Το θεμα δεν ειναι καινούριο. Αν ρίξουμε μια ματιά στίς κυβερνήσεις των κρατών του κόσμου θα συναντήσουμε μια τεράστια ποικιλία. Άλλες τις κρίνουμε καλές άλλες κακές, αλλές δημιουργικές αλλές οπσθοδρομικές, αλλες αυταρχικές, αλλες διεφθαρμένες, αλλες επικίνδυνες. Κάποιοι ηγέτες ξεχωρίζουν για τις ικανότητες διοίκησης των κρατών τους και κάποιοι άλλοι για την χαρακτηριστική ανεπάρκειά τους. Θα επικεντρωθώ στα δημοκρατικά καθεστώτα βέβαια, εκει όπου οι ηγεσίες προκύπτουν από δίκαιη εκλογικη διαδικασία. Με δύο φράσεις θα μπορούσα να πώ ότι: άξιες ηγεσίες προκύπτουν απο άξιους ψηφοφόρους (όπως και το αντίθετο, ανάξιες και ανεπαρκείς ηγεσίες προκύπτουν από ''κακους'' ψηφοφόρους). Δέν ειναι σκοπός μου αυτη τη στιγμή να κρινω τις ηγεσίες, αλλα θα προσπαθήσω να αγγιξω την ''εκλογική συμπεριφορά'' του ψηφοφόρου. Ας ψάξουμε μαζί να βρούμε κάποια ''είδη'' του αν μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη:
Φταίει η κυβέρνηση ή αυτή που την ψηφισαν ? Πώς μοιράζεται η ευθύνη ? επισημαίνω τα σημεια κλειδιά της απάντησης :
1. Συνήθως οι υποψήφιοι που ''εκπέμπουν'' αυτοπεποίθηση ψηφίζονται και όχι απαραίτητα οι ικανοι. Τρομερές ικανότητες κρύβονται σε ανθρώπους χαμηλών τόνων. Οι εκ γεννετής ηλιθιοι, κρύβονται πίσω από μια έπαρση, που με τη σειρά της ''εκπέμπει'' επιφανειακή σιγουρια και δυνατό χαρακτήρα.
2. Η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας, τόσο από την οικογένεια όσο και από το σχολείο. Η σωστή παιδεία αναπτύσει την κριτική σκέψη, η οποια με τη σειρά της γίνετα η καλύτερη ασπίδα στις ελεγχόμενες διαστρευλωτικές επιθέσεις των κατευθυνόμενων media.
3. H άγνοια της Ιστορίας της χώρας. Η ιστορία μας έχει πληθώρα παραδειγμάτων πρός μίμηση η προς αποφυγη και η γνώση της μας κάνει πνευματικά πιο ώριμους.
4. Το πάθος για εξουσία κάποιων !!! Στήν πραγματικότητα μια θέση που είναι ευνόητο οτι έχει πολυ δουλεια και ευθύνες θα έπρεπε να ''φοβιζει'' και όχι να αποτελει χαρούμενο στόχο η κατάκτησή της. (Εδω το μόνο που μπορούμε να υποθέσουμε για να εξηγήσουμε το φαινόμενο ειναι τα τράστια οικονομικά ωφέλη που προκύπτουν για τον υποψήφιο - επίσημα και ''ανεπίσημα'')
5. Η ηλίθια νοοτροπία της ''οικογενειακής παραδοσιακής ψήφου'' (δε χρειαζεται σχόλιο)
6. Το χειρότερο απ΄όλα είναι ότι οι εξουσίες προσπαθούν με παρα παρα πολλους τρόπους να ''κρατήσουν'' τους ψηφοφόρους σε ένα επίπεδο ελέγχου και υπνωτισμού.
Όπλα τους? οι κακές ειδήσεις, η παραπληροφόρηση, η ελλειπής πληροφόρηση, η εσκεμένη ανεπάρκεια της δημόσιας παιδείας, πολλες φορές η βία ή το διακριτικά ελεγχόμενο παρακράτος.
Αν θέλουμε να συμπράνουμε κατι απ όλα αυτά ειναι ότι πρέπει καθημερινά να πασκίζουμε να γίνουμε καλύτεροι, αντικειμενικότεροι, να καλλιεργήσουμε την κριτικη μας σκέψη, να γίνουμε δικαιότεροι απέναντι στους άλλους και απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.
