Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013
Σάββατο 26 Οκτωβρίου 2013
ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ, Η ΟΧΙ ?
Η ΚΡΙΣΗ Δ Ε Ν
ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ (ΑΛΛΕΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΧΩΡΕΣ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ
ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ) ------- Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΓΧΩΡΙΑΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ !!!!
ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΧΩΝΕΨΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ
!!!!! ------
ΑΥΤΟ ΔΙΟΡΘΩΝΕΤΑΙ ?
- Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑΙ !
ΑΛΛΑ ΜΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ :
1. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΥΕΛΙΚΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΕΓΧΩΡΙΕΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ, ΒΙΟΤΕΧΝΙΕΣ ΚΑΙ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ (αφορά ευελιξια τόσο στην παραγωγή όσο και στη διάθεση των προϊόντων εντος και εκτός συνόρων)
2. ΠΡΟΜΗΘΕΙΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΜΕ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ Η ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ (και οχι απο κινέζικες βιομηχανίες)
3. ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΑΝΕΙΟΥ ΑΜΕΣΑ, Η' ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΜΕΣΑ ΣΕ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ
4. ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΩΣΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ
5. ΟΡΚΩΤΟΙ ΛΟΓΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥΣ (οι πιο πολλοι ειναι με παθητικό και επιβιώνουν χωρίς προοπτική με αλόγιστες κρατικές επιχορηγήσεις)
6. ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΓΟΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ
7. ΤΕΛΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΑΤΟΜΩΝ, Η ΦΟΡΕΩΝ, Η ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ ΜΕ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΠΑΤΑΛΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ (βασική προϋπόθεση εδω ειναι να λειτουργήσει η δικαιοσύνη απρόσκοπτα, αμερόληπτα, αδιακρίτως για όλους, και δυνατά)
------ ΑΣ ΣΥΜΠΕΡΑΝΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΠΟΣΟ ΕΤΟΙΜΗ ΕΙΝΑΙ (ή πόσο θέλει να είναι έτοιμη) Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΑ ΠΡΑΞΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΤΑ ΘΕΩΡΩ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ, ΚΑΙ ΑΣ ΠΡΑΞΕΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ !!! --------
Σ. Αραχωβίτης
ΑΥΤΟ ΔΙΟΡΘΩΝΕΤΑΙ ?
- Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑΙ !
ΑΛΛΑ ΜΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ :
1. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΥΕΛΙΚΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΕΓΧΩΡΙΕΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ, ΒΙΟΤΕΧΝΙΕΣ ΚΑΙ ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ (αφορά ευελιξια τόσο στην παραγωγή όσο και στη διάθεση των προϊόντων εντος και εκτός συνόρων)
2. ΠΡΟΜΗΘΕΙΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΜΕ ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ Η ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ (και οχι απο κινέζικες βιομηχανίες)
3. ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΑΝΕΙΟΥ ΑΜΕΣΑ, Η' ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΑΜΕΣΑ ΣΕ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ
4. ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΩΣΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ
5. ΟΡΚΩΤΟΙ ΛΟΓΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥΣ (οι πιο πολλοι ειναι με παθητικό και επιβιώνουν χωρίς προοπτική με αλόγιστες κρατικές επιχορηγήσεις)
6. ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΓΟΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ
7. ΤΕΛΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΑΤΟΜΩΝ, Η ΦΟΡΕΩΝ, Η ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ ΜΕ ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΠΑΤΑΛΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ (βασική προϋπόθεση εδω ειναι να λειτουργήσει η δικαιοσύνη απρόσκοπτα, αμερόληπτα, αδιακρίτως για όλους, και δυνατά)
------ ΑΣ ΣΥΜΠΕΡΑΝΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΠΟΣΟ ΕΤΟΙΜΗ ΕΙΝΑΙ (ή πόσο θέλει να είναι έτοιμη) Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΑ ΠΡΑΞΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΤΑ ΘΕΩΡΩ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ, ΚΑΙ ΑΣ ΠΡΑΞΕΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ !!! --------
Σ. Αραχωβίτης
Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2013
Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ !!!
Μια
μέρα, περπατώντας στο δρόμο, ένας μεγάλος πολιτικός αρχηγός κόμματος
χτυπήθηκε από ένα φορτηγό και πέθανε. Η ψυχή του ανέβηκε στον παράδεισο
(μάλλον κατά λάθος) και βρέθηκε μπροστά από τον Άγιο Πέτρο.
- Καλώς ήρθατε στον παράδεισο! είπε ο Άγιος Πέτρος, και συνέχισε:
Έχουμε
ένα πρόβλημα. Βλέπετε, ένας πολιτικός του αναστήματος σας σπάνια
περνάει από εδώ και δεν ξέραμε τι να κάνουμε με σας. Έτσι σκεφτήκαμε το
εξής: Θα περάσετε μια μέρα στην κόλαση, και μία στον παράδεισο, και
εμείς θα σας αφήσουμε να επιλέξετε πού θα περάσετε την αιωνιότητα.
Ο άνδρας οδηγήθηκε στον ανελκυστήρα, ο οποίος τον κατέβασε στην κόλαση. Οι πόρτες άνοιξαν και ο άντρας βρέθηκε ακριβώς στη μέση ενός γηπέδου γκολφ, κομψό και πράσινο.
Λίγο μακρύτερα είδε μια λέσχη και μπροστά πρώην συναδέλφους του κόμματος και φίλους του επιχειρηματίες, που είχαν ήδη πεθάνει, ντυμένους κομψά και πολύ ευχαριστημένους. Έτρεξαν να τον χαιρετήσουν, τον αγκάλιασαν και άρχισαν να θυμούνται τα καλά χρόνια, όταν πλούτιζαν εις βάρος του λαού. Έπαιξαν χαρούμενοι μια παρτίδα γκολφ, στη συνέχεια δείπνησαν στον σύλλογο, διασκεδάζοντας και τρώγοντας χαβιάρι, και το βράδυ συντροφιά με μια όμορφη νεαρή .
Συναντήθηκε ακόμη και με τον Διάβολο, ο οποίος αποδείχθηκε ότι είναι ένας συμπαθητικός τύπος, διασκεδαστικός, είπαν ανέκδοτα και χόρεψαν.
Ήταν τόσο καλά που δεν κατάλαβε, όταν ήρθε η ώρα να φύγει. Όλοι τον ξεπροβόδησαν. Ανέβηκε μέχρι την πύλη του Παραδείσου, όπου ο Άγιος Πέτρος τον περίμενε:
- Τώρα είναι η ώρα να πάς στον παράδεισο!
Ο πολιτικός, πέρασε τις επόμενες ώρες πετώντας από το ένα σύννεφο στο άλλο, χαϊδεύοντας μια άρπα και τραγουδώντας παιδικά τραγουδάκια.
Οι 24 ώρες πέταξαν, και ο Άγιος Πέτρος ήρθε:
- Περάσατε μια μέρα στην κόλαση και μία στον παράδεισο, είναι η ώρα να επιλέξετε!
Ο άνθρωπος το σκέφτηκε για μια στιγμή, και στη συνέχεια είπε:
- Ο παράδεισος είναι πολύ όμορφος, αλλά νομίζω ότι θα ένιωθα καλύτερα στην κόλαση.
Ο Άγιος Πέτρος τον συνόδευσε στον ανελκυστήρα και κατέβηκε στην κόλαση. Όταν άνοιξε την πόρτα, βρέθηκε στη μέση μιας ερήμου, που καλύπτονταν με κάθε λογής σκουπίδια. Είδε τους φίλους του ρακένδυτους κι αξιολύπητους, να σκάβουν μέσα στα σκουπίδια για να βρουν κάτι να φάνε.
Ο Μέγας Διάβολος τον υποδέχτηκε και τον χάιδεψε στον ώμο.
- Δεν καταλαβαίνω, είπε ο πολιτικός, χθες ήμουν εδώ και ήταν όμορφες γυναίκες, γκολφ, έφαγα από όλα τα καλά και διασκέδασα πολύ. Τώρα το μόνο που έχετε είναι ένα ξερό μέρος, γεμάτο σκουπίδια, και οι φίλοι μου φαίνονται κακομοίρηδες και αξιοθρήνητοι.
Ο Μέγας Διάβολος χαμογέλασε και του είπε:
- Χθες ήταν η προεκλογική εκστρατεία! ΣΗΜΕΡΑ ΨΗΦΙΣΕΣ!
Ο άνδρας οδηγήθηκε στον ανελκυστήρα, ο οποίος τον κατέβασε στην κόλαση. Οι πόρτες άνοιξαν και ο άντρας βρέθηκε ακριβώς στη μέση ενός γηπέδου γκολφ, κομψό και πράσινο.
Λίγο μακρύτερα είδε μια λέσχη και μπροστά πρώην συναδέλφους του κόμματος και φίλους του επιχειρηματίες, που είχαν ήδη πεθάνει, ντυμένους κομψά και πολύ ευχαριστημένους. Έτρεξαν να τον χαιρετήσουν, τον αγκάλιασαν και άρχισαν να θυμούνται τα καλά χρόνια, όταν πλούτιζαν εις βάρος του λαού. Έπαιξαν χαρούμενοι μια παρτίδα γκολφ, στη συνέχεια δείπνησαν στον σύλλογο, διασκεδάζοντας και τρώγοντας χαβιάρι, και το βράδυ συντροφιά με μια όμορφη νεαρή .
Συναντήθηκε ακόμη και με τον Διάβολο, ο οποίος αποδείχθηκε ότι είναι ένας συμπαθητικός τύπος, διασκεδαστικός, είπαν ανέκδοτα και χόρεψαν.
Ήταν τόσο καλά που δεν κατάλαβε, όταν ήρθε η ώρα να φύγει. Όλοι τον ξεπροβόδησαν. Ανέβηκε μέχρι την πύλη του Παραδείσου, όπου ο Άγιος Πέτρος τον περίμενε:
- Τώρα είναι η ώρα να πάς στον παράδεισο!
Ο πολιτικός, πέρασε τις επόμενες ώρες πετώντας από το ένα σύννεφο στο άλλο, χαϊδεύοντας μια άρπα και τραγουδώντας παιδικά τραγουδάκια.
Οι 24 ώρες πέταξαν, και ο Άγιος Πέτρος ήρθε:
- Περάσατε μια μέρα στην κόλαση και μία στον παράδεισο, είναι η ώρα να επιλέξετε!
Ο άνθρωπος το σκέφτηκε για μια στιγμή, και στη συνέχεια είπε:
- Ο παράδεισος είναι πολύ όμορφος, αλλά νομίζω ότι θα ένιωθα καλύτερα στην κόλαση.
Ο Άγιος Πέτρος τον συνόδευσε στον ανελκυστήρα και κατέβηκε στην κόλαση. Όταν άνοιξε την πόρτα, βρέθηκε στη μέση μιας ερήμου, που καλύπτονταν με κάθε λογής σκουπίδια. Είδε τους φίλους του ρακένδυτους κι αξιολύπητους, να σκάβουν μέσα στα σκουπίδια για να βρουν κάτι να φάνε.
Ο Μέγας Διάβολος τον υποδέχτηκε και τον χάιδεψε στον ώμο.
- Δεν καταλαβαίνω, είπε ο πολιτικός, χθες ήμουν εδώ και ήταν όμορφες γυναίκες, γκολφ, έφαγα από όλα τα καλά και διασκέδασα πολύ. Τώρα το μόνο που έχετε είναι ένα ξερό μέρος, γεμάτο σκουπίδια, και οι φίλοι μου φαίνονται κακομοίρηδες και αξιοθρήνητοι.
Ο Μέγας Διάβολος χαμογέλασε και του είπε:
- Χθες ήταν η προεκλογική εκστρατεία! ΣΗΜΕΡΑ ΨΗΦΙΣΕΣ!
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΤΑΙ Η ΒΙΑ ΑΠ΄ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ; (ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ)
Καταδικάζεται η βία απ’ όπου κι αν προέρχεται; Του Νίκου Μπογιόπουλου
στις Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013 - 11:00
π.μ.
«Κατεβαίνουνε, και ανάφτει του πολέμου αναλαμπή το
τουφέκι ανάβει, αστράφτει, λάμπει, κόφτει το σπαθί./ Γιατί η μάχη εστάθει
ολίγη; Λίγα τα αίματα γιατί; Τον εχθρό θωρώ να φύγει και στο κάστρο ν' ανεβεί./
Ακούω κούφια τα τουφέκια, ακούω σμίξιμο σπαθιών, ακούω ξύλα, ακούω πελέκια,
ακούω τρίξιμο δοντιών.
