Οταν ένα φαινόμενο, μια συνήθεια περνά στο dna μας γίνεται πλέον ''συνδρομο''. Είναι κάτι που εάν το αποκτήσεις είναι απο δύσκολο έως αδύνατο να το αποβάλεις. Εχει πλέον ξεπεράσει κατά πολύ το φράγμα της συνήθειας.
Όταν πλέον άρχισε να αναπτύσσεται ένα στοιχειώδες Ελληνικό κράτος μετά την επανάσταση του 1821, οι ''μεγάλοι'' της Ευρώπης μας ''σέρβιραν'' για να μας κυβερνήσει ένα παιδόπουλο απο τα μεγάλα σαλόνια της Βαβαρίας (Γερμανίας). Αυτο ήταν ο Όθωνας που εφόσον ήταν ανήλικος, θα διοικούσε το κράτος αντι γιά αυτόν, μια ομάδα τριών ''φωτισμένων'' προσωρινών αντικαταστατών του, γνωστή ως η αντιβασιλεία του Όθωνα (Βαβαροί και αυτοί). Αυτοι εξάντλησαν την αυστηρότητά τους στους καταρακωμένους Έλληνες από τον πόλεμο, έφεραν τον απάνθρωπο τρόπο εκτέλεσης, την καρμανιόλα, που αποκεφάλισε πλήθος Ελλήνων, για να επιβάλει το νομο και την τάξη όπως αυτοι τον καταλάβαιναν. Είναι αυτοι που θα την δοκίμαζαν και στο κεφάλι του φυλακισμένου Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα.
Κάνω μια μικρή ιστορική αναδρομή για να καταλάβει ο αναγνώστης το ''σύνδομο'' που θα φανερωθεί αργότερα. Κάποια στιγμή ο Όθωνας ενηλικιώνεται, γίνεται βασιλιάς και με την βοήθεια της γυναίκας του - βασίλισσας Αμαλίας πρέπει να ''κουμαντάρει'' το κράτος που λέγεται Ελλάδα. Μια χώρα που οι πληγές της ήταν νωπές και αιμοραγούσαν ακόμα, που οι πολίτες της ειχαν χάσει κάθε ιδιοκτησία, και πάλευαν να ξανασταθουν όρθιοι μετά απο τόσα χρονια σκλαβιάς και αγώνων. Το παλάτι που δημιουργείται περιστοιχίζεται από αυλικούς, που ζούν δυσανάλογα πλούσια απ' ότι ο λαός. Η επίσημη χωροφυλακή στο μεγαλύτερο μέρος της αποτελείται και αυτή από ξένους. Το παλάτι ''επιλέγει'' συγκεκριμένους Έλληνες για ''υπουργους''. Σύνταγμα δεν γίνεται παρ' όλες τις πιέσεις του λαού και πολλών προτεργατών της επανάστασης. Οι δεξιώσεις και τα πλούσια γεύματα δίνουν και παίρνουν στο παλάτι. Εδραιώνεται μια απίστευτη γραφειοκρατία για την διεκπεραίωση υποθέσεων. Τίς θέσεις των ''πρώτων'' τίς παίρνουν οι ''υμέτεροι'' (Έλληνες και ξένοι). Η διόικηση των πρώτων υπουργείων καταλαμβάνεται από ανθρώπους εντελώς ανίκανους και άσχετους αλλα πιστούς πάντα στο βασιλιά. Πατριώτες λογίζονταν μόνο όσοι τους προσκυνούσαν. Οι υψηλές γνωριμίες και μόνο ήταν το κλειδί για κάθε εξυπηρέτηση.
Καί όπως αναφέρει ο ιστορικός Φωτιάδης: '' ό κόσμος όμως δεν πρόκοψε από αυλικούς και κόλακες αλλά από κάτι μπερμπάντηδες που έχουν τη λόξα να θυσιάζουν ακόμα και τη ζωή τους για ιδανικά. Οι πρώτοι βρίσκονται σιμά στους θρόνους, οι δεύτεροι κοντά στο λαό''.
Το αποτέλεσμα ήταν μετα απο αρκετά χρόνια.... το 1862 να γίνει η έξωση του Όθωνα.
Το σύνδρομο όμως είχε δημιουργηθεί.
Χειρότερο όμως είναι ότι μας ακολουθεί και στις μέρες μας, 150 χρόνια μετα. Έχει περάσει στο πετσί των εκάστοτε αρχόντων και διοικούντων, η αναξιοκρατία, οι γνωριμίες, το ιδίο όφελος, η ανούσια γραφειοκρατία, η αδυναμία απόδοσης δικαιοσύνης, η συγκάλυψη των κακών, η οικογενειοκρατία, η έλειψη επικοινωνίας με τους διοικούμενους, η άγνοια ή η παράβλεψη των πραγματικών προβλημάτων του λαού, η κατασπατάληση δημοσίου χρήματος και εσόδων, ο προκλητικός και ανεξήγητος πλουτισμός κάποιων λίγων σε βάρος πολλων, η εκμετάλευση.
Όλα τα παραπάνω είναι αυτά που μια φράση ονομάζω το ''σύνδομο του Όθωνα''. (Μιά παρεμφερής λέξη που βγήκε απο κάποιους στη σημερινή εποχή είναι ''η λαμογιά'' και οι ιδιοκτήτες της ''λαμόγια'').
Το οτι έχουμε σήμερα Ελλάδα, μήν το ξεχνάμε το οφείλουμε στους Κολοκοτρώνηδες, στους Καραϊσκάκηδες, στούς Παπαφλέσσες και σε όλους αυτούς τους πολλούς και ανώνυμους που πολέμησαν και πάλεψαν για το κοινό καλό και που μόνο ''λαμόγια'' δεν ήταν.