Σταύρος Αραχωβίτης
Ξηροκάμπι Λακωνίας
- ο ψηφοφόρος του συμφέροντος (να διοριστεί ο δικός μου άνθρωπος σε καμια τρύπα του δημοσίου, να μου κανει ο βουλευτής διάφορα ρουσφέτια κλπ)
- ο ψηφοφόρος ο παραδοσιακός (π.χ. εμένα η οικογενειά μου ήταν παντα δεξιά, και εγω δεξια θα ψηφίζω παντα)
- ο ψηφοφόρος της ξερής αντίδρασης (ψηφίζω το κάτι άσχετο - χωρίς να ελέγχω αν ειναι καλό η κακό - απλά έχω σιχαθεί αυτους που με κυβερνούσαν μέχρι τώρα)
- ο ψηφοφόρος διαμαρτυρίας (μοιάζει με τον προηγούμενο αλλα ψηφίζει κόμματα με ακραίες η εκκεντρικές ιδολογίες)
- ο ψηφοφόρος της τελευταίας απόφασης - γνωστός απο τα κανάλια και ώς ''αναποφάσιστος'' (είναι αυτός που θα ρίξει την ψήφο στήν κάλπη ανάλογα με την κρίση του η οποια μεταβάλλεται και ζυγίζεται έως και την τελευταία στιγμή).
- ο οργανωμένος ψηφοφόρος (είναι αυτός που ειναι ενταγμένος σε ένα κόμα και θα ακολουθει πιστα την γραμμή του κόματός του)
- ο σκεφτόμενος ψηφοφόρος (αυτός που θέλει να ρίξει την ψήφο του μετά από μελέτη πάνω στα εξαγγελμένα προγράμματα των κομάτων).
- ο ψηφοφόρος ο κατευθυνόμενος απο το οικογενειακό του περιβάλλον (συνήθως ανήμποροι υπερήλικες που κουβαλούν στις τσέπες τους τα σημαδεμένα ψηφοδέλτια απο τους δικούς του)
- ο πιτσιρικάς ψηφοφόρος (ψηφίζει για πρώτη η δευτερη φορά στη ζωή του και συνήθως είναι έρμαιο της κατεύθυνσης των media - χωρίς αυτό να αποτελει κανόνα).
Φταίει η κυβέρνηση ή αυτή που την ψηφισαν ? Πώς μοιράζεται η ευθύνη ? επισημαίνω τα σημεια κλειδιά της απάντησης :
1. Συνήθως οι υποψήφιοι που ''εκπέμπουν'' αυτοπεποίθηση ψηφίζονται και όχι απαραίτητα οι ικανοι. Τρομερές ικανότητες κρύβονται σε ανθρώπους χαμηλών τόνων. Οι εκ γεννετής ηλιθιοι, κρύβονται πίσω από μια έπαρση, που με τη σειρά της ''εκπέμπει'' επιφανειακή σιγουρια και δυνατό χαρακτήρα.
2. Η έλλειψη ουσιαστικής παιδείας, τόσο από την οικογένεια όσο και από το σχολείο. Η σωστή παιδεία αναπτύσει την κριτική σκέψη, η οποια με τη σειρά της γίνετα η καλύτερη ασπίδα στις ελεγχόμενες διαστρευλωτικές επιθέσεις των κατευθυνόμενων media.
3. H άγνοια της Ιστορίας της χώρας. Η ιστορία μας έχει πληθώρα παραδειγμάτων πρός μίμηση η προς αποφυγη και η γνώση της μας κάνει πνευματικά πιο ώριμους.
4. Το πάθος για εξουσία κάποιων !!! Στήν πραγματικότητα μια θέση που είναι ευνόητο οτι έχει πολυ δουλεια και ευθύνες θα έπρεπε να ''φοβιζει'' και όχι να αποτελει χαρούμενο στόχο η κατάκτησή της. (Εδω το μόνο που μπορούμε να υποθέσουμε για να εξηγήσουμε το φαινόμενο ειναι τα τράστια οικονομικά ωφέλη που προκύπτουν για τον υποψήφιο - επίσημα και ''ανεπίσημα'')
5. Η ηλίθια νοοτροπία της ''οικογενειακής παραδοσιακής ψήφου'' (δε χρειαζεται σχόλιο)
6. Το χειρότερο απ΄όλα είναι ότι οι εξουσίες προσπαθούν με παρα παρα πολλους τρόπους να ''κρατήσουν'' τους ψηφοφόρους σε ένα επίπεδο ελέγχου και υπνωτισμού.
Όπλα τους? οι κακές ειδήσεις, η παραπληροφόρηση, η ελλειπής πληροφόρηση, η εσκεμένη ανεπάρκεια της δημόσιας παιδείας, πολλες φορές η βία ή το διακριτικά ελεγχόμενο παρακράτος.
Αν θέλουμε να συμπράνουμε κατι απ όλα αυτά ειναι ότι πρέπει καθημερινά να πασκίζουμε να γίνουμε καλύτεροι, αντικειμενικότεροι, να καλλιεργήσουμε την κριτικη μας σκέψη, να γίνουμε δικαιότεροι απέναντι στους άλλους και απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό.
Σταύρος Αραχωβίτης
Ξηροκάμπι Λακωνίας