/ Με τα μάτια τους γυρεύουν όπου είν' αίματα πηχτά, και μες στα αίματα χορεύουν με βρυχίσματα βραχνά/ Κοίτα χέρια απελπισμένα πώς θερίζουνε ζωές! Χάμου πέφτουνε κομμένα χέρια, πόδια, κεφαλές,/ και παλάσκες και σπαθία με ολοσκόρπιστα μυαλά, και με ολόσχιστα κρανία, σωθικά λαχταριστά./ Παντού φόβος και τρομάρα και φωνές και στεναγμοί παντού κλάψα, παντού αντάρα, και παντού ξεψυχισμοί./ Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη και κυλάει στη λαγκαδιά, και το αθώο χόρτο πίνει αίμα αντίς για τη δροσιά./ Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!».
Αυτό προφανώς και δεν είναι ο «ύμνος στη βία». Είναι αποσπάσματα και στίχοι από τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν». Και προέρχεται δια χειρός Διονυσίου Σολωμού. Οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται;» τι έχουν να πουν; Τον… καταδικάζουν τον Σολωμό; Τον… καταδικάζουν τον ελληνικό εθνικό ύμνο; Το «σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή» το καταδικάζουν;
«Όταν η διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονα του, το να κάμη τότε ο λαός, ή κάθε μέρος του λαού, επανάστασιν, ν' αρπάξη τα άρματα και να τιμωρηση του τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν απ' όλα τα δίκαια του και το πλέον απαραίτητον απ' όλα τα χρέη του. Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον οπού είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώτες και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των
βουνών, εν όσω ν' ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε ν' αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων (…)»
Αυτό δεν είναι συνταγή κάποιου «κουκουλοφόρου». Είναι απόσπασμα , από το «Νέα Πολιτική Διοίκησις», το επαναστατικό κείμενο του Ρήγα Φεραίου. Οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται;», πώς και δεν τον έχουν… καταδικάσει ακόμα τον Ρήγα;
/ Με τα μάτια τους γυρεύουν όπου είν' αίματα πηχτά, και μες στα αίματα χορεύουν με βρυχίσματα βραχνά/ Κοίτα χέρια απελπισμένα πώς θερίζουνε ζωές! Χάμου πέφτουνε κομμένα χέρια, πόδια, κεφαλές,/ και παλάσκες και σπαθία με ολοσκόρπιστα μυαλά, και με ολόσχιστα κρανία, σωθικά λαχταριστά./ Παντού φόβος και τρομάρα και φωνές και στεναγμοί παντού κλάψα, παντού αντάρα, και παντού ξεψυχισμοί./ Σαν ποτάμι το αίμα εγίνη και κυλάει στη λαγκαδιά, και το αθώο χόρτο πίνει αίμα αντίς για τη δροσιά./ Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!».
Αυτό προφανώς και δεν είναι ο «ύμνος στη βία». Είναι αποσπάσματα και στίχοι από τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν». Και προέρχεται δια χειρός Διονυσίου Σολωμού. Οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται;» τι έχουν να πουν; Τον… καταδικάζουν τον Σολωμό; Τον… καταδικάζουν τον ελληνικό εθνικό ύμνο; Το «σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή» το καταδικάζουν;
«Όταν η διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονα του, το να κάμη τότε ο λαός, ή κάθε μέρος του λαού, επανάστασιν, ν' αρπάξη τα άρματα και να τιμωρηση του τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν απ' όλα τα δίκαια του και το πλέον απαραίτητον απ' όλα τα χρέη του. Αν ευρίσκωνται όμως εις τόπον οπού είναι περισσότεροι τύραννοι, οι πλέον ανδρείοι πατριώτες και φιλελεύθεροι πρέπει να πιάσουν τα περάσματα των δρόμων και τα ύψη των
βουνών, εν όσω ν' ανταμωθούν πολλοί, να πληθύνη ο αριθμός των, και τότε ν' αρχίσουν την επιδρομήν κατά των τυράννων (…)»
Αυτό δεν είναι συνταγή κάποιου «κουκουλοφόρου». Είναι απόσπασμα , από το «Νέα Πολιτική Διοίκησις», το επαναστατικό κείμενο του Ρήγα Φεραίου. Οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ΄ όπου κι αν προέρχεται;», πώς και δεν τον έχουν… καταδικάσει ακόμα τον Ρήγα;
Όταν ο
Κολοκοτρώνης έπαιρνε στο κατόπι τον Δράμαλη στα Δερβενάκια, όσο να ‘ναι μια
τόσο δα βία την άσκησε. Των κυρίων του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν
προέρχεται;» πώς και τους ξέφυγε ο Γέρος του Μοριά;
Σηκωθείτε παιδιά της Πατρίδας/ Η μέρα της δόξας έφθασε/ Ενάντια της τυραννίας μας/ Το ματωμένο λάβαρο υψώθηκε/ Ακούστε τον ήχο στα λιβάδια/ Το ουρλιαχτό αυτών των φοβερών στρατιωτών/ Έρχονται ανάμεσά μας/ Να κόψουν τους λαιμούς των γιων και των συζύγων σας./ Στα όπλα πολίτες/ Σχηματίστε τα τάγματά σας/ Προελάστε, προελάστε/ Αφήστε το μολυσμένο αίμα/ Να ποτίσει τα αυλάκια στα χωράφια μας./ Ιερή αγάπη για την Πατρίδα/ Οδήγησε και στήριξε τα εκδικητικά μας όπλα/ Ελευθερία, λατρευτή Ελευθερία/ Μπες στον αγώνα με τους υπερασπιστές σου/ Κάτω από τις σημαίες μας, άσε τη νίκη/ να σπεύσει σε σένα, ρωμαλέα δύναμη/ Έτσι ώστε στο θάνατο οι εχθροί σου/Να δουν το θρίαμβό σου και τη δόξα μας».
Αυτά τα «αιμοβόρα» λόγια είναι στίχοι από την «Μασσαλιώτιδα», τον εθνικό ύμνο της Γαλλίας. Σε αυτόν τον ύμνο στεκόταν προσοχή ο Ζισκάρ Ντε Στεν όταν παραχωρούσε το αεροπλάνο του για να γυρίσει από το Παρίσι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, το 1974. Οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» ανάμεσα στον Ζισκάρ και στην Αντουανέτα, διαλέγουν την Αντουανέτα;
Ναι μεν «Η
Ελευθερία οδηγεί το Λαό», αλλά με όπλα, με σπαθιά και γιαταγάνια; Τς, τς,
τς… Αλήθεια, των κυρίων «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;», πώς
και τους ξέφυγε (και) ο Ντελακρουά;
Αλλά ας θυμηθούμε και κείνο το τραγούδι της Αντίστασης:
«Δε φοβάμαι την κρεμάλα, δε φοβάμαι το σκοινί/Και στο διάβα μου όλοι τρέμουν ράλληδες και γερμανοί/ Ράλληδες, ταγματαλήτες, μπουραντάδες, γερμανοί/ Τα κεφάλια σας θα πέσουν, απ’ τ’ αντάρτικο σπαθί»
Η και το άλλο «Το τραγούδι του Άρη» που τραγουδιόταν σε όλη την Ελλάδα μετά τη μάχη στο Μικρό Χωριό, το 1942:
«Βαριά στενάζουν τα βουνά/ Κι ο ήλιος σκοτεινιάζει/ Το δόλιο το Μικρό Χωρίο/ Και πάλι ανταριάζει/ Λαμποκοπούν χρυσά σπαθιά/ πέφτουν ντουφέκια ανάρια/ ο Άρης κάνει πόλεμο/ μ’ αντάρτες παλικάρια».
Εδώ οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» διαπιστώνουν πολύ σοβαρό πρόβλημα; Μάλλον θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχε αντάρτικο σπαθί, τότε, ή κι αν υπήρχε, να ήταν πιο «φιλικό» με τους ναζί και τους γερμανοτσολιάδες;
«Δε φοβάμαι την κρεμάλα, δε φοβάμαι το σκοινί/Και στο διάβα μου όλοι τρέμουν ράλληδες και γερμανοί/ Ράλληδες, ταγματαλήτες, μπουραντάδες, γερμανοί/ Τα κεφάλια σας θα πέσουν, απ’ τ’ αντάρτικο σπαθί»
Η και το άλλο «Το τραγούδι του Άρη» που τραγουδιόταν σε όλη την Ελλάδα μετά τη μάχη στο Μικρό Χωριό, το 1942:
«Βαριά στενάζουν τα βουνά/ Κι ο ήλιος σκοτεινιάζει/ Το δόλιο το Μικρό Χωρίο/ Και πάλι ανταριάζει/ Λαμποκοπούν χρυσά σπαθιά/ πέφτουν ντουφέκια ανάρια/ ο Άρης κάνει πόλεμο/ μ’ αντάρτες παλικάρια».
Εδώ οι κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» διαπιστώνουν πολύ σοβαρό πρόβλημα; Μάλλον θα ήταν καλύτερα να μην υπήρχε αντάρτικο σπαθί, τότε, ή κι αν υπήρχε, να ήταν πιο «φιλικό» με τους ναζί και τους γερμανοτσολιάδες;
Ανταρτοπούλες του
ΕΛΑΣ, μαχήτριες κατά του ναζιστικού ζυγού. Μήπως θα τις πάρει κι αυτές η
«μπάλα» των κυρίων «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;»
Ακούστε αγαπητοί σημαιοφόροι της προπαγανδιστικής πυροβολαρχίας του «καταδικάζω τη βία απ όπου κι αν προέρχεται»: Έχουν περάσει πολλές χιλιάδες χρόνια που ο άνθρωπος ήταν σκλάβος, μετά έγινε δουλοπάροικος και τους τελευταίους αιώνες προλετάριος, δηλαδή μισθωτός σκλάβος, για να μπορούμε πια να αντιληφθούμε τι κρύβεται πίσω από τον δήθεν «πασιφισμό» σας:
Η δική σας «καταδίκη της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται», αποτελεί έναν «κομψό», κατ’ επίφαση «δημοκρατικό», τάχα μου «φιλελεύθερο» και πάντα ραφιναρισμένο τρόπο για να υπονομεύετε το δίκιο του αγώνα των καταπιεσμένων. Πώς; Μα παίρνοντας «ίσες» αποστάσεις τόσο ανάμεσα στο «δίκιο», στις «ελευθερίες» και στο «δικαίωμα» του καταπιεστή να καταπιέζει, όσο και στο δίκιο, στις ελευθερίες και στο δικαίωμα του καταπιεσμένου να αντιδρά. Να αντιστέκεται. Να μην συνθηκολογεί με την καταπίεση και με τον καταπιεστή του.
Το θέμα σας – ας είμαστε ειλικρινείς - δεν είναι η αποκήρυξη της βίας και της κάθε βίας, όπως λέτε. Εκτός αν αποκηρύσσεται και τον κ.Βορίδη και την γνωστή δήλωσή του περί της «νόμιμης κρατικής βίας». Εσείς που «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» την «νόμιμη – κατ’ εσάς – κρατική βία» την αποκηρύσσετε;
Πίσω από τον δήθεν «πασιφισμό» σας και από τα διαγγέλματα «κοινωνικής ειρήνης» προς μια κοινωνία που της έχετε βάλει μπουρλότο, στόχος σας είναι να σπιλώσετε τον αγώνα του καταπιεσμένου ενάντια στον τύραννο και τον εκμεταλλευτή του, βαφτίζοντας «βία» την αντίσταση και τη διαμαρτυρία του. Κι αφού τη σπιλώσετε και τη συκοφαντήσετε, μετά σπεύδετε να την αντιπαραβάλλεται με τη βία του εκμεταλλευτή, με τη βία των μνημονίων, με τη βία της φτωχοποίησης, με τη βία των ΜΑΤ, με τη βία των νόμων σας. Αυτή τη βία, βέβαια, δεν την λέτε βία. Την βαφτίζετε «νομιμότητα» και «δημοκρατία».
Φυσικά οι πάντα ευπρεπείς εστέτ του δήθεν ανθρωπισμού, θα συνεχίσουν το ίδιο τροπάρι: «Καταδικάζετε τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται;»... Νομίζουν ότι έτσι θα φέρουν πιο κοντά όχι μόνο το «Τέλος της Ιστορίας», αλλά και το τέλος της φιλοσοφίας. Μεγαλεπήβολος στόχος, αλλά κατά κακή τύχη των διακόνων της ιστορικής αφασίας και της πολιτικής υποκρισίας υπάρχει η πραγματικότητα. Και προς δόξαν της πραγματικότητας, τη βία - ως συστατικό στοιχείο της ύπαρξης των κοινωνιών όπου αντιπαρατίθενται αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα - είτε την καταδικάζεις, είτε δεν την καταδικάζεις, αυτή υπάρχει. Ερήμην των ηθικοπλαστικών κηρυγμάτων και τρις ερήμην της πολιτικής κατεργαριάς.