Όταν πλέον άρχισε να αναπτύσσεται ένα στοιχειώδες Ελληνικό κράτος μετά την επανάσταση του 1821, οι ''μεγάλοι'' της Ευρώπης μας ''σέρβιραν'' για να μας κυβερνήσει ένα παιδόπουλο απο τα μεγάλα σαλόνια της Βαβαρίας (Γερμανίας). Αυτο ήταν ο Όθωνας που εφόσον ήταν ανήλικος, θα διοικούσε το κράτος αντι γιά αυτόν, μια ομάδα τριών ''φωτισμένων'' προσωρινών αντικαταστατών του, γνωστή ως η αντιβασιλεία του Όθωνα (Βαβαροί και αυτοί). Αυτοι εξάντλησαν την αυστηρότητά τους στους καταρακωμένους Έλληνες από τον πόλεμο, έφεραν τον απάνθρωπο τρόπο εκτέλεσης, την καρμανιόλα, που αποκεφάλισε πλήθος Ελλήνων, για να επιβάλει το νομο και την τάξη όπως αυτοι τον καταλάβαιναν. Είναι αυτοι που θα την δοκίμαζαν και στο κεφάλι του φυλακισμένου Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα.
Κάνω μια μικρή ιστορική αναδρομή για να καταλάβει ο αναγνώστης το ''σύνδομο'' που θα φανερωθεί αργότερα. Κάποια στιγμή ο Όθωνας ενηλικιώνεται, γίνεται βασιλιάς και με την βοήθεια της γυναίκας του - βασίλισσας Αμαλίας πρέπει να ''κουμαντάρει'' το κράτος που λέγεται Ελλάδα. Μια χώρα που οι πληγές της ήταν νωπές και αιμοραγούσαν ακόμα, που οι πολίτες της ειχαν χάσει κάθε ιδιοκτησία, και πάλευαν να ξανασταθουν όρθιοι μετά απο τόσα χρονια σκλαβιάς και αγώνων. Το παλάτι που δημιουργείται περιστοιχίζεται από αυλικούς, που ζούν δυσανάλογα πλούσια απ' ότι ο λαός. Η επίσημη χωροφυλακή στο μεγαλύτερο μέρος της αποτελείται και αυτή από ξένους. Το παλάτι ''επιλέγει'' συγκεκριμένους Έλληνες για ''υπουργους''. Σύνταγμα δεν γίνεται παρ' όλες τις πιέσεις του λαού και πολλών προτεργατών της επανάστασης. Οι δεξιώσεις και τα πλούσια γεύματα δίνουν και παίρνουν στο παλάτι. Εδραιώνεται μια απίστευτη γραφειοκρατία για την διεκπεραίωση υποθέσεων. Τίς θέσεις των ''πρώτων'' τίς παίρνουν οι ''υμέτεροι'' (Έλληνες και ξένοι). Η διόικηση των πρώτων υπουργείων καταλαμβάνεται από ανθρώπους εντελώς ανίκανους και άσχετους αλλα πιστούς πάντα στο βασιλιά. Πατριώτες λογίζονταν μόνο όσοι τους προσκυνούσαν. Οι υψηλές γνωριμίες και μόνο ήταν το κλειδί για κάθε εξυπηρέτηση.
Καί όπως αναφέρει ο ιστορικός Φωτιάδης: '' ό κόσμος όμως δεν πρόκοψε από αυλικούς και κόλακες αλλά από κάτι μπερμπάντηδες που έχουν τη λόξα να θυσιάζουν ακόμα και τη ζωή τους για ιδανικά. Οι πρώτοι βρίσκονται σιμά στους θρόνους, οι δεύτεροι κοντά στο λαό''.
Το αποτέλεσμα ήταν μετα απο αρκετά χρόνια.... το 1862 να γίνει η έξωση του Όθωνα.
Το σύνδρομο όμως είχε δημιουργηθεί.
Χειρότερο όμως είναι ότι μας ακολουθεί και στις μέρες μας, 150 χρόνια μετα. Έχει περάσει στο πετσί των εκάστοτε αρχόντων και διοικούντων, η αναξιοκρατία, οι γνωριμίες, το ιδίο όφελος, η ανούσια γραφειοκρατία, η αδυναμία απόδοσης δικαιοσύνης, η συγκάλυψη των κακών, η οικογενειοκρατία, η έλειψη επικοινωνίας με τους διοικούμενους, η άγνοια ή η παράβλεψη των πραγματικών προβλημάτων του λαού, η κατασπατάληση δημοσίου χρήματος και εσόδων, ο προκλητικός και ανεξήγητος πλουτισμός κάποιων λίγων σε βάρος πολλων, η εκμετάλευση.
Όλα τα παραπάνω είναι αυτά που μια φράση ονομάζω το ''σύνδομο του Όθωνα''. (Μιά παρεμφερής λέξη που βγήκε απο κάποιους στη σημερινή εποχή είναι ''η λαμογιά'' και οι ιδιοκτήτες της ''λαμόγια'').
Το οτι έχουμε σήμερα Ελλάδα, μήν το ξεχνάμε το οφείλουμε στους Κολοκοτρώνηδες, στους Καραϊσκάκηδες, στούς Παπαφλέσσες και σε όλους αυτούς τους πολλούς και ανώνυμους που πολέμησαν και πάλεψαν για το κοινό καλό και που μόνο ''λαμόγια'' δεν ήταν.
