
   Και η πιό διεστραμένη ψυχή δεν θα ήταν δυνατό να συλλάβει την εκτέλεση κακουργήματος τέτοιας εκτάσεως''
(''παράνομη'' εφημερίδα της κατοχής)

Μπορεί κάποιος να μας πείσει οτι οι νεο-Γερμανοί έχουν εξελιχθεί ώς νοοτροπία ?
Μπορεί κάποιος να μας αποδείξει ότι οι νεο-Γερμανοί δεν κινούνται και δεν διοικούν ''εξ ιδίων'' και μόνο συμφερόντων?
  Ποια ''ενωμένη Ευρώπη'' και κολοκύθια με ρίγανη?  Πανευωπαϊκή κηδεμονία επιθυμούν.
  Πρόσφατα τα γεγονότα των δολοφονιών ''εγχρώμων'' από ρατσιστικές οργανώσεις όπως και η ''συγνώμη'' της Κας Μέρκελ για τα θύματα. Αρκετά παραδείγματα ''δράσης'' νεοναζιστικών ομάδων. Αρκετά παραδείγματα αυταρχικής ''συμπεριφοράς'' σε ''μη γερμανούς''.
ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΝΩΠΕΣ ΑΚΟΜΑ. ΟΙ ΔΙΕΣΤΡΑΜΕΝΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΙΛΕΚΤΟΥΣ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥΣ ΤΟΥ Γ ΡΑΙΧ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΩΝΤΑΙ: (ΜΟΝΟΔΕΝΤΡΙ ΣΠΑΡΤΗΣ, ΚΟΜΜΕΝΟ ΑΡΤΑΣ, ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ, ΔΙΣΤΟΜΟ)
  Το μέγεθος της διαστροφής των δολοφονιών ήταν τόσο μεγάλο που ντρέπομαι να αναφέρω λεπτομέρειες.
ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΕΙ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ. ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ......

ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ 2 ΛΕΞΕΙΣ

ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΜΕ 2 ΛΕΞΕΙΣ :

• Αλβανός τουρίστας
• Ελληνική δικαιοσύνη
• αδιάφθορος πολεοδόμος
• πλούσιος αγρότης
• τίμιος τσιγγάνος

TO ''ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΟΘΩΝΑ''