Καταδικάστε τη βία όσο θέλετε, 24 ώρες το 24ωρο. Όμως: Για όσο στον κόσμο θα επικρατεί ο νόμος του ισχυρού, γα όσο θα θεωρείται «δημοκρατία» να υπάρχουν οι «από πάνω» και οι «από κάτω», για όσο το δίκιο θα καθορίζεται με βάση την δύναμη και θα υποτάσσεται σε αυτήν, για όσο οι κοινωνίες θα χωρίζονται σε τάξεις όπου οι πεντακοσιομέδιμνοι θα κάνουν κουμάντο πάνω στους ζευγίτες και όλοι μαζί πάνω στους δούλους, το να καταδικάζεις τη βία (ακόμα κι όταν αυτή η καταδίκη είναι ειλικρινής) είναι τόσο μάταιο όσο το να καταδικάζεις το γήρας. Η’ το θάνατο. Όσο κι αν τον καταδικάσεις, αυτός υπάρχει. Και θα υπάρχει μέχρι τη δευτέρα παρουσία (τουλάχιστον...). Πριν σπεύσουν κάποιοι να πουν ότι όποιος αναγνωρίζει το αναπόφευκτο της ύπαρξης της βίας ταυτόχρονα την «δικαιώνει», απαντάμε: Η αναγνώριση ότι ο θάνατος υπάρχει, μόνο κάποιος παράλογος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι συνιστά εκδήλωση «αγάπης» προς το θάνατο ή δήλωση «δικαίωσης» της ύπαρξής του ή ότι αναιρεί την απέχθεια απέναντί του.
Το ίδιο συμβαίνει και με τη βία. Επομένως το ζητούμενο δεν είναι η ρητορική καταδίκη της βίας - «μαμής» της Ιστορίας κατά Μαρξ. Το ζητούμενο είναι η δίκη, η καταδίκη και ο εξοβελισμός της «μάνας» και του «πατέρα» της βίας και όλων όσοι την γεννούν. Ας πάρουμε για παράδειγμα, το θέμα του πολέμου. Τι πιο βίαιο! Αλλά αν θέλεις να είσαι σοβαρός, το πώς τοποθετείσαι απέναντι στον πόλεμο δεν μπορεί να τελειώνει (ούτε καν να αρχίζει) με την έκφραση της καταδίκης του πολέμου. Γιατί έχει και «παρακάτω». Η μήπως δεν έχει «παρακάτω»; Δεν απαιτείται, δηλαδή, να προσδιοριστεί ο χαρακτήρας του πολέμου; Το «καταδικάζω τον πόλεμο» σε βγάζει, τάχα, από την υποχρέωση να τοποθετηθείς, να πάρεις θέση αν είναι δίκαιος ή άδικος ο πόλεμος, από πλευράς εκείνων που είτε ως αμυνόμενοι, είτε ως επιτιθέμενοι, συμμετέχουν σε αυτόν;
Εκτός αν καταλήξουμε ότι κάθε πόλεμος είναι άδικος και ότι με ένα «καταδικάζω τον πόλεμο» ξεμπερδεύουμε. Αλλά τότε εξίσου «άδικο» με τους Τούρκους το '21 είχαν και οι επαναστατημένοι Έλληνες. Όμως, αν κάθε πόλεμος είναι «άδικος», και αν η αδικία επιμερίζεται εξίσου σε όλους όσοι συμμετέχουν ή εξαναγκάζονται να συμμετάσχουν σε αυτόν, τότε καλύτερη δικαίωση του «αδικητή» δεν μπορεί να υπάρξει.
Η «Διακήρυξη της
Ανεξαρτησίας» και της Αμερικανικής Επανάστασης, που αναγνώριζε την ισότητα
μεταξύ των ανθρώπων και τα αναφαίρετα δικαιώματα του κάθε πολίτη, όπως η ζωή, η
ελευθερία και η επιδίωξη της ευτυχίας, κάπως έτσι προέκυψε. Οι
κύριοι του «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» την
καταδικάζουν;
Όταν επομένως μιλάμε για βία, το χρέος μας δεν είναι να αραδιάζουμε επίθετα και προσδιορισμούς για να αποδείξουμε πόσο απεχθής μας είναι, μη και δεν πάρουμε μέρος στο γενικό μεθύσι κάποιας αταξικής, απολίτικης και αντι-ιστορικής «συναδέλφωσης». Υποχρέωση του καθενός - εφόσον σέβεται τον εαυτό του - είναι να προσδιορίζει το χαρακτήρα της βίας.
Και στο σημείο αυτό, αφήνουμε τη «βαριά φιλοσοφία» και ερχόμαστε στην τρέχουσα επικαιρότητα: Υποχρέωση του καθενός, αν μάλιστα είναι αξιοπρεπής (ούτε κομμουνιστής ούτε μη κομμουνιστής, ούτε αριστερός ούτε δεξιός, ούτε προοδευτικός ούτε συντηρητικός, αλλά «απλώς» αξιοπρεπής), είναι να μην επιτρέπει να συκοφαντούνται οι κοινωνικοί αγώνες μέσα από τη χυδαία επιχείρηση να διασυνδεθούν, να παραλληλιστούν ή πολύ περισσότερο να ταυτιστούν με το ναζιστικό έγκλημα. Με το φασιστικό λιντσάρισμα. Με την ατομική τρομοκρατία. Με την παρα-κρατική δράση. Με την προβοκατόρικη, δολοφονική δράση τύπου «Μαρφίν» κοκ.
Δεν υπάρχει πιο ευδιάκριτο σινιάλο επερχόμενης πολιτικής «ανωμαλίας» από τη χυδαιότητα που ισχυρίζεται, άμεσα ή έμμεσα, ότι η λαϊκή αντίσταση αποτελεί τάχα τη «δικαίωση», τη «νομιμοποίηση», τον «τροφοδότη», το «συγκοινωνούν δοχείο» ή ακόμα και τον «γεννήτορα» (!) της τραμπούκικης, της υποκοσμιακής, της ναζιστικής και κάθε μορφής φασιστικής βίας.
Εκείνο που ισχύει είναι το ακριβώς αντίθετο:
Οι μαζικοί, λαϊκοί, κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες, εφόσον είναι τέτοιοι, όχι μόνο δεν αποτελούν την «κατάφαση», αλλά την πιο κατηγορηματική, την πιο εκκωφαντική άρνηση - μέχρι του σημείου της κατάργησή της - της βίας που ασκείται πάνω στον καταπιεσμένο. Η κατάργηση αυτής της βίας, που γεννά όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και το καθήκον της αντίστασης απέναντί της, είναι και ο μόνος δρόμος για την αντιμετώπιση της βίας, γενικά, και της διάχυσής της.
Υποχρέωση, τελικά, του καθενός - εφόσον σέβεται τον εαυτό του - δεν είναι να εξαντλείται στην «καταδίκη της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται». Είναι η καταδίκη και η αντίσταση στη βία, αλλά από εκεί που πραγματικά προέρχεται. Είναι η καταδίκη, η αντίσταση και η αποκάλυψη της βίας – και όσων κρύβονται πίσω της - που αναπαράγει, ενισχύει, διευκολύνει και «νομιμοποιεί» την καθεστωτική βιαιότητα.
Μήπως γνωρίζουν
οι κύριοι «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;» από πού παίρνει
εντολές αυτό το παλικάρι;
Τα όσα σημειώνουμε παραπάνω μόνο από κάποιον συκοφάντη ή εντελώς ευήθη θα ερμηνεύονταν ως στάση που προσεγγίζει τη βία ως κάτι, τάχα, το επιθυμητό. Εκείνο που λέμε είναι ότι η βία αντιμετωπίζεται υπό το πρίσμα της μόνης ελεύθερης προσέγγισης που μπορεί να υπάρξει. Και η μόνη ελεύθερη προσέγγιση είναι εκείνη που διαθέτει επίγνωση της αναγκαιότητας.
Αν πάλι όλα αυτά δεν ισχύουν, τότε όχι μόνο θα πρέπει να «καταδικάσουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», αλλά θα πρέπει να ζητήσουμε και «συγγνώμη»:
Να ζητήσουμε «συγγνώμη», για παράδειγμα, για λογαριασμό του Άρη και του αντάρτη του ΕΛΑΣ που άσκησαν βία κατά της χιτλερικής χολέρας. «Συγγνώμη» για λογαριασμό του Καραϊσκάκη και του Κολοκοτρώνη. «Συγγνώμη» για λογαριασμό του στρατιώτη του Κόκκινου Στρατού που τσάκισε το κτήνος του ναζισμού στο Ράιχσταγκ. «Συγγνώμη» για λογαριασμό των κολίγων στο Κιλελέρ. Συγγνώμη για λογαριασμό εκείνων που γκρέμισαν τη Βαστίλη και των άλλων που πολέμησαν για την κατάργηση της δουλείας στην Αμερική. «Συγγνώμη» για λογαριασμό και του πιτσιρικά της «Ιντιφάντα» που πετούσε τόσο βίαια τις πέτρες του στα τανκς των Ισραηλινών. «Συγγνώμη» και για την άποψή μας ότι ο λαός μας, οργανωμένα, αποφασιστικά και μαζικά - δηλαδή δημοκρατικά - έχει κάθε δικαίωμα να πάρει την «όψη που με βιά μετράει τη γη» και να αποτινάξει από το σβέρκο του τα μνημόνια και ό,τι γεννάει τα μνημόνια.
«Συγγνώμη»; Δεν θα μπορέσουμε…
Από τη μια η βία του
ισραηλινού τανκ. Από την άλλη η βία της πέτρας του Παλαιστίνιου
πιτσιρικά.
Ερώτηση:
«Καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;». Απάντηση: «Όχι»!
Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2013
Κυριακή 18 Αυγούστου 2013
ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ
ΤΙ ΕΧΕΙ ΤΟ ΜΕΝΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ?
Σε εποχές πείνας και εξαθλίωσης ενός λαού εμφανίζεται στις τηλεοράσεις, πληθώρα εκπομπών μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής. Τυχαίο ? Οχι βέβαια, καθόλου. Η τηλεόραση ειναι ένα απο τα πιό προσιτά μέσα πληροφόρησης του κόσμου. Ακόμα και ενα φτωχό σπίτι, μια τηλεόραση τη διαθέτει.
Συνέπεια αυτού ειναι να χρησιμοποιείται εκτός απο την μαζική πληροφόρηση, και για την μαζική αποβλάκωση, η καθοδήγηση των μαζών του μη σκεπτόμενου κόσμου, σύμφωνα με συγκεκριμένα συμφέροντα της μιντιακής, και κατ επέκταση πολιτικής εξουσίας.
Αυτές οι ''αναισθητικές ενέσεις'' αποβλάκωσης κυρίως, τών δελτίων ειδήσεων, διανθίζονται στο ενδιάμεσο με εκπομπές μαγειρικής. Είναι ο πιό έντεχνος τρόπος ωραιοποίησης της κακής πραγματικότητας. Οι καλοπληρωμένοι ''σεφ'' παρουσιάζουν πρωτοποριακές συνταγές, που θα ενθουσιάσουν τους καλεσμένους σας, κατασκευάζονται φαντασμαγορικά γλυκισματα, υπέροχες τούρτες. ... Παραπάνω απο τα μισά νοικοκυρια της Ελλάδας όμως αδυνατούν να φτιάξουν αυτά τα εδέσματα. Ούτε κάν να προμηθευτούν τα βασικά υλικά για τη στοιχειώδη τροφή της ημέρας. Το απόγευμα όμως μετά από ενα κουραστικό μεροκάματο, η μετα από καθόλου μεροκάματο, έχοντας στο ντουλαπάκι δυο παξιμάδια, λιγο λάδι και λίγη ζάχαρη μόνο, η τηλεόραση θα ανοιξει και θα συντονιστεί στούς ''μάγειρες''.