   Οταν ένα φαινόμενο, μια συνήθεια περνά στο dna μας γίνεται πλέον ''συνδρομο''.  Είναι κάτι που εάν το αποκτήσεις είναι απο δύσκολο έως αδύνατο να το αποβάλεις. Εχει πλέον ξεπεράσει κατά πολύ το φράγμα της συνήθειας.
   Όταν πλέον άρχισε να αναπτύσσεται ένα στοιχειώδες Ελληνικό κράτος μετά την επανάσταση του 1821, οι ''μεγάλοι'' της Ευρώπης μας ''σέρβιραν'' για να μας κυβερνήσει ένα παιδόπουλο απο τα μεγάλα σαλόνια της Βαβαρίας (Γερμανίας). Αυτο ήταν ο Όθωνας που εφόσον ήταν ανήλικος, θα διοικούσε το κράτος αντι γιά αυτόν, μια ομάδα τριών ''φωτισμένων'' προσωρινών αντικαταστατών του, γνωστή ως η αντιβασιλεία του Όθωνα (Βαβαροί και αυτοί). Αυτοι εξάντλησαν την αυστηρότητά τους στους καταρακωμένους Έλληνες από τον πόλεμο, έφεραν τον απάνθρωπο τρόπο εκτέλεσης, την καρμανιόλα, που αποκεφάλισε πλήθος Ελλήνων, για να επιβάλει το νομο και την τάξη όπως αυτοι τον καταλάβαιναν. Είναι αυτοι που θα την δοκίμαζαν και στο κεφάλι του φυλακισμένου Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα.
   Κάνω μια μικρή ιστορική αναδρομή για να καταλάβει ο αναγνώστης το ''σύνδομο'' που θα φανερωθεί αργότερα.  Κάποια στιγμή ο Όθωνας ενηλικιώνεται, γίνεται βασιλιάς και με την βοήθεια της γυναίκας του - βασίλισσας Αμαλίας πρέπει να ''κουμαντάρει'' το κράτος που λέγεται Ελλάδα. Μια χώρα που οι πληγές της ήταν νωπές και αιμοραγούσαν ακόμα, που οι πολίτες της ειχαν χάσει κάθε ιδιοκτησία, και πάλευαν να ξανασταθουν όρθιοι μετά απο τόσα χρονια σκλαβιάς και αγώνων.  Το παλάτι που δημιουργείται περιστοιχίζεται από αυλικούς, που ζούν δυσανάλογα πλούσια απ' ότι ο λαός. Η επίσημη χωροφυλακή στο μεγαλύτερο μέρος της αποτελείται και αυτή από ξένους. Το παλάτι ''επιλέγει'' συγκεκριμένους Έλληνες για ''υπουργους''. Σύνταγμα δεν γίνεται παρ' όλες τις πιέσεις του λαού και πολλών προτεργατών της επανάστασης. Οι δεξιώσεις και τα πλούσια γεύματα δίνουν και παίρνουν στο παλάτι. Εδραιώνεται μια απίστευτη γραφειοκρατία για την διεκπεραίωση υποθέσεων. Τίς θέσεις των ''πρώτων'' τίς παίρνουν οι ''υμέτεροι'' (Έλληνες και ξένοι). Η διόικηση των πρώτων υπουργείων καταλαμβάνεται από ανθρώπους εντελώς ανίκανους και άσχετους αλλα πιστούς πάντα στο βασιλιά. Πατριώτες λογίζονταν μόνο όσοι τους προσκυνούσαν. Οι υψηλές γνωριμίες και μόνο ήταν το κλειδί για κάθε εξυπηρέτηση.
   Καί όπως αναφέρει ο ιστορικός Φωτιάδης: '' ό κόσμος όμως δεν πρόκοψε από αυλικούς και κόλακες αλλά από κάτι μπερμπάντηδες που έχουν τη λόξα να θυσιάζουν ακόμα και τη ζωή τους για ιδανικά. Οι πρώτοι βρίσκονται σιμά στους θρόνους, οι δεύτεροι κοντά στο λαό''.
   Το αποτέλεσμα ήταν μετα απο αρκετά χρόνια....  το 1862 να γίνει η έξωση του Όθωνα.
   Το σύνδρομο όμως είχε δημιουργηθεί. 
Χειρότερο όμως είναι ότι μας ακολουθεί και στις μέρες μας, 150 χρόνια μετα. Έχει περάσει στο πετσί των εκάστοτε αρχόντων και διοικούντων, η αναξιοκρατία, οι γνωριμίες, το ιδίο όφελος, η ανούσια γραφειοκρατία, η αδυναμία απόδοσης δικαιοσύνης, η συγκάλυψη των κακών, η οικογενειοκρατία, η έλειψη επικοινωνίας με τους διοικούμενους, η άγνοια ή η παράβλεψη των πραγματικών προβλημάτων του λαού, η κατασπατάληση δημοσίου χρήματος και εσόδων, ο προκλητικός και ανεξήγητος πλουτισμός κάποιων λίγων σε βάρος πολλων, η εκμετάλευση.
  Όλα τα παραπάνω είναι αυτά που μια φράση ονομάζω το ''σύνδομο του Όθωνα''.   (Μιά παρεμφερής λέξη που βγήκε απο κάποιους στη σημερινή εποχή είναι ''η λαμογιά''  και οι ιδιοκτήτες της ''λαμόγια'').
Το οτι έχουμε σήμερα Ελλάδα, μήν το ξεχνάμε το οφείλουμε στους Κολοκοτρώνηδες, στους Καραϊσκάκηδες, στούς Παπαφλέσσες και σε όλους αυτούς τους πολλούς και ανώνυμους που πολέμησαν και πάλεψαν για το κοινό καλό και που μόνο ''λαμόγια'' δεν ήταν.

ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

   Το θέμα δεν είναι καινούριο. Πολλες φορές έχουμε κατηγορήσει τους τοπικούς μας άρχοντες για ανικανότητα διοικησης, καθώς και ολιγορία στις κατα καιρούς απαιτήσεις των δημαρχείων, για εγκαιρες αποφάσεις. Θα προσπαθήσω να χτίσω το προφίλ του ιδανικού τοπικού άρχοντα και σύμφωνα με αυτο θα κρίνει ο καθένας μας, ποσο μεγάλη ειναι η απόκλιση απο το πρότυπο αυτο. Σαφώς και αυτο θα είναι που θα πρέπει να αποτελει το κριτήριο της ψήφου των πολιτών.  (Δέν θα θίξω καθόλου την λογική: ''σε ψηφίζω για να διορίσεις το παιδί μου σε μια θέση στο Δήμο''). Ας αρχίσουμε τη σύνθεση:
   1. ο τοπικός άρχοντας ειται λεγεται δήμαρχος,είτε δημοτικός σύμβουλος, είτε περιφεριακός διοικητής πρέπει πρώτα απ' όλα να μελετά όλες τις παραμέτρους πρίν παρει μία απόφαση για το σύνολο.
   2. Να έχει άμεση συνεργασία με το αντίστοιχο τεχνικό ή επιστημονικό προσωπικό σε επίπεδο γρήγορης βοήθειας έως απλής συμβουλής
   3. Να μήν υπολογίζει τις αντιδράσεις των λίγων όταν η απόφαση ειναι για το όφελος τών πολλων
   4. Να μήν σκέφτεται καν την παράμετρο ''ιδιο όφελος'' στίς αποφάσεις του
   5. Να ξέρει να παίρνει πρωτοβουλία για καινοτόμες ιδέες όταν αυτες θα οφελήσουν ακόμα και στο πιο μακρυνό μέλλον τους δημότες
   6. Να έχει άμεση επαφή με τον κόσμο ωστε να βλέπει με τα ιδια του τα μάτια, τα προβλήματα και τις τυχον ατέλειες, και σαφώς να διαθέτει την ικανότητα αυτή
   7. Να έχει το θάρρος της γνώμης του στο δημοτικό ή περιφεριακο συμβούλιο και να ξερει να παραθέτει τα θέματα εμπεριστατωμένα, με αποδείξεις και οχι γενικότητες.
   8. Να μήν παρασύρεται απο συμφέροντα συγκεκριμένα ομαδων κλπ
   9. Να έχει στοιχειώδεις γνώσεις οικονομικής διαχείρισης
  10. Να έχει πάντα γνόμωνα την οικονομική ανάπτυξη και προώθηση της τοπικής κοινωνίας, την οποία και αντιπροσωπεύει
  11. Να ξέρει να αντιδρά στα ''κακώς κείμενα'' απο όσο ψηλα και αν αυτα προέρχονται.
  12. Να ξέρει να παίρνει αποφάσεις στο σωστό timing (την ωρα δηλαδή πού πρέπει). Τυχόν καθυστερήσεις μπορει να προκαλέσουν ανεπιθυμητα αρνητικά αποτελέσματα.
   Μέσα στίς 12 αυτές παραγράφους πιστεύω ότι κρύβεται το ιδανικό προφίλ του τοπικού Άρχοντα. Θα μπορούσε να πει κάποιος χωρίς και εγω να διαφωνώ ότι αυτο θα είναι και το προφίλ του οποιουδήποτε κυβερνόντα. Από ένα χωριό μέχρι μία χώρα.  Ας αναλογιστεί τώρα ο καθένας, αν ο ή οι τοπικοί άρχοντες που ξερει καλυπτουν αυτα τα κριτήρια-προδιαγραφές διοίκησης, όλα, η μέρος αυτων. Θα είχαμε αυτή την κατάντια ώς χώρα αν οι κυβερνώντες τηρούσαν όλες αυτές τις ''προδιαγραφές''?  Θα είχαμε αυτά τα χάλια στίς πόλεις και τα χωριά μας?? Ποιά λέξη θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε γι αυτόν που έχει τα αντίθετα χαρακτηριστικά?? Διεφθαρμένο, ανίκανο, πουλημένο......?  Και όμως δεν είναι λίγα τα παραδείγματα που τέτοια άτομα ψηφίζονται από πολλούς απο μας, χωρίς να αισθάνονται την παραμικρή ευθύνη για την ψήφο που πήραν. Ηρθε η ωρα να αναρωτηθούμε, τι μερίδιο ευθύνης κουβαλάει ο καθένας για την κατάντια της οικονομίας μας, της χώρας μας, της τοπικής μας κοινωνίας.

  Στ. Αραχωβίτης
  Πολοβίτσα Λακωνίας