Ισως αυτο να αποτελεί ενα ελάχιστο ''στολίδι'' στη μιζέρια της καθημερινότητας, ίσως να αποτελει ημίωρη διακοπή του μυαλού απο τα άσχημα της ημέρας. Το σίγουρο όμως είναι οτι και αυτο αποτελει δόση αναισθησίας, που διοχετεύεται αργά στίς φλέβες του θεατή - πολίτη - ψηφοφόρου. Καταστρέφει αργα αλλα σταθερά τη σκέψη, την κριτική, την απόπειρα αντίδρασης στα κακώς κείμενα της εξουσίας. Αποτρέπει το διάβασμα, συνθηματολογεί, κατευθύνει. Εκφυλίζει την επαφή με την ιστορία, τις παραδοσιακές αξίες, τον πολιτισμό, τη θρησκεία. Η εικονική πραγματικότητα εγκαθίσταται στο DNA, και αυτή με τη σειρά της μεταλλάσεται σε εικονική ευτυχία. Δρά δηλαδή όπως και η ηρωίνη, που μετα κάποιο χρονο δημιουργεί ισχυρο εθισμό και εξάρτηση καθως και απόδραση απο την πραγματικότητα. Η συνέχεια δε μπορεί παρα να ειναι τραγική :
ΝΑΙ Σαφώς και υπάρχει !!! ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ !!!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ, ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΥΣ. ΜΑΘΕΤΕ ΝΑ ΚΡΙΝΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΕ. ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ ΣΤΑ ''ΣΕΡΒΙΡΙΖΟΜΕΝΑ''.
ΟΙ ΚΑΚΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΒΟΛΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΟ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΠΟΛΥ ΕΙΝΑΙ : Η ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΜΟΡΦΩΣΗ.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΡΑΧΩΒΙΤΗΣ
ΞΗΡΟΚΑΜΠΙ ΛΑΚΩΝΙΑΣ
Σε εποχές πείνας και εξαθλίωσης ενός λαού εμφανίζεται στις τηλεοράσεις, πληθώρα εκπομπών μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής. Τυχαίο ? Οχι βέβαια, καθόλου. Η τηλεόραση ειναι ένα απο τα πιό προσιτά μέσα πληροφόρησης του κόσμου. Ακόμα και ενα φτωχό σπίτι, μια τηλεόραση τη διαθέτει.
Συνέπεια αυτού ειναι να χρησιμοποιείται εκτός απο την μαζική πληροφόρηση, και για την μαζική αποβλάκωση, η καθοδήγηση των μαζών του μη σκεπτόμενου κόσμου, σύμφωνα με συγκεκριμένα συμφέροντα της μιντιακής, και κατ επέκταση πολιτικής εξουσίας.
Αυτές οι ''αναισθητικές ενέσεις'' αποβλάκωσης κυρίως, τών δελτίων ειδήσεων, διανθίζονται στο ενδιάμεσο με εκπομπές μαγειρικής. Είναι ο πιό έντεχνος τρόπος ωραιοποίησης της κακής πραγματικότητας. Οι καλοπληρωμένοι ''σεφ'' παρουσιάζουν πρωτοποριακές συνταγές, που θα ενθουσιάσουν τους καλεσμένους σας, κατασκευάζονται φαντασμαγορικά γλυκισματα, υπέροχες τούρτες. ... Παραπάνω απο τα μισά νοικοκυρια της Ελλάδας όμως αδυνατούν να φτιάξουν αυτά τα εδέσματα. Ούτε κάν να προμηθευτούν τα βασικά υλικά για τη στοιχειώδη τροφή της ημέρας. Το απόγευμα όμως μετά από ενα κουραστικό μεροκάματο, η μετα από καθόλου μεροκάματο, έχοντας στο ντουλαπάκι δυο παξιμάδια, λιγο λάδι και λίγη ζάχαρη μόνο, η τηλεόραση θα ανοιξει και θα συντονιστεί στούς ''μάγειρες''.
Ισως αυτο να αποτελεί ενα ελάχιστο ''στολίδι'' στη μιζέρια της καθημερινότητας, ίσως να αποτελει ημίωρη διακοπή του μυαλού απο τα άσχημα της ημέρας. Το σίγουρο όμως είναι οτι και αυτο αποτελει δόση αναισθησίας, που διοχετεύεται αργά στίς φλέβες του θεατή - πολίτη - ψηφοφόρου. Καταστρέφει αργα αλλα σταθερά τη σκέψη, την κριτική, την απόπειρα αντίδρασης στα κακώς κείμενα της εξουσίας. Αποτρέπει το διάβασμα, συνθηματολογεί, κατευθύνει. Εκφυλίζει την επαφή με την ιστορία, τις παραδοσιακές αξίες, τον πολιτισμό, τη θρησκεία. Η εικονική πραγματικότητα εγκαθίσταται στο DNA, και αυτή με τη σειρά της μεταλλάσεται σε εικονική ευτυχία. Δρά δηλαδή όπως και η ηρωίνη, που μετα κάποιο χρονο δημιουργεί ισχυρο εθισμό και εξάρτηση καθως και απόδραση απο την πραγματικότητα. Η συνέχεια δε μπορεί παρα να ειναι τραγική :
- Ψηφοφόροι άβουλοι, χωρίς κρίση
- φαινόμαινα βίας και φανατισμού λόγω απομονωσης απο την ιστορία του τόπου μας
- διαιώνιση καθεστώτων και κυβερνήσεων που εξυπηρετούν συμφέροντα, και μόνο το λαό τους δε σκέφτονται
- απομονωση απο την παράδοση του τόπου μας. Αν εξαιρέσουμε την πρώην ΕΡΤ, δεν θυμάμαι τα ιδιωτικά κανάλια να έχουν δείξει εκπομπές δημοτικής μουσικής, παραδοσιακών χορών, εκπομπές λαογραφικού περιεχομένου.... απο μαγειρική έχουμε πήξει !!! (τελευταία και πολιτιστική αναβάθμιση του λαού με τούρκικα σήριαλ !!! αν ειναι δυνατο !!!!)
ΝΑΙ Σαφώς και υπάρχει !!! ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ !!!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ, ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΥΣ. ΜΑΘΕΤΕ ΝΑ ΚΡΙΝΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΕ. ΑΠΟΚΤΗΣΤΕ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ ΣΤΑ ''ΣΕΡΒΙΡΙΖΟΜΕΝΑ''.
ΟΙ ΚΑΚΕΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΒΟΛΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΟ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΠΟΛΥ ΕΙΝΑΙ : Η ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΜΟΡΦΩΣΗ.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΡΑΧΩΒΙΤΗΣ
ΞΗΡΟΚΑΜΠΙ ΛΑΚΩΝΙΑΣ
Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2013
ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ
Παράνομη η παρουσία της κ.Σιουρούνη στην Δημόσια Διοίκηση σύμφωνα με το νομικό συμβούλιο του κράτους
Τετ, 11 Ιαν 2012 - 12:37
Με αφορμή την προκλητικότητα των ενεργειών της διοικήτριας του Παναρκαδικού, να παραμένει και στις 2 θέσεις της παρά την αντίθετη νομική επιταγή, αλλά κυρίως μετά από την ΣΙΓΗ ΙΧΘΥΟΣ που εξακολουθούν να τηρούν όλες οι αρμόδιες αρχές, επανερχόμαστε για τελευταία φορά στο θέμα.
Για να δουν το φως της δημοσιότητα τα τελευταία και αδιάσειστα στοιχεία της παρανομίας.
Για να μάθουν οι αναγνώστες μέχρι που μπορεί να φθάσει η αμετροέπεια του βαθέως κομματικού Κράτους.
Για να έχουμε έτσι ολοκληρωμένο το πακέτο των δημοσίων εγγράφων που αποκαλύπτουν την ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ και έτσι ατόφιο να το προωθήσουμε ΚΟΙΝΟΠΟΙΩΝΤΑΣ το προς πάσα κατεύθυνση.
Η αρχική μας καταγγελία για το ασυμβίβαστο της μετάθεσής της από τον Πύργο, απεδείχθη τελικά πως ήταν ψήγμα, σε σχέση με τις σωρείες παρανομιών, που έχουν διαπραχθεί στην Καλαμάτα στο ΤΕΙ και στο Τμήμα Διοίκησης Μονάδων Υγείας και Πρόνοιας, από την συγκεκριμένη κυρία Σιουρούνη Ελ. και την συνάδελφό της στο ίδιο ΤΕΙ αλλά στην επόμενη βαθμίδα του Επίκουρου καθηγητή, κ. Καστανιώτη Αικ.
Η υπόθεση αποκαλύφθηκε, μετά από ΕΠΩΝΥΜΗ καταγγελία, που έγινε προς την Υπουργό Παιδείας και Υγείας, για τον παράνομο διορισμό των δύο εκπαιδευτικών επί θητεία (πριν δηλαδή μονιμοποιηθούν )του ΤΕΙ Καλαμάτας, την κ. Αικ. Καστανιώτη και Σιουρούνη Ελένη, οι οποίες διορίστηκαν από την κυβέρνηση Παπανδρέου, το 2010, σε υψηλές θέσεις (Πρόεδρος της Επιτροπής Προμηθειών Υγείας η πρώτη και Διοικήτρια του Νοσοκομείου Πύργου η δεύτερη) ενώ ταυτόχρονα κράτησαν παράνομα τις θέσεις τους στο ΤΕΙ Καλαμάτας (υπό το καθεστώς μερικής απασχόλησης).
Η καταγγελία στάλθηκε στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, το οποίο γνωμοδότησε τον Μάρτιο του 2011 (συνημμένο έγγραφο). Βάσει της γνωμοδότησης του Ν.Σ.Κ. οι άδειες δεν θα έπρεπε να τους έχουν δοθεί, διότι δεν είχαν μονιμοποιηθεί στις θέσεις που κατείχαν στο ΤΕΙ Καλαμάτας. Ο Νόμος είναι σαφής. Υπάλληλος δεν δικαιούται ΟΥΤΕ απόσπαση, ΟΥΤΕ μετακίνηση, ΟΥΤΕ καμία μεταβολή πριν ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ.
Η γνωμοδότηση αυτή, έγινε δεκτή από την Υπουργό Παιδείας κ. Διαμαντοπούλου (παραθέτουμε συνημμένο έγγραφο όπου φαίνεται η ΙΔΙΟΧΕΙΡΗ ΦΡΆΣΗ ΄΄ΓΊΝΕΤΑΙ ΔΕΚΤΉ΄΄ και η υπογραφή της Υπουργού) με 6μηνη καθυστέρηση !!! Έτσι με αυτό τον τρόπο, κινήθηκαν οι υπηρεσιακές διαδικασίες προς το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, Διεύθυνση Μισθών και Συντάξεων. Το παράξενο εδώ είναι, πως η υπουργός έκανε 6 μήνες να αποδεχθεί την γνωμοδότηση… και αυτή με τη σειρά της, ως υπουργική απόφαση πλέον, έφθασε 41 μέρες μετά να πρωτοκολληθεί στο Γενικό Λογιστήριο. Και αυτό έγινε την 11/11/2011…. Δηλαδή την ημέρα της ορκωμοσίας της κυβέρνησης Παπαδήμου…. Όλα τα τυχαία και παράξενα συμβάντα μαζί!
Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες από το Υπουργείο Παιδείας, επειδή η καταγγελία ήταν επώνυμη, προωθήθηκε στην Εισαγγελία, από το Υπουργείο και είναι εν εξελίξει οι έρευνες.
Επίσης μας πληροφόρησαν ότι ο φάκελος έχει διαβιβαστεί και προς το Υπουργείο Οικονομικών, διότι ΄΄στην περίπτωση που έχουν καταβληθεί μισθοί και από τους 2 φορείς εργασίας και δεν έχουν επιστραφεί, ως αχρεωστήτως καταβληθέντες, έχει διαπραχθεί ποινικό αδίκημα έναντι του Δημοσίου, που επισύρει απόλυση΄΄
Να θυμήσουμε εδώ, την δημοσιευθείσα επιστολή της διοικήτριας προς το ΤΕΙ που ζητάει να της καταβάλλουν τα λεφτά που σταμάτησαν να της πληρώνουν τους 2 τελευταίους μήνες, εξ αιτίας αυτής της απόφασης του Ν.Σ.Κ (δημοσιεύθηκε στο τελευταίο άρθρο 14 Δεκ 2011).
Η απόφαση του ΤΕΙ Καλαμάτας, να δώσει άδεια για μερική απασχόληση λόγω της μετακίνησης των 2 κυριών προς την Δημόσια Διοίκηση, έγινε κατόπιν αποδοχής της Γενικής Συνέλευσης του ΤΕΙ νομικής γνωμοδότησης, που προσεκόμισε η κ. Καστανιώτη και που κατόπιν έκανε χρήση της και η κ. Σιουρούνη. Όπως απεκαλύφθη αργότερα, οι 2 κυρίες, απέσπασαν ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΑΔΕΙΕΣ, αφού παραπλάνησαν τα Διοικητικά Όργανα, δηλ την Γενική Συνέλευση. Διότι η γνωμοδότηση που έφεραν στο ΤΕΙ για να καλυφθούν νομικά, είχε συνταχθεί και υπογραφεί από την κ. Ευγενία Ζερβοπούλου που τυγχάνει να είναι ….η κόρη της κ Σιουρούνη! Και όχι νομικός σύμβουλος Υπουργείου ή άλλου δημόσιου φορέα. Σας επισυνάπτουμε και την επιστολή-γνωμοδότηση… Που φυσικά γίνεται καπνός μετά την απόφαση του Ν.Σ.Κ.!!!!!!!
Είναι σαφές ότι η έως τώρα συγκάλυψη και ολιγωρία στην απόδοση ευθυνών αλλά και η καθυστέρηση των νόμιμων διαδικασιών, γίνεται από στελέχη των υπουργείων φιλικά διακείμενα προς τις εν λόγω κυρίες, οι οποίες συνεχίζουν απρόσκοπτα… το έργο τους.
Από όλα τα στοιχεία που ως τώρα έχουμε φέρει στη δημοσιότητα, γίνεται εμφανές πως υπάρχει σωρεία παρανομιών και ευθυνών παράλληλα, έχει δε ιδιαίτερη βαρύτητα και χαρακτήρα η όλη υπόθεση, διότι αφορά σε δημόσιους λειτουργούς (;) στον ιδιαίτερα ευαίσθητο χώρο της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, σε διασπάθιση του δημοσίου χρήματος την περίοδο που ο λαός στραγγαλίζεται οικονομικά και σε διαχειρίστριες θεμάτων του νευραλγικού τομέα της Υγείας, που νοσεί από τις σπατάλες και τις ατασθαλίες ετών.
Τέλος αναφέρουμε, πως στην προτελευταία συνέλευση του 2011, του ΤΕΙ Καλαμάτας, στις 2 Δεκεμβρίου, ημέρα Παρασκευή, σε μια θυελλώδη Γενική Συνέλευση, αποκαλύφθηκε το μέγεθος της απάτης των 2 κυριών, οι καθηγητές έλαβαν απόφαση για ΑΝΑΚΛΗΣΗ της ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ άδειας και για ΑΜΕΣΗ επιστροφή των δύο εκπαιδευτικών στα καθήκοντά τους.
Οι δύο κυρίες, ΑΡΝΟΎΝΤΑΙ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΈΨΟΥΝ.
Το σκάνδαλο, είναι ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ.
Αποδείχθηκε ότι οι δύο κυρίες παράνομα έλαβαν άδεια, σύμφωνα με την γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.
Αποδείχθηκε ότι η γνωμοδότηση, βάσει της οποίας έλαβαν την άδεια, ήταν της κόρης της κ. Σιουρούνη. Άρα η Γενική Συνέλευση του ΤΕΙ εξαπατήθηκε!
Αποδείχθηκε ότι βάσει των εγγράφων (που τα επισυνάπτουμε) οι δύο κυρίες, είχαν ορκιστεί στα καθήκοντά τους ΠΡΙΝ πάρουν καν την (παράνομη) άδεια του ΤΕΙ.
Η Υπουργός Παιδείας έκανε δεκτή την γνωμοδότηση του Ν.Σ.Κ. ότι οι άδειες είναι παράνομες.
Το ΤΕΙ Καλαμάτας, τους ζητά να επιστρέψουν στις θέσεις τους.
Οι κυρίες αδιαφορούν και ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗ. Και πληρώνονται κανονικότατα από την διπλοθεσία τους.
Στην κ Σιουρούνη κόπηκαν από το ΤΕΙ οι μισθοί του τελευταίου διμήνου και ζητάει να της καταβληθούν…
Αν και γνωρίζει και η ίδια, πως ακόμα ούτε μόνιμη έχει γίνει, αφού ΠΟΤΕ δεν συνεκλήθη ΕΚΛΕΚΤΟΡΙΚΟ για να κρίνει την αίτηση μονιμοποίησής της στο ΤΕΙ Καλαμάτας και στη βαθμίδα του Καθ Εφαρμογών. Κι αυτό επειδή το ΤΕΙ βρισκόταν σε διαρκή αναμονή έκδοσης απόφασης του Ν.Σ.Κ. για την νομιμότητα των κινήσεων των 2 προαναφερθεισών κυριών, ιδίως δε μετά την αποκάλυψη της ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ της Γενικής Συνέλευσης!!!!
Με απλά λόγια, η κυρία Διοικήτρια έφυγε για την Δημόσια Διοίκηση, ΧΩΡΙΣ να έχει τέτοιο δικαίωμα. Αυτό επιβεβαιώθηκε από την απόφαση του Ν.Σ.Κ. Επίσης παρέμεινε στο ΤΕΙ ΧΩΡΙΣ να έχει μονιμοποιηθεί και έχοντας ξεπεράσει ΚΑΤΑ 2 ΧΡΟΝΙΑ την τριετία ΄΄επί θητεία΄΄ στη βαθμίδα του Καθηγητή Εφαρμογών….
Ή έπρεπε να έχει εκλεγεί στην επόμενη βαθμίδα με ΕΚΛΕΚΤΟΡΙΚΟ ή με την ίδια διαδικασία, να έχει μονιμοποιηθεί στην βαθμίδα που είχε. Τίποτα από τα δύο δεν έγινε. Μόνο μια αίτησή της έγινε… για μονιμοποίηση… η οποία ΠΟΤΕ δεν αποφασίστηκε από το ΤΕΙ για τους λόγους που προαναφέραμε. Άρα;;;;;
Ποιος κρύβεται πίσω από όλη αυτή την αναισχυντία; Γιατί…και για ποιο λόγο καλύπτει τόσο απροκάλυπτα, τόσες κατάφορες παρανομίες;
Τι κάνουν οι κ.κ. Υπουργοί Υγείας και Παιδείας;
Επειδή μάλλον το μόνο που κάνει το βαθύ κράτος των κομματικών υμετέρων, είναι να καθυστερεί όσο μπορεί και να κωφεύει σε όσα πιο πολλά καταφέρνει, η απόφαση του πόρταλ και της γράφουσας, είναι να σταλεί το σύνολο των στοιχείων που έχουμε συγκεντρώσει, σε κάθε αρχή και αρμόδιο που θα μπορούσε να δώσει τέλος στην παρανομία.
Το γνωστό σλόγκαν πως δεν είναι η μόνη παρανομία… ή η μεγαλύτερη ίσως… μας αφήνει αδιάφορους παγερά. Αυτήν καταφέραμε να διαλευκάνουμε ως το απύθμενο βάθος της, με την βοήθεια πολλών αναγνωστών, αυτή θα καταγγείλουμε. Όποιος μπορεί να μας βοηθήσει σε άλλες ανάλογες, είμαστε στη διάθεσή σας.
Από κάπου πρέπει ν΄αρχίσουμε για να φθάσουμε στο τέλος. Αν μπορούμε να ελπίζουμε ακόμα…
Για την ενημέρωση των αναγνωστών αναφέρουμε πως ο φάκελος των στοιχείων, κοινοποιήθηκε με το άρθρο στους αρμόδιους φορείς και υπεύθυνους.
Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2013
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΟΥ
Παύθηκε από τα καθήκοντα της η διευθύντρια του Παναρκαδικού
Νοσοκομείου Τρίπολης, Ελένη Σιουρούνη.
Την περασμένη Τετάρτη η διευθύντρια είχε επιτρέψει σε μέλη της Χρυσης Αυγής να μπουν στο νοσοκομείο για να ελέγξουν τα νομιμοποιητικά έγγραφα αλλοδαπών νοσοκόμων
Την περασμένη Τετάρτη η διευθύντρια είχε επιτρέψει σε μέλη της Χρυσης Αυγής να μπουν στο νοσοκομείο για να ελέγξουν τα νομιμοποιητικά έγγραφα αλλοδαπών νοσοκόμων
Για όσους δεν ξέρουν, η εν λόγω
κυρία ήταν καθηγήτρια στο ΤΕΙ Καλαμάτας , και παράνομα διορίσθηκε και
διοικήτρια στο ΓΝ Πύργου αρχικά, και μετά στο Παναρκαδικό και όταν υστερα από
καταγγελίες βγήκε η Γνωμοδότηση του ΝΣΚ οτι είναι παράνομη και όχι μόνο αυτή ,
μετά από πολύ μακρά πορεία και αφού εξήντλησε όλα τα περιθώρια παραιτήθηκε
από το ΤΕΙ...... Αυτή η ιστορία ομως έχει πολύ βάθος, και η κα Σιουρούνη είναι απλώς η
κορυφή του παγόβουνου...
Ο μέγας προστάτης της κυρίας,
είναι ο πρόεδρος του ΤΕΙ Καλαμάτας κ.Κανάκης, που σφύριζε κλέφτικα έγιναν οι αποκαλύψεις και καταγγελίες των παρανομιών της. Δεν δόθηκε προκλητικά απάντηση, όταν του ζητήθηκε να πει ΓΙΑΤΙ δεν κινούσε τις ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΕΣ
διαδικασίες, όπως του ζητούσαν 2 υπουργεία,το Δικαιοσύνης και το Παιδείας. Που
έκρυβε στα εμπιστευτικά πρωτόκολλα τα έγγραφα που έρχονταν ως επείγοντα από το
υπουργείο για την επάνοδο αυτής της κυρίας ΚΑΙ της άλλης της κ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ ΑΙΚ.
που εξακολουθεί να διαπράττει το ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑ της ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ πολυθεσίας στο
δημόσιο και ο Λυκουρέντζος την έχει δίπλα του σαν πρόεδρο της ΕΠΥ (Επιτροπή
Προμηθειών Υγείας) τοποθετήθηκε μέσα στο κατακαλόκαιρο με τρόπο
ΚΑΡΑ-ΠΑΡΑΝΟΜΟ εκλεκτορικό, σαν μόνιμη καθηγήτρια στο ΤΕΙ του ΚΑΝΑΚΗ !! Και οι 2
κυρίες πήραν θέσεις στη Δημόσια Διοίκηση ΕΝΤΕΛΩΣ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΗΣΑΝ
ΜΟΝΙΜΕΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ. Αυτό έγινε επειδή
τις κάλυπτε ένα παρακρατικό σύστημα γνωστού παρεακίου, που εκτείνονται τα
πλοκάμια του και στα 2 πρώην μεγάλα κόμματα και ήθελαν δικούς τους ανθρώπους
και ΟΧΙ καθαρούς, για να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους, που ήταν η
μετακίνηση ή μετακύληση κονδυλίων, προς όπου τους βόλευε.... Έπεται συνέχεια
στις αποκαλύψεις. Η κυρία διοικήτρια απλά έχασε τον έλεγχο και τα ήθελε όλα
δικά της. Και όταν ο υπουργός την άδειασε στις 4 Φεβρουαρίου στον real fm για
το ότι άφηνε το ΠΑΝΑΡΚΑΔΙΚΟ χωρίς θέρμανση για ολόκληρες εβδομάδες, έχασε την
σιγουριά της και πάνω στην ανασφάλειά της πόζαρε με τους Χρυσαυγίτες.!!!! Όπερ
και της έφαγε το κεφάλι... Κι εμείς ξεβρωμίσαμε από ένα τρωκτικό.... Αλλά όχι
από τη μπόχα του παρακράτους που μας κυβερνά...
Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2013
ΤΡΟΪΚΑ - ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΟΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ
Πότε θα λογοδοτήσει το υπουργείο Οικονομικών;
Του Γιάννη Βαρουφάκη
Στις 22 Οκτωβρίου, η διεθνής επιστημονική κοινότητα δεν πίστευε στα μάτια της διαβάζοντας τα νέα ότι ιταλικό δικαστήριο καταδίκασε σε έξι χρόνια κάθειρξη…
έξι σεισμολόγους επειδή απέτυχαν να προειδοποιήσουν τον πληθυσμό για τον σεισμό στην πόλη L’ Aquila το 2009. Εμφανώς, το δικαστήριο δεν κατανόησε ότι η σεισμολογία βρίσκεται στα σπάργανα: μπορεί να προβλέψει πού θα γίνει μεγάλος σεισμός αλλά όχι το πότε. Συνεπώς, η φυλάκιση των επιστημόνων δεν ήταν παρά μια απόφαση απελπισίας του ιταλικού κράτους μπροστά στην (έως τώρα) αδυναμία του ανθρώπου να προβλέψει τις βουλές του Εγκέλαδου.
Όπως έχω γράψει αλλού, εμείς οι οικονομολόγοι είμαστε χειρότεροι από τους σεισμολόγους. Όπως οι σεισμολόγοι, είμαστε κι εμείς ανίκανοι να προβλέψουμε τις μεγάλες κρίσεις, τους οικονομικούς σεισμούς (τύπου 1929 ή 2008) που απειλούν με διάλυση την κοινωνία. Τουλάχιστον, όμως, οι σεισμολόγοι δεν φταίνε ούτε για τον σεισμό ούτε και για τους μετασεισμούς. Αντίθετα, οι οικονομολόγοι είμαστε ένοχοι: Πίσω από κάθε τοξική οικονομική πολιτική, ή κάποιο τοξικό παράγωγο, κρύβεται ένα όμορφο μοντέλο κάποιου επιτυχημένου οικονομολόγου. Αν δεν υπήρχαμε, ή τουλάχιστον αν δεν είχαμε τόσο μεγάλη πίστη στον εαυτό μας, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος, η Κρίση λιγότερο έντονη.
Οι αποτυχημένες προβλέψεις του Υπουργείου Οικονομικών
Έρχομαι λοιπόν στο δια ταύτα: Καμία αποτυχημένη πρόβλεψη στην ιστορία της οικονομικής επιστήμης δεν ήταν τόσο οφθαλμοφανής όσο εκείνη των οικονομολόγων της τρόικα και, βεβαίως, του δικού μας Υπουργείου Οικονομικών! Καθώς, μάλιστα, αυτές οι παταγώδεις αποτυχημένες προβλέψεις αποτελούν τα θεμέλια των οικονομικών πολιτικών της τελευταίας τριετίας, που καταδικάζουν μια ολόκληρη γενιά στην απαξίωση της χώρας της και στην αδυναμία να ελέγχουν την ζωή τους, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να λογοδοτήσει το υπουργείο Οικονομικών. Εχθρός της ιδέας της φυλακής, δεν προτείνω μια τύχη σαν εκείνη που επιφύλαξε το ιταλικό δικαστήριο για τους σεισμολόγους. Όμως μια ωραία απόλυση (από την στιγμή που δεν διαθέτουν την ευαισθησία να παραιτηθούν) θα ήταν το λιγότερο που απαιτεί η λογική και η δικαιοσύνη.
Μια ματιά στο παρακάτω διάγραμμα πείθει άμεσα για του λόγου το αληθές.
Τον Μάιο του 2010, με την υπογραφή του Μνημονίου, παρόλο που η μισή χρονιά είχε ήδη περάσει (και το υπουργείο ήξερε τα στοιχεία του πρώτου εξαμήνου), η πρόβλεψή του για το χρέος του 2010 (ως ποσοστό του ΑΕΠ) έπεσε έξω δεκαπέντε ποσοστιαίες μονάδες! Όχι μία και δύο, εντός δηλαδή των ορίων του στατιστικού σφάλματος. Δεκαπέντε!
Την επόμενη χρονιά, για το 2011, η πρόβλεψη του υπουργείου έφτασε το αμίμητο 25,5%. Σύμφωνα με το Σχέδιο Προϋπολογισμού που μόλις πρόσφατα κατατέθηκε στην Βουλή, φέτος η πρόβλεψη του υπουργείου επί υπουργίας κ. Παπακωνσταντίνου (και του αρχικού Μνημονίου) θα αποδειχθεί σχεδόν 40% χαμηλότερη από το πραγματικό χρέος ενώ του χρόνου, το 2013, αν τα πράγματα πάνε όπως ελπίζει ο Γιάννης Στουρνάρας, η απόκλιση του χρέους (από το επίπεδο που προέβλεψε το υπουργείο το 2010) θα χτυπήσει κόκκινο, αγγίζοντας το 47,3%.
Τι έφταιξε;
Αυτές οι προβλέψεις είχαν έναν σαφώς προκαθορισμένο και κυνικό στόχο: Να στοιχειοθετήσουν, να θεμελιώσουν την πολιτική του Μνημονίου 1. Να πείσουν ότι τα νούμερα εκείνα «έβγαιναν». Οι κύριοι της τρόικας, και ιδίως του ΔΝΤ (όπως γνωρίζουμε πλέον καλά) κατασκεύασαν (μετά από απαίτηση του Βερολίνου) τις προβλέψεις με κόκκινο χρώμα στο διάγραμμα έτσι ώστε να περάσουν τα τεράστια δάνεια από την Ομοσπονδιακή Βουλή του Βερολίνου (προσφέροντας στους γερμανούς βουλευτές την ψευδαίσθηση ότι πρόκεται για ένα παροδικό πρόβλημα ρευστότητας του ελληνικού κράτους).
Το γεγονός ότι δεν υπήρχε καμία, μα καμία, πιθανότητα να πιαστούν αυτοί οι στόχοι, με αποτέλεσμα η εικόνα της Ελλάδας να κατακρεουργείται καθημερινά (σημ. ο γερμανός πολίτης που βλέπει το παραπάνω διάγραμμα δεν ενδιαφέρεται για το αν οι στόχοι εκείνοι ήταν ή δεν ήταν άπιαστοι) δεν ένοιαζε την τρόικα. Εκείνη απλά ήθελε να κουκουλώσει για ένα ή δύο χρόνια το «ελληνικό πρόβλημα». Εμείς όμως; Το δικό μας Υπουργείο Οικονομικών; Δεν ένιωθε την υποχρέωση, στον βαθμό που παιζόταν η ήδη πληγωμένη αξιοπιστία της χώρας, να δημοσιοποιήσει δικές του προβλέψεις που να είναι ρεαλιστικές, που να δώσουν στην ελληνική πλευρά περισσότερα επιχειρήματα και, εν τέλει, να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών και των αγορών – εμπιστοσύνη που μόνο το «πιάσιμο» των στόχων μπορεί να επιφέρει;
Αντί για αυτό, το Υπουργείο Οικονομικών έπραξε σαν έναν ανόητο που για να πάρει επιδότηση από τον ΣΕΓΑΣ διατρανώνει ότι τον Ιούνιο θα πηδήξει 2,45 μέτρα στο άλμα εις ύψος. Μόνο γελοιότητα παράγει αυτή η τακτική. Και καλά ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος έχει αποδείξει έμπρακτα ότι το μόνο που τον ενδιέφερε είναι να λέει ναι», «μάλιστα», «όπως επιθυμείτε» στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Οι οικονομολόγοι όμως του υπουργείου, του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, γιατί δεν έβγαλαν ένα δικό τους πόρισμα; Γιατί δεν παραιτήθηκαν; Ήταν ένοχοι αποσιώπησης ενός τεράστιου προβλεπτικού σφάλματος, το οποίο γνώριζαν ότι απειλούσε να καταστρέψει την χώρα; Ή μήπως πίστευαν αυτές τις προβλέψεις; Και στην μία και στην άλλη περίπτωση, πρέπει να απολυθούν πάραυτα. Σκεφτείτε το: Σε ποια μεγάλη εταιρεία οικονομολόγος-λογιστής πέφτει τόσο πολύ έξω και κανείς δεν του ζητά να λογοδοτήσει;
Πολλοί κριτικά ιστάμενοι προς τον γράφοντα αναγνώστες λένε: «Όταν είσαι έξω από τον χορό…» Δεν είναι έτσι φίλοι και φίλες. Όλοι μας είμαστε στον ίδιο χορό και όλοι μας έχουμε ευθύνες. Κανείς οικονομολόγος που γνώριζα εκείνη την εποχή στο εξωτερικό ή στην Ελλάδα (χωρίς οργανική θέση σε κάποιο υπουργείο, τράπεζα ή οργανισμό) δεν αποδεχόταν τις προβλέψεις αυτές. Όλοι μας, δεξιοί και αριστεροί, έλληνες, αγγλοσάξονες, ολλανδοί κλπ., συμφωνούσαμε (και φωνάζαμε) ότι «τα νούμερα» δεν βγαίνουν. Διακρίναμε μάλιστα το μέγα σφάλμα στις προβλέψεις υπουργείου-τρόικας. Ήταν το εξής:
Η εσφαλμένη υπόθεση
Θεωρούσαν ότι ο λεγόμενος «πολλαπλασιαστής» της ελληνικής οικονομίας ήταν μικρότερος του ενός και μάλιστα πολύ κοντά στο μηδέν. Τι σημαίνει αυτό; Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Έστω ότι το κράτος ξοδεύει φέτος 1 ευρώ πιο πολύ από πέρσι. Αν το εθνικό εισόδημα αυξηθεί κατά x ευρώ, τότε λέμε ότι ο πολλαπλασιαστής ισούται με x. Αντίστοιχα, αν το κράτος «αφαιρέσει» από την οικονομία 1 ευρώ (π.χ. αυξάνοντας την φορολογία κατά 1 ευρώ, ή μειώνοντας τις δαπάνες τους κατά 1 ευρώ), και ο πολλαπλαστιαστής είναι x, τότε το ΑΕΠ, το εθνικό εσόδημα μειώνεται κατά x ευρώ. Η υπόθεση ότι ο πολλαπλασιαστής της οικονομίας μας εν έτει 2010 ήταν κοντά στο μηδέν «βοήθησε» την τρόικα και το υπουργείο να επιχειρηματολογήσουν ότι οι μεγάλες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες θα είχαν πολύ μικρό αντίκτυπο στο ΑΕΠ.
Προφανώς, ο πολλαπλασιαστής της οικονομίας όχι μόνο δεν ήταν κοντά στο μηδέν αλλά προσέγγιζε το 1,5 με 2 (με αυξητική πορεία όσο πέρναγε ο καιρός και φούντωνε η κρίση). Δηλαδή, για κάθε 1 δις ευρώ «μέτρων» το ΑΕΠ μειωνόταν κατά 2 δις. Κάπως έτσι η ελληνική οικονομία απώλεσε 55 δις εθνικού εισοδήματος από το 2010 έως σήμερα, στέλνοντας το χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στην στρατόσφαιρα και την αξιοπιστία της χώρας στο ναδίρ. Από αυτές εδώ τις σελίδες, εξηγούσα τον Αύγουστο του 2010, το μέγα προβλεπτικό σφάλμα του Υπουργείου Οικονομικών και της τρόικας [τόσο όσον αφορούσε την ελληνική οικονομία (και τον πολλαπλασιαστή της) όσο και το διεθνές περιβάλλον]: η υπόθεση πως η λιτότητα θα έχει μηδαμινό αντίκτυπο στο εθνικό εισόδημα της Ελλάδας και των εταίρων της.
Ήταν μια «ηρωική», μια κυνικότατη, υπόθεση που κόπηκε και ράφτηκε στα μέτρα των προτεραιοτήτων του Βερολίνου, το οποίο αποφάσισε να δώσει ένα μεγάλο δάνειο παρουσιάζοντας στην Γερμανική Βουλή ένα κάλπικο πρόγραμμα προσαρμογής – ένα πρόγραμμα που, για να επαληθευτεί, έπρεπε να παραβιαστούν οι βασικοί νόμοι των μακροοικονομικών. Και επαναλαμβάνω: Εκείνοι την δουλειά τους έκαναν. Το Υπουργείο Οικονομικών όμως;
Θα πουν κάποιοι ότι αυτές οι προβλέψεις θα είχαν επιτευχθεί αν η κυβέρνηση είχε καταφέρει να εφαρμόσει το Μνημόνιο, αν είχε μειωθεί έγκαιρα το χρέος μέσω ιδιωτικοποίησεων, αν είχαν γίνει οι διαρθωτικές αλλαγές. Δεν είναι έτσι αγαπητοί αναγνώστες. Τον Ιούνιο του 2011, πάλι από αυτές τις σελίδες, δημοσιοποιήσαμε μια προσομοίωση του δημόσιου χρέους με βάση τα εξής υπεραισιόδοξα σενάρια: Το Σενάριο 1 (γκρι γραμμές) έδειχνε πως θα εξελιχθεί το ποσοστό χρέους αν πιάναμε πλήρως τους στόχους του επικαιροποιημένου Μνημονίου 1 άνευ ιδιωτικοποιήσεων και νέων μέτρων. Το ακόμα πιο αισιόδοξο Σενάριο 2 (οι κίτρινες γραμμές) προσέθετε την υπόθεση ότι οι ιδιωτικοποιήσεις θα απέφεραν €15 δισ το 2011, άλλα €15 δισ το 2012, και επί πλέον €10 δις το 2013 και €10 δισ το 2014. Όπως φαίνεται από το σχεδιάγραμμαστο πάνω αριστερά μέρος του άρθρου εκείνου, και τα δύο αυτά σούπερ-αισιόδοξα σενάρια, που υπέθεταν την πλήρη και επιτυχέστατη εφαρμογή του Μνημονίου, οδηγούσαν το δημόσιο χρέος της ώρας σε εκρηκτικό μονοπάτι.
Και τώρα;
Μόλις τελείωσα την μελέτη του Προϋπολογισμού του Κράτους για το 2013. Αν και είναι εμφανές ότι ο Γιάννης Στουρνάρας έχει κάνει προσπάθειες να εμφυσήσει έναν μεγαλύτερο ρεαλισμό στις προβλέψεις του υπουργείου του, δυστυχώς η κατάσταση δεν έχει αλλάξει ριζικά. Ο Προϋπολογισμός προβλέπει ότι τα νέα μέτρα των περίπου 11 δις, αν περάσουν τελικά, θα οδηγήσουν σε περαιτέρω συρρίκνωση του ΑΕΠ από τα 194 δις το 2012 στα 183 δις το 2013, στέλνοντας το χρέος (ως ποσοστό του ΑΕΠ) στα 189,1%. Που τέτοια τύχη! Χρησιμοποιώντας τις τελευταίες εκτιμήσεις του ίδιου του ΔΝΤ για το μέγεθος του πολλαπλασιαστή της ελληνικής οικονομίας (βλ. πιο πάνω) φαίνεται ότι τα μέτρα των 11 δις (και ιδίως οι περικοπές άνω των 2 δις μισθών και συντάξεων) θα μειώσουν το ΑΕΠ της χώρας στα 172 με 173 δις – οπότε το ποσοστό χρέους θα ξεπεράσει για πρώτη φορά το… 200%. Και τότε πώς νομίζετε ότι θα αντιδράσει η γερμανική πολιτική σκηνή σε ένα νέο αίτημα για άλλα 100 δις;
Πρόταση
«Καλά όλα αυτά», θα μου πείτε. Έστω ότι έχεις δίκιο. Τι κάνουμε; Έχουμε εναλλακτική από το να περάσουμε τα μέτρα αυτά και να πάρουμε την δόση; Ο καλός φίλος Σταύρος Θεοδωράκης χθες έθεσε το ερώτημα αυτό: «Θα μπορούσε αυτή τη στιγμή να γίνει κάτι διαφορετικό;» Ναι Σταύρο, όχι μόνο θα μπορούσε αλλά επιβάλλεται κιόλας.
1. Δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας, με συμμετοχή και του Σύριζα, στην βασή συμφωνίας (α) να μην ψηφιστούν τα μέτρα των 11δις τώρα αλλά (β) να συμφωνηθούν άμεσα οικονομίες της τάξης των 2,5 δις έτσι ώστε να επιτευχθεί σήμερα κι όλας το πολυπόθητο πρωτογενές πλεόνασμα που εξασφαλίζει ότι το δημόσιο δεν χρειάζεται δανεικά για να καταβάλει μισθούς και συντάξεις
2. Άμεση εκμετάλλευση της τεράστιας και δημόσιας διένεξης μεταξύ της κας Lagarde και του κ. Schauble, με στόχο την επίτευξη συμφωνίας διασύνδεσης των αποπληρωμών των χρεών μας στην τρόικα (συμπεριλαμβανομένης και της ΕΚΤ) με την σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας
3. Αίτημα προς τις Βρυξέλλες (α) αποσύνδεσης των κεφαλαίων που έχουν λαμβάνειν οι ελληνικές τράπεζες από το ελληνικό δημόσιο χρέος με (β) παράλληλη μεταφορά των κονδυλίων ύψους 12 δις (που απομένουν από το ΕΣΠΑ 2007-2013) που έχει λαμβάνειν η ελληνική οικονομία στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (χωρίς ούτε μια δεκάρα από αυτά τα 20 δις να περάσουν στο ελληνικό κράτος) ώστε να χρηματοδοτηθούν επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα
Τα παραπάνω δεν συγκροτούν κάποια εύκολη λύση. Είναι ένα σκληρό και κακοτράχηλο μονοπάτι. Είναι όμως το μόνο που μπορεί να μας οδηγήσει στην απόδραση από την καταστροφή. Θα σημάνει ότι η δόση δεν θα δοθεί και οι ελληνικές τράπεζες θα πρέπει, όπως τώρα, να συνεχίσουν να επιβιώνουν, νεκτροζώντανες, με την παροχή ρευστότητας της ΕΚΤ (που θα συνεχιστεί απρόσκοπτα καθώς, διαφορετικά, ο όλος ο σχεδιασμός του κ. Draghi ανατρέπεται για ολόκληρη την Ευρωζώνη).* Όμως, μια τέτοια κίνηση θα:
επιβραδύνει τον ρυθμό συρρίκνωσης του ΑΕΠ
δείξει στους εταίρους μας ότι μπορούμε εντός του ευρώ και χωρίς δανεικά (με άμεση εξαφάνιση του πρωτογενούς ελλείμματος)
δώσει στον ελληνικό λαό μια αίσθηση ότι αρχίζει να ξαναπαίρνει τις τύχες του στα χέρια του
απομονώσει το αυγό του φιδιού
θα δημιουργήσει συνθήκες μιας νέας, ουσιαστική διαπραγμάτευσης με την Ευρώπη, σε διαφορετική λογική, που ανοίγει δρόμους για το ξεπέρασμα της Κρίσης σε ολόκληρη την Ευρωζώνη.
Βέβαια, από αυτή την κυβέρνηση (όπως και με τις προηγούμενες δύο) δεν περιμένω μια τέτοια κίνηση. Δεν έχει ούτε το κουράγιο ούτε το ήθος για να την κάνει. Τουλάχιστον, ας ζητήσει ο κ. Σαμαράς αυτό που θα ζήταγε ο οποιοσδήποτε CEO μεγάλης επιχείρησης: να λογοδοτήσουν οι συνάδελφοι του Υπουργείου Οικονομικών για τα εγκληματικά τους προβλεπτικά σφάλματα. Αν δεν το κάνει, επιλέγει να πορεύεται στα τυφλά, με στοιχεία που παράγουν οι πιο ανίκανοι οικονομολόγοι που έχουν πατήσει τον πλανήτη Γη.
Του Γιάννη Βαρουφάκη
Στις 22 Οκτωβρίου, η διεθνής επιστημονική κοινότητα δεν πίστευε στα μάτια της διαβάζοντας τα νέα ότι ιταλικό δικαστήριο καταδίκασε σε έξι χρόνια κάθειρξη…
έξι σεισμολόγους επειδή απέτυχαν να προειδοποιήσουν τον πληθυσμό για τον σεισμό στην πόλη L’ Aquila το 2009. Εμφανώς, το δικαστήριο δεν κατανόησε ότι η σεισμολογία βρίσκεται στα σπάργανα: μπορεί να προβλέψει πού θα γίνει μεγάλος σεισμός αλλά όχι το πότε. Συνεπώς, η φυλάκιση των επιστημόνων δεν ήταν παρά μια απόφαση απελπισίας του ιταλικού κράτους μπροστά στην (έως τώρα) αδυναμία του ανθρώπου να προβλέψει τις βουλές του Εγκέλαδου.
Όπως έχω γράψει αλλού, εμείς οι οικονομολόγοι είμαστε χειρότεροι από τους σεισμολόγους. Όπως οι σεισμολόγοι, είμαστε κι εμείς ανίκανοι να προβλέψουμε τις μεγάλες κρίσεις, τους οικονομικούς σεισμούς (τύπου 1929 ή 2008) που απειλούν με διάλυση την κοινωνία. Τουλάχιστον, όμως, οι σεισμολόγοι δεν φταίνε ούτε για τον σεισμό ούτε και για τους μετασεισμούς. Αντίθετα, οι οικονομολόγοι είμαστε ένοχοι: Πίσω από κάθε τοξική οικονομική πολιτική, ή κάποιο τοξικό παράγωγο, κρύβεται ένα όμορφο μοντέλο κάποιου επιτυχημένου οικονομολόγου. Αν δεν υπήρχαμε, ή τουλάχιστον αν δεν είχαμε τόσο μεγάλη πίστη στον εαυτό μας, ο κόσμος θα ήταν καλύτερος, η Κρίση λιγότερο έντονη.
Οι αποτυχημένες προβλέψεις του Υπουργείου Οικονομικών
Έρχομαι λοιπόν στο δια ταύτα: Καμία αποτυχημένη πρόβλεψη στην ιστορία της οικονομικής επιστήμης δεν ήταν τόσο οφθαλμοφανής όσο εκείνη των οικονομολόγων της τρόικα και, βεβαίως, του δικού μας Υπουργείου Οικονομικών! Καθώς, μάλιστα, αυτές οι παταγώδεις αποτυχημένες προβλέψεις αποτελούν τα θεμέλια των οικονομικών πολιτικών της τελευταίας τριετίας, που καταδικάζουν μια ολόκληρη γενιά στην απαξίωση της χώρας της και στην αδυναμία να ελέγχουν την ζωή τους, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να λογοδοτήσει το υπουργείο Οικονομικών. Εχθρός της ιδέας της φυλακής, δεν προτείνω μια τύχη σαν εκείνη που επιφύλαξε το ιταλικό δικαστήριο για τους σεισμολόγους. Όμως μια ωραία απόλυση (από την στιγμή που δεν διαθέτουν την ευαισθησία να παραιτηθούν) θα ήταν το λιγότερο που απαιτεί η λογική και η δικαιοσύνη.
Μια ματιά στο παρακάτω διάγραμμα πείθει άμεσα για του λόγου το αληθές.
Τον Μάιο του 2010, με την υπογραφή του Μνημονίου, παρόλο που η μισή χρονιά είχε ήδη περάσει (και το υπουργείο ήξερε τα στοιχεία του πρώτου εξαμήνου), η πρόβλεψή του για το χρέος του 2010 (ως ποσοστό του ΑΕΠ) έπεσε έξω δεκαπέντε ποσοστιαίες μονάδες! Όχι μία και δύο, εντός δηλαδή των ορίων του στατιστικού σφάλματος. Δεκαπέντε!
Την επόμενη χρονιά, για το 2011, η πρόβλεψη του υπουργείου έφτασε το αμίμητο 25,5%. Σύμφωνα με το Σχέδιο Προϋπολογισμού που μόλις πρόσφατα κατατέθηκε στην Βουλή, φέτος η πρόβλεψη του υπουργείου επί υπουργίας κ. Παπακωνσταντίνου (και του αρχικού Μνημονίου) θα αποδειχθεί σχεδόν 40% χαμηλότερη από το πραγματικό χρέος ενώ του χρόνου, το 2013, αν τα πράγματα πάνε όπως ελπίζει ο Γιάννης Στουρνάρας, η απόκλιση του χρέους (από το επίπεδο που προέβλεψε το υπουργείο το 2010) θα χτυπήσει κόκκινο, αγγίζοντας το 47,3%.
Τι έφταιξε;
Αυτές οι προβλέψεις είχαν έναν σαφώς προκαθορισμένο και κυνικό στόχο: Να στοιχειοθετήσουν, να θεμελιώσουν την πολιτική του Μνημονίου 1. Να πείσουν ότι τα νούμερα εκείνα «έβγαιναν». Οι κύριοι της τρόικας, και ιδίως του ΔΝΤ (όπως γνωρίζουμε πλέον καλά) κατασκεύασαν (μετά από απαίτηση του Βερολίνου) τις προβλέψεις με κόκκινο χρώμα στο διάγραμμα έτσι ώστε να περάσουν τα τεράστια δάνεια από την Ομοσπονδιακή Βουλή του Βερολίνου (προσφέροντας στους γερμανούς βουλευτές την ψευδαίσθηση ότι πρόκεται για ένα παροδικό πρόβλημα ρευστότητας του ελληνικού κράτους).
Το γεγονός ότι δεν υπήρχε καμία, μα καμία, πιθανότητα να πιαστούν αυτοί οι στόχοι, με αποτέλεσμα η εικόνα της Ελλάδας να κατακρεουργείται καθημερινά (σημ. ο γερμανός πολίτης που βλέπει το παραπάνω διάγραμμα δεν ενδιαφέρεται για το αν οι στόχοι εκείνοι ήταν ή δεν ήταν άπιαστοι) δεν ένοιαζε την τρόικα. Εκείνη απλά ήθελε να κουκουλώσει για ένα ή δύο χρόνια το «ελληνικό πρόβλημα». Εμείς όμως; Το δικό μας Υπουργείο Οικονομικών; Δεν ένιωθε την υποχρέωση, στον βαθμό που παιζόταν η ήδη πληγωμένη αξιοπιστία της χώρας, να δημοσιοποιήσει δικές του προβλέψεις που να είναι ρεαλιστικές, που να δώσουν στην ελληνική πλευρά περισσότερα επιχειρήματα και, εν τέλει, να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών και των αγορών – εμπιστοσύνη που μόνο το «πιάσιμο» των στόχων μπορεί να επιφέρει;
Αντί για αυτό, το Υπουργείο Οικονομικών έπραξε σαν έναν ανόητο που για να πάρει επιδότηση από τον ΣΕΓΑΣ διατρανώνει ότι τον Ιούνιο θα πηδήξει 2,45 μέτρα στο άλμα εις ύψος. Μόνο γελοιότητα παράγει αυτή η τακτική. Και καλά ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος έχει αποδείξει έμπρακτα ότι το μόνο που τον ενδιέφερε είναι να λέει ναι», «μάλιστα», «όπως επιθυμείτε» στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Οι οικονομολόγοι όμως του υπουργείου, του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, γιατί δεν έβγαλαν ένα δικό τους πόρισμα; Γιατί δεν παραιτήθηκαν; Ήταν ένοχοι αποσιώπησης ενός τεράστιου προβλεπτικού σφάλματος, το οποίο γνώριζαν ότι απειλούσε να καταστρέψει την χώρα; Ή μήπως πίστευαν αυτές τις προβλέψεις; Και στην μία και στην άλλη περίπτωση, πρέπει να απολυθούν πάραυτα. Σκεφτείτε το: Σε ποια μεγάλη εταιρεία οικονομολόγος-λογιστής πέφτει τόσο πολύ έξω και κανείς δεν του ζητά να λογοδοτήσει;
Πολλοί κριτικά ιστάμενοι προς τον γράφοντα αναγνώστες λένε: «Όταν είσαι έξω από τον χορό…» Δεν είναι έτσι φίλοι και φίλες. Όλοι μας είμαστε στον ίδιο χορό και όλοι μας έχουμε ευθύνες. Κανείς οικονομολόγος που γνώριζα εκείνη την εποχή στο εξωτερικό ή στην Ελλάδα (χωρίς οργανική θέση σε κάποιο υπουργείο, τράπεζα ή οργανισμό) δεν αποδεχόταν τις προβλέψεις αυτές. Όλοι μας, δεξιοί και αριστεροί, έλληνες, αγγλοσάξονες, ολλανδοί κλπ., συμφωνούσαμε (και φωνάζαμε) ότι «τα νούμερα» δεν βγαίνουν. Διακρίναμε μάλιστα το μέγα σφάλμα στις προβλέψεις υπουργείου-τρόικας. Ήταν το εξής:
Η εσφαλμένη υπόθεση
Θεωρούσαν ότι ο λεγόμενος «πολλαπλασιαστής» της ελληνικής οικονομίας ήταν μικρότερος του ενός και μάλιστα πολύ κοντά στο μηδέν. Τι σημαίνει αυτό; Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Έστω ότι το κράτος ξοδεύει φέτος 1 ευρώ πιο πολύ από πέρσι. Αν το εθνικό εισόδημα αυξηθεί κατά x ευρώ, τότε λέμε ότι ο πολλαπλασιαστής ισούται με x. Αντίστοιχα, αν το κράτος «αφαιρέσει» από την οικονομία 1 ευρώ (π.χ. αυξάνοντας την φορολογία κατά 1 ευρώ, ή μειώνοντας τις δαπάνες τους κατά 1 ευρώ), και ο πολλαπλαστιαστής είναι x, τότε το ΑΕΠ, το εθνικό εσόδημα μειώνεται κατά x ευρώ. Η υπόθεση ότι ο πολλαπλασιαστής της οικονομίας μας εν έτει 2010 ήταν κοντά στο μηδέν «βοήθησε» την τρόικα και το υπουργείο να επιχειρηματολογήσουν ότι οι μεγάλες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες θα είχαν πολύ μικρό αντίκτυπο στο ΑΕΠ.
Προφανώς, ο πολλαπλασιαστής της οικονομίας όχι μόνο δεν ήταν κοντά στο μηδέν αλλά προσέγγιζε το 1,5 με 2 (με αυξητική πορεία όσο πέρναγε ο καιρός και φούντωνε η κρίση). Δηλαδή, για κάθε 1 δις ευρώ «μέτρων» το ΑΕΠ μειωνόταν κατά 2 δις. Κάπως έτσι η ελληνική οικονομία απώλεσε 55 δις εθνικού εισοδήματος από το 2010 έως σήμερα, στέλνοντας το χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, στην στρατόσφαιρα και την αξιοπιστία της χώρας στο ναδίρ. Από αυτές εδώ τις σελίδες, εξηγούσα τον Αύγουστο του 2010, το μέγα προβλεπτικό σφάλμα του Υπουργείου Οικονομικών και της τρόικας [τόσο όσον αφορούσε την ελληνική οικονομία (και τον πολλαπλασιαστή της) όσο και το διεθνές περιβάλλον]: η υπόθεση πως η λιτότητα θα έχει μηδαμινό αντίκτυπο στο εθνικό εισόδημα της Ελλάδας και των εταίρων της.
Ήταν μια «ηρωική», μια κυνικότατη, υπόθεση που κόπηκε και ράφτηκε στα μέτρα των προτεραιοτήτων του Βερολίνου, το οποίο αποφάσισε να δώσει ένα μεγάλο δάνειο παρουσιάζοντας στην Γερμανική Βουλή ένα κάλπικο πρόγραμμα προσαρμογής – ένα πρόγραμμα που, για να επαληθευτεί, έπρεπε να παραβιαστούν οι βασικοί νόμοι των μακροοικονομικών. Και επαναλαμβάνω: Εκείνοι την δουλειά τους έκαναν. Το Υπουργείο Οικονομικών όμως;
Θα πουν κάποιοι ότι αυτές οι προβλέψεις θα είχαν επιτευχθεί αν η κυβέρνηση είχε καταφέρει να εφαρμόσει το Μνημόνιο, αν είχε μειωθεί έγκαιρα το χρέος μέσω ιδιωτικοποίησεων, αν είχαν γίνει οι διαρθωτικές αλλαγές. Δεν είναι έτσι αγαπητοί αναγνώστες. Τον Ιούνιο του 2011, πάλι από αυτές τις σελίδες, δημοσιοποιήσαμε μια προσομοίωση του δημόσιου χρέους με βάση τα εξής υπεραισιόδοξα σενάρια: Το Σενάριο 1 (γκρι γραμμές) έδειχνε πως θα εξελιχθεί το ποσοστό χρέους αν πιάναμε πλήρως τους στόχους του επικαιροποιημένου Μνημονίου 1 άνευ ιδιωτικοποιήσεων και νέων μέτρων. Το ακόμα πιο αισιόδοξο Σενάριο 2 (οι κίτρινες γραμμές) προσέθετε την υπόθεση ότι οι ιδιωτικοποιήσεις θα απέφεραν €15 δισ το 2011, άλλα €15 δισ το 2012, και επί πλέον €10 δις το 2013 και €10 δισ το 2014. Όπως φαίνεται από το σχεδιάγραμμαστο πάνω αριστερά μέρος του άρθρου εκείνου, και τα δύο αυτά σούπερ-αισιόδοξα σενάρια, που υπέθεταν την πλήρη και επιτυχέστατη εφαρμογή του Μνημονίου, οδηγούσαν το δημόσιο χρέος της ώρας σε εκρηκτικό μονοπάτι.
Και τώρα;
Μόλις τελείωσα την μελέτη του Προϋπολογισμού του Κράτους για το 2013. Αν και είναι εμφανές ότι ο Γιάννης Στουρνάρας έχει κάνει προσπάθειες να εμφυσήσει έναν μεγαλύτερο ρεαλισμό στις προβλέψεις του υπουργείου του, δυστυχώς η κατάσταση δεν έχει αλλάξει ριζικά. Ο Προϋπολογισμός προβλέπει ότι τα νέα μέτρα των περίπου 11 δις, αν περάσουν τελικά, θα οδηγήσουν σε περαιτέρω συρρίκνωση του ΑΕΠ από τα 194 δις το 2012 στα 183 δις το 2013, στέλνοντας το χρέος (ως ποσοστό του ΑΕΠ) στα 189,1%. Που τέτοια τύχη! Χρησιμοποιώντας τις τελευταίες εκτιμήσεις του ίδιου του ΔΝΤ για το μέγεθος του πολλαπλασιαστή της ελληνικής οικονομίας (βλ. πιο πάνω) φαίνεται ότι τα μέτρα των 11 δις (και ιδίως οι περικοπές άνω των 2 δις μισθών και συντάξεων) θα μειώσουν το ΑΕΠ της χώρας στα 172 με 173 δις – οπότε το ποσοστό χρέους θα ξεπεράσει για πρώτη φορά το… 200%. Και τότε πώς νομίζετε ότι θα αντιδράσει η γερμανική πολιτική σκηνή σε ένα νέο αίτημα για άλλα 100 δις;
Πρόταση
«Καλά όλα αυτά», θα μου πείτε. Έστω ότι έχεις δίκιο. Τι κάνουμε; Έχουμε εναλλακτική από το να περάσουμε τα μέτρα αυτά και να πάρουμε την δόση; Ο καλός φίλος Σταύρος Θεοδωράκης χθες έθεσε το ερώτημα αυτό: «Θα μπορούσε αυτή τη στιγμή να γίνει κάτι διαφορετικό;» Ναι Σταύρο, όχι μόνο θα μπορούσε αλλά επιβάλλεται κιόλας.
1. Δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας, με συμμετοχή και του Σύριζα, στην βασή συμφωνίας (α) να μην ψηφιστούν τα μέτρα των 11δις τώρα αλλά (β) να συμφωνηθούν άμεσα οικονομίες της τάξης των 2,5 δις έτσι ώστε να επιτευχθεί σήμερα κι όλας το πολυπόθητο πρωτογενές πλεόνασμα που εξασφαλίζει ότι το δημόσιο δεν χρειάζεται δανεικά για να καταβάλει μισθούς και συντάξεις
2. Άμεση εκμετάλλευση της τεράστιας και δημόσιας διένεξης μεταξύ της κας Lagarde και του κ. Schauble, με στόχο την επίτευξη συμφωνίας διασύνδεσης των αποπληρωμών των χρεών μας στην τρόικα (συμπεριλαμβανομένης και της ΕΚΤ) με την σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας
3. Αίτημα προς τις Βρυξέλλες (α) αποσύνδεσης των κεφαλαίων που έχουν λαμβάνειν οι ελληνικές τράπεζες από το ελληνικό δημόσιο χρέος με (β) παράλληλη μεταφορά των κονδυλίων ύψους 12 δις (που απομένουν από το ΕΣΠΑ 2007-2013) που έχει λαμβάνειν η ελληνική οικονομία στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (χωρίς ούτε μια δεκάρα από αυτά τα 20 δις να περάσουν στο ελληνικό κράτος) ώστε να χρηματοδοτηθούν επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα
Τα παραπάνω δεν συγκροτούν κάποια εύκολη λύση. Είναι ένα σκληρό και κακοτράχηλο μονοπάτι. Είναι όμως το μόνο που μπορεί να μας οδηγήσει στην απόδραση από την καταστροφή. Θα σημάνει ότι η δόση δεν θα δοθεί και οι ελληνικές τράπεζες θα πρέπει, όπως τώρα, να συνεχίσουν να επιβιώνουν, νεκτροζώντανες, με την παροχή ρευστότητας της ΕΚΤ (που θα συνεχιστεί απρόσκοπτα καθώς, διαφορετικά, ο όλος ο σχεδιασμός του κ. Draghi ανατρέπεται για ολόκληρη την Ευρωζώνη).* Όμως, μια τέτοια κίνηση θα:
επιβραδύνει τον ρυθμό συρρίκνωσης του ΑΕΠ
δείξει στους εταίρους μας ότι μπορούμε εντός του ευρώ και χωρίς δανεικά (με άμεση εξαφάνιση του πρωτογενούς ελλείμματος)
δώσει στον ελληνικό λαό μια αίσθηση ότι αρχίζει να ξαναπαίρνει τις τύχες του στα χέρια του
απομονώσει το αυγό του φιδιού
θα δημιουργήσει συνθήκες μιας νέας, ουσιαστική διαπραγμάτευσης με την Ευρώπη, σε διαφορετική λογική, που ανοίγει δρόμους για το ξεπέρασμα της Κρίσης σε ολόκληρη την Ευρωζώνη.
Βέβαια, από αυτή την κυβέρνηση (όπως και με τις προηγούμενες δύο) δεν περιμένω μια τέτοια κίνηση. Δεν έχει ούτε το κουράγιο ούτε το ήθος για να την κάνει. Τουλάχιστον, ας ζητήσει ο κ. Σαμαράς αυτό που θα ζήταγε ο οποιοσδήποτε CEO μεγάλης επιχείρησης: να λογοδοτήσουν οι συνάδελφοι του Υπουργείου Οικονομικών για τα εγκληματικά τους προβλεπτικά σφάλματα. Αν δεν το κάνει, επιλέγει να πορεύεται στα τυφλά, με στοιχεία που παράγουν οι πιο ανίκανοι οικονομολόγοι που έχουν πατήσει τον πλανήτη Γη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